Might & Magic X Legacy (Ή του beta testing το κάγκελο)

mmx

Λίγες μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία, συζητούσα με ένα φίλο που είχε τσιμπήσει προ εορτής την collector’s edition. Μετά τις δικαιολογημένες ιαχές όσον αφορά τον πάνινο χάρτη, περάσαμε και στο κυρίως ειπείν gameplay. Κάπου εκεί σκάνε 2 βόμβες (για μένα που δεν είχα παρακολουθήσει καθόλου το μαγείρεμα του M&MXL): Tile-based movement και Turn based combat μόνο. Όντας οπαδός των Might & Magic 6-7-8 με ξένισε η πληροφορία. Όχι ότι έχω κάτι με κάποια από τις επιλογές αυτές (ίσα ίσα λατρεύω turn based), απλά αλλιώς έχω συνηθίσει το συγκεκριμένο franchise. Μετά πήρε το μάτι μου τη δήλωση πως οι developers βασίστηκαν πολύ στο World of Xeen και η οπτική μου άλλαξε. Back to the basics λοιπόν. Μετά την καταιγίδα ονόματι Legend of Grimrock, φαίνεται πως πολλοί πόνταραν στην αγορά που διαφάνηκε για νοσταλγικό retro rpg gaming. Αφενός καλώς, γιατί είδαμε και αναμένουμε συνέχειες ξεχασμένων από το χρόνο τίτλων (Shadowrun και Wasteland 2; αν μου το έλεγες πριν 3 χρόνια θα γέλαγα). Αλλά αυτό το trend εγκυμονεί παγίδες περισσότερες κι από αυτές ενός pen & paper dungeon σαδιστικού DM. Και δυστυχώς το trap sense του Legacy δεν ήταν επαρκές.

 Εκ πρώτης όψεως τα πράγματα φαίνονται ρόδινα. 4 φυλές με 3 classes η καθεμιά. Το skill system που εισήγαγε το Mandate of Heaven είναι εδώ. Δηλαδή αρκετά skills, τα οποία ανάλογα με την τάξη έχουν από ανύπαρκτους μέχρι πλήρεις περιορισμούς (η δημιουργία του group θέλει σκέψη, για να μη βρεθείς προ εκπλήξεων αργότερα) στην ανάπτυξή τους. Πρώτη συμβουλή εδώ: Το ranged combat στο παιχνίδι είναι ανούσιο. Από melee απόσταση το ranged damage τρώει βαρύ penalty. Και όλες σχεδόν οι μάχες είναι σε melee range. Κοινώς, τα ranged classes είναι sub par, και καταλήγουν να χρησιμοποιούν melee weapons. Άρα ή δεν επιλέγεις ranged class καθόλου, ή δεν ασχολείσαι να χώσεις πόντους σε bow/crossbow.

 Με αφορμή αυτό κάτι γενικότερο για το παιχνίδι: Έχει 2 επίπεδα δυσκολίας, normal και hard. Ακόμη και στο normal η δυσκολία είναι ΜΕΓΑΛΗ. Έχοντας χρόνια να ασχοληθώ σοβαρά με challenging rpg, το παιχνίδι με ταρακούνησε. Καμία σχέση με αυτό που επικρατεί εδώ και 1μιση δεκαετία στο χώρο. Το group θέλει optimisation, και πιθανότατα θα κάνεις 2-3 reroll μέχρι να βρεις το ιδανικό. Το load θα το χρησιμοποιείς συνεχώς. ΣΥΝΕΧΩΣ. Ακόμη και στο act 1 τα πράγματα είναι ζόρικα. Από το act 2 η κατάσταση ξεφεύγει. Εξηγούμαι: Τα resistances/block/evade των εχθρών είναι βαρβάτα από αρκετά νωρίς, με αποτέλεσμα οι physical (κυρίως) attacks να χτυπάνε συχνά στο γάμο του Καργκιόζη. Τα mana pools είναι πιο τρύπια κι από σουρωτήρι. Τα potions είναι απαραίτητα, και ένα τεράστιο μέρος του gold σου θα ξοδεύεται εκεί. Για κάθε dungeon θα χρειαστεί να επιστρέφεις στην πόλη για refill τουλάχιστον 5-6 φορές. Old school νοοτροπία, ναι, αλλά εδώ οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές. Κύρια πηγή χρυσού είναι τα chest και τα monsters. Και τα δύο είναι πεπερασμένα (δεν υπάρχει respawn). Άρα, αν κάνεις κακοδιαχείριση των potions υπάρχει μεγάλη (σχεδόν βέβαια) πιθανότητα να χρειαστείς να ξεκινήσεις νέο παιχνίδι. Αυτό το stalemate μπορεί να προκύψει και από μη optimised group, όπου φτάνεις σε κάποιο σημείο να μη μπορείς να ανέβεις level, γιατί όσους εχθρούς μπορούσες να σκοτώσεις τους σκότωσες, και οι υπόλοιποι είναι απλά αδύνατον να αντιμετωπιστούν. Το παιχνίδι δεν απευθύνεται σε casual gamers με λίγο χρόνο και ελάχιστη όρεξη χρονοβόρου restarting.

 Οπτικά το παιχνίδι είναι ωραίο, χωρίς να ξεχωρίζει. Κατά περίεργο τρόπο είναι αρκετά απαιτητικό όσον αφορά τα PC resources, κάτι που οδηγεί σε σκέψεις περί μέτριου developing. Όταν όμως έχεις κάνει beta testing 6 μηνών αυτό είναι ανεπίτρεπτο. Σε συγκεκριμένα σημεία του overland map τα frames πέφτουν κατακόρυφα. Σε 32-bit λειτουργικό από ότι διάβασα το παιχνίδι δε σου επιτρέπει γραφικά πάνω από low quality, και ο ήχος είναι κουτσουρεμένος. Τα loading times είναι εμφανώς μεγάλα, και σε ένα game που το quickload είναι ψωμοτύρι αυτό καταντάει απελπιστικά κουραστικό (μου θύμισε “καλές” εποχές Gothic 1 – σε πιο ήπιο βαθμό βέβαια). Τέλος υπάρχει και επιλογή για pixelisation mode, στο οποίο επί της κύριας οθόνης περνά ένα φίλτρο που κάνει τον κόσμο να θυμίζει mid 90’s εποχές. Όχι κάτι τρομερό, αλλά εφόσον είναι optional μόνο θετικά μπορώ να το δω.

retropixel1

 Αφήνοντας προς στιγμή το φτυάρι στην άκρη, το MMXL έχει πολλά στοιχεία που θα λατρέψει ο hardcore rpg-ας. Ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος, η tile-based αίσθηση είναι πολύ καλή εν τέλει (χώρια που αν είσαι ψυχαναγκαστικός όπως εγώ και πρέπει να ξεγκριζάρεις κάθε τετραγωνάκι βρίσκεις διάφορες εκπλήξεις), η δυσκολία του combat είναι -μέχρι ενός σημείου- ηδονικό διάλειμμα από το button mashing του σήμερα. Χρειάζεται στρατηγική παντού, ακόμη και σε overland enemies που σε άλλα παιχνίδια θα ήταν faceroll fest. (Τώρα είναι κατάσταση αυτή θα μου πεις, το να φτύνεις αίμα σε κάθε encounter; Προσωπικά όχι, αλλά μπορώ να καταλάβω το θιασώτη αυτού του στυλ, ο οποίος ζούσε σε έρημο με αποφάγια τόσα χρόνια. ) Τα παζλ έχουν την τιμητική τους, είτε σε μορφή αινιγμάτων, είτε ως διαφόρων ειδών γρίφοι. Η ιστορία δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά πότε ήταν το σενάριο μελετημένο στα Might & Magic; Το παν ήταν και είναι η ανάπτυξη των χαρακτήρων, και εκεί λάμπει (αν και με φως που δε συγχωρεί – βλ. optimisation παραπάνω) το Legacy. Το itemisation είναι δουλεμένο, και για πρώτη φορά (αν δεν απατώμαι) έχουμε αντικείμενα τα οποία ανεβαίνουν level όσο τα χρησιμοποιείς, τα relic. Όσον αφορά την ποιοτική κλίμακα στα αντικείμενα, έχει υιοθετηθεί μια mmorpg οπτική, με τα αρχικά και πιο αδύναμα pieces να είναι γκρι/λευκά, ενώ στον αντίποδα τα relic χρυσίζουν. Ακόμη και οι γνωστοί οβελίσκοι της σειράς υπάρχουν, δεμένοι σε ένα μεγάλο γρίφο.

 Εν κατακλείδι: Το Might & Magic X είναι ένας ακατέργαστος ημιπολύτιμος λίθος. Έχει ένα κάρο χαρακτηριστικά που θα τραβήξουν το μερακλή φίλο του είδους. Το challenge είναι πολύ καλό για όποιον το αντέχει (δε μπορώ να φανταστώ πως είναι το Warrior (hard) επίπεδο δυσκολίας). Και θέλει να του αφιερώσεις πολύ χρόνο, το οποίο βλέπω ως θετικό στοιχείο. Τα dungeons έχουν εξαιρετική σχεδίαση (ακόμη και αν υπάρχουν σημεία στα οποία σου σκάει από το πουθενά ένα μάτσο εχθροί), πολυδιάστατη εξέλιξη, και πλήθος secrets. Αλλά το implementation έγινε πολύ βιαστικά. Πέρα από τα τεχνικά θέματα, το παιχνίδι θέλει σίγουρα rebalance όσον αφορά: 1) Τα Classes. Είναι ντροπή να μη μπορείς να το τερματίσεις (έστω και δύσκολα) με μια μη τέλεια ομάδα, ενώ το θέμα με τα ranged classes είναι μεγάλο. 2) Τα resources. Τόσο τα xp, όσο και τα mana potions/gold. Ένα πολύ βραδύ respawn rate (το οποίο υπήρχε στη χρυσή τριάδα της σειράς) πρέπει να μπει οσονούπω με κάποιο patch.  Και εδώ αναρωτιέμαι: Τί σκατά κάνανε με τόσους μήνες beta testing οι developers; Ακόμη και στο targeting υπάρχει θέμα, όταν δεν είσαι σε melee range. Δε νομίζω πως οι testers είναι τυφλοί ή σαδιστές, αλλά οι κύριοι της Limbic σίγουρα διεκδικούν έναν από τους 2 τίτλους. Προσωπική εκτίμηση: Τσιμπήστε το παιχνίδι patch-αρισμένο σε κανένα τρίμηνο.

d u really - m&mx

Advertisements

Tardigrada – Widrstand demo

tardigrada

Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στην Ελβετική ακραία σκηνή εδώ και χρόνια. Είναι αξιοπερίεργο πως μια τόσο μικρή χώρα εκκολάπτει τόσες ενδιαφέρουσες μπάντες. Από τα αρχαία χρόνια των Celtic Frost και Samael, μέχρι τους Bölzer και τους VUYVR του σήμερα, μεγάλο μέρος των συγκροτημάτων της έχει μια διαολεμένη ικανότητα να ξεχωρίζει.

Οι Tardigrada εμφανίστηκαν το 2012 με το demo “Widrstand” (Αντίσταση), το οποίο κυκλοφόρησε σε κασέτα μέσω της γνωστής και εκτιμητέας Fallen Empire Records, και είναι πλέον ανάρπαστο. Από εκεί και πέρα συμμετείχαν με ένα καινούριο κομμάτι (“Leere”) στη φετινή SVNOKKLT Compilation, ενώ εντός του 2014 περιμένουμε το πρώτο full length τους, πάλι από τη Fallen Empire.

Στα 31 λεπτά του demo, το ελβετικό τρίο αναπτύσσει ένα μαυρομεταλλικό όραμα παγωμένης νοσταλγικής υφής, όχι τελείως ξένο με αυτό των συμπατριωτών τους Paysage d’Hiver. Εκεί όμως που ο Wintherr στηρίζεται στην καταχνιά της μονοτονίας που τόσο κατέχει, οι Tardigrada επιλέγουν ένα πιο συναισθηματικό τρόπο έκφρασης. Η παραγωγή σκελετωμένη (δε θα μπορούσε να είναι καλύτερη), οι κιθάρες, μεγαλειώδεις μέσα στο χιονισμένο περίπατό τους, δίνουν το mid tempo πρόσταγμα, ενώ ένα τσέλο πρωτοστατεί σε σημεία, φορτισμένο με απώλεια. Η ατμόσφαιρα μοιράζεται μεταξύ τραγικότητας και early 90’s παγωμένης μοχθηρίας, με τρόπο που θυμίζει κάπως τους Καναδούς Ephemer στο “Guerre et Gloire” demo τους, αλλά με λιγότερο ηρωική διάθεση. Τα φωνητικά του Kryptos είναι απόμακρα ουρλιαχτά, τα οποία χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, ταιριάζουν απόλυτα με το κλίμα του δίσκου.

Μέσα σε αυτό το demo δε θα βρούμε μανιασμένο black metal, ούτε θρόμβους οργής. Μονάχα μια αργή χιονοθύελλα η οποία καλύπτει ερείπια περασμένων αιώνων. Δώστε βάση στην εισαγωγή του τελευταίου (και μεγαλύτερου) κομματιού, του “Einsamkeit”, η οποία φέρνει ευχάριστα στο νου το μυστικισμό των Αυστραλών Moon, και έρπει σε αρχαία ρυάκια. Αλλά και στην κορύφωση προς το τέλος του τραγουδιού, όπου η κιθαριστή δραματουργία ολοκληρώνεται. Η ακρόαση του “Widrstand” είναι εμπειρία που μας γυρνά ευχάριστα πολλά χρόνια πίσω, σε μια πιο αθώα εποχή του black metal. 

http://youtu.be/83F2PlR15nM

Top 18 CRPG’s – part 2

1)Planescape Torment(Black Isle Studios, 1999)torment

If there is anything I have learned in my travels across the Planes, it is that many things may change the nature of a man. Whether regret, or love, or revenge or fear – whatever you believe can change the nature of a man, can. I’ve seen belief move cities, make men stave off death, and turn an evil hag’s heart half-circle. This entire Fortress has been constructed from belief. Belief damned a woman, whose heart clung to the hope that another loved her when he did not. Once, it made a man seek immortality and achieve it. And it has made a posturing spirit think it is something more than a part of me.”

Φαντάσου ότι ξυπνάς σε ένα κρεβάτι ενός νεκρόσπιτου, ή νεκροτομείου για να καταλαβαινόμαστε καλύτερα. Δε θυμάσαι το όνομά σου, ούτε πως έφτασες μέχρι εδώ. Η πλάτη σου σε πεθαίνει. Ένα ιπτάμενο κρανίο, με άκρως εκνευριστική λογοδιάρροια είναι το πρώτο πράγμα που σε χαιρετά, συστήνεται ως Morte, και γίνεται σύντροφός σου από εδώ και πέρα. Σου λέει πάνω κάτω ότι είχες πεθάνει(ξανά), και αναστήθηκες(ξανά). Σου αφήνει την εντύπωση ότι αυτό έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν. Σου κρύβει πολλά πράγματα. Είσαι ο Nameless One. Καλώς ήρθες στη Sigil, καλώς ήρθες στα Planes.

Το Planescape Torment του 1999 ξεπερνά τον όρο παιχνίδι. Είναι ένα φιλοσοφικό έργο τέχνης, μια πανδαισία εμπειριών, ένα interactive δοκίμιο πάνω στη φύση του Όντος. Ένα ταξίδι μέσα στο multiverse, μια εσωτερική αναζήτηση για το βασικό χαρακτήρα και όχι μόνο. Το να επεκταθώ επί τα του σεναρίου χρειάζεται πολύ χώρο, και απαιτεί πολλά spoilers τα οποία δε θέλω να κάνω. Τοποθετημένο στο ομώνυμο setting της TSR, τροφοδοτημένο μηχανικά από τους κανόνες της δεύτερης έκδοσης του Ad&d, με τη μάχη να περνά σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην αξεπέραστη ιστορία του, το Torment μνημονεύεται ως ένα από τα καλύτερα RPG(και όχι μόνο) όλων των εποχών.

Μια βόλτα στην πόλη της Sigil είναι αρκετή για να πάρεις μια γερή τζούρα της ατμόσφαιράς του. Φανταστικές αρχιτεκτονικές τεχνοτροπίες, φτωχογειτονιές στοιβαγμένες πλάι σε εξωτικούς μεγάλιθους, το Flaming Man inn, η σκιά της σκιάς της Lady of Pain πανταχού παρούσα. Ένα μωσαϊκό διαφόρων φυλών και πλασμάτων (μην ξεχνάς πως η Sigil είναι το κέντρο του Σύμπαντος, η πλέον κοσμοπολίτικη μητρόπολη), ένας ξεχασμένος στο inventory κύβος και modrons. Το κτίριο της συντεχνίας των Sensates. Μπορώ να αραδιάσω άλλες 100 γεύσεις και θεάματα, αλλά αν δεν το παίξει κάποιος δε μπορεί να καταλάβει το μεγαλείο του εγχειρήματος.

Αυτό είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να παίξει όποιος θέλει να λέγεται adventure-ας ή rpg-ας, όποιος θέλει να βιώσει μια από τις ωραιότερες ιστορίες που έχουν γραφτεί ποτέ, όποιος εν τέλει θεωρεί ότι το πραγματικό gaming μπορεί να δημιουργήσει δονήσεις και ανατριχίλες μέσα σου. Όχι, εύχομαι να μη γίνει ποτέ ταινία ή βιβλίο, γιατί το όλο σύνολο βασίζεται πολύ στο interactivity. Πολύ απλά το καλύτερο ηλεκτρονικό παιχνίδι ρόλων όλων των εποχών.

Υ.Γ.: Το συνοδευτικό fan made βίντεο είναι καταπληκτικό.

http://youtu.be/oDr5zEZ8Ml4

2)The Elder Scrolls RPG’s(Bethesda, 1994 onwards)TamrielMap

Εδώ έχουμε μεγάλη σχολή, ένα ιδίωμα μέσα στο ιδίωμα. Τα Elder Scrolls μπαίνουν σε ξεχωριστή κατηγορία από μόνα τους. Πάντα είχαν τεράστιους κόσμους, αυθεντικά δικό τους lore, και κυρίως, ένα ξεχωριστό και ιδιόμορφο τρόπο ανάπτυξης του χαρακτήρα. Χαίρομαι που δυο δεκαετίες μετά η Bethesda στέκει πολύ επιτυχημένα στα πόδια της, χαίρομαι που το κάθε νέο Elder Scroll είναι γεγονός της χρονιάς για τόσο κόσμο. 
Να τα πάρουμε όμως από την αρχή. Όλα τα μέλη της σειράς διαδραματίζονται στον κόσμο του Tamriel, μια τεράστια ήπειρο που χωράει δέκα φυλές και τον ίδιο αριθμό επαρχιών. Πέραν του πρώτου (Arena), το οποίο και είναι το μόνο που δεν έχω παίξει, κάθε ένα λαμβάνει χώρα σε συγκεκριμένες επαρχίες (Daggerfall σε High Rock, Hammerfell και Orsinium/ το Morrowind στην ομώνυμη επαρχία των Dark Elves/ Oblivion στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα Cyrodiil/ το Skyrim στην ομώνυμη περιοχή των Nords). Σε όλα ξεκινάς ως ένα κατά βάση παιδαρέλι. Το εκάστοτε τερέν του παιχνιδιού είναι τελείως ανοιχτό και τα όσα μπορείς να κάνεις ακόμη και στο πιο μικρό κωλοχωριουδάκι πολλά. Το fast travelling εκ των πραγμάτων είναι αναγκαίο και υπάρχον, σε όλα τα chapters της σειράς. Η ανάπτυξη του χαρακτήρα στηρίζεται στη συχνή χρήση των ικανοτήτων στις οποίες βασίζεται, αν και από κάποιο σημείο και μετά ξεφεύγει, με αποτέλεσμα προς το τέλος κάθε παιχνιδιού να είσαι ουσιαστικά υπερήρωας.


1996. Daggerfall. Είχα διαβάσει στο τότε περιοδικό Chip μια πολύ μικρή παρουσίαση του συγκεκριμένου, η οποία αμέσως με κέρδισε με τις υποσχέσεις που έδινε.15000 δραχμές φτωχότερη η μικρή μου αδερφή(την οποία ανάγκασα να το αγοράσει), και το παιχνίδι είχε με το καλημέρα πρόβλημα. Ήχος δεν έπαιζε. Κατά τ’ άλλα όμως ένα εντυπωσιακό(για μένα) βίντεο με ηθοποιούς στην εισαγωγή, και έναρξη σε ένα μπουντρούμι στην ερημιά. Τα dungeons του Daggerfall ακόμη με τρομάζουν, πόσο μάλλον τότε που ήμουν 13 χρονών. Δοκίμασα ένα-δύο μετά το αρχικό και τα παράτησα τελείως. Καθόμουν κι έκανα μόνο τα quest των fighter’s και thieves’ guilds, για να μην μπαίνω σε κλειστό υπόγειο χώρο. Η έκταση του κόσμου ήταν τεράστια, η μεγαλύτερη που έχει ιδωθεί ποτέ σε RPG(1/3 του πραγματικού μεγέθους της Μεγάλης Βρετανίας!). Η μεσαιωνικούρα που εξέπεμπε η αρχιτεκτονική των κτιρίων στο High Rock απίστευτη. Πολλά ωραία bugs (αν κόλλαγες υπό συγκεκριμένη γωνία σε πόρτα που άνοιγε, έμπαινες “πίσω” από τον κυρίως χάρτη, και τα πολύγωνα είχαν μια χαλαρή σύνδεση – έχω ακούσει ιστορίες για υποσκέλισμα πολλών ορόφων σε dungeon και καρφωτή είσοδο μέσα από την κορυφή πυραμίδας). Βόλτες με το fly spell και το κάρο σου πάνω από πόλεις, οι οποίες(τσάρκες) σε έκαναν να αισθάνεσαι άγιος Βασίλης. Ποτέ δεν το τερμάτισα, αλλά είναι ιδιαίτερα αγαπημένο και προτεινόμενο – έστω και για τουριστική πλέον θέαση.


2001. Morrowind. Είχε καλώς λάβει διθυραμβικές κριτικές. Τεράστια εξέλιξη όσον αφορά τα γραφικά. Τελείως διαφορετικό setting από το Daggerfall, εξωγήινα τοπία με τεράστια μανιτάρια, ηφαίστεια, πολύ άμμος, και λίγο πιο βατός/περπατήσιμος (όσον αφορά το μέγεθος) κόσμος. Μια τελείως σοβινιστική φυλή να κυριαρχεί. Θεοί μέσα στα πόδια σου. Ονειρεμένα υπόγεια complexes, νανικής προέλευσης. Βαριά ατμόσφαιρα προφητείας, “θα-σου-πέσει-ο-ουρανός-στο-κεφάλι” υφέρπον σύνδρομο, δονήσεις εφιάλτη όταν ξεκινάς για τα βόρεια ακολουθόντας τη γραμμή του
main quest. Σιχαμένοι πτεροδάκτυλοι/σαλάχια, aka cliff racers, που σε ανάγκαζαν να ενσωματώσεις το mod εξόντωσής τους. Exploit με τα φίλτρα και εγένετω 15λεπτο fast run. Στο Morrowind αφιέρωσα (όπως και σε όλα της σειράς) μήνες, αλλά παραμένει το λιγότερο αγαπημένο μου, λόγω μη παραδοσιακής οπτικής αισθητικής (πέρα από το Bloodmoon expansion).


2006. Oblivion. Αγορά της collector’s edition(είχε και νόμισμα πέρα από όλα τ’ άλλα) με το καλημέρα όπως και στα προηγούμενα. Και με τη μια σκόπελος, όσον αφορά τη δύναμη του υπολογιστή. Ήταν το παιχνίδι που με ανάγκασε κάπου στο ’08 να πάρω τελείως καινούριο μηχάνημα. Τα τοπία ήταν ονειρικά για μένα, τίγκα σε γυαλιστερή(οι πανοπλίες και τα λιβάδια όντως λάμπανε σε σημεία!), με την καλή έννοια, παραδοσιακή
fantasy μεσαιωνικούρα. Επίσκεψη στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και δολοφονία του βασιλιά. Απαίσιο(όπως πάνω κάτω σε όλα από το Morrowind και μετά) inventory system. Το ΚΑΛΥΤΕΡΟ quest ever στα της Dark Brotherhood(εκείνο με το πάρτι στο σπίτι που πρέπει να πεθάνουν όλοι πέρα από εσένα – όχι όμως αναγκαστικά από το χέρι σου). Υπερφίαλη η αισθητική της Oblivion διάστασης. Αν θυμάμαι καλά το τελευταίο elder scroll που είχε αστερισμούς κατά το character creation (μπορεί να κάνω και λάθος). Και καμπόσα ενδιαφέροντα mods, συν τα 2 expansion, εκ των οποίων το Shivering Isles μας μεταφέρει στη διάσταση του Sheogorath, Daedra Prince of Madness.


2011. Skyrim. Το μόνο που δεν έχω αγοράσει ακόμη(o tempora o mores). Επιμονή στο να το αποκαλώ Σκύριμ(λόγω του booklet του Daggerfall, ας είναι καλά οι επικοί μεταφραστές, sorcerer-μαγγανευτής anyone;). Όνειρο ζωής η επίσκεψη στην επαρχία των Nords και δεν απογοητεύτηκα. Καλοδουλεμένο μέχρι αηδίας, με το απαραίτητο μπαχάρι από bugs για να μας κάνει τη ζωή δύσκολη(το
main quest κάπου μπούκωνε σε μια πόρτα που δεν ήθελε να ανοίξει με τίποτα, με αποτέλεσμα να καταφύγεις σε κονσολάτο work-around). Εξαίσια γραφικά, κόσμος στολίδι, μια βόρεια ακτή να απελευθερώνει τα Bathory-ικά πνεύματα μέσα μας, το quest στο οποίο ξυπνάς μεθυσμένος σε άλλη πόλη και εμπεριέχει γίγαντες και κατσίκες να καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση στα all-time elder scroll quests ever, ανελίξεις στις πιο βρώμικες συντεχνίες της έκτασης, δράκοι με το τσουβάλι(οι οποίοι βέβαια από κάποιο σημείο και μετά είχαν το ίδιο challenge με απλό ορκ στο dnd). Για μένα το δεύτερο καλύτερο μετά το Oblivion.
Συνοψίζοντας, το Elder Scrolls έχουν θέσει τις δικές τους βάσεις όσον αφορά το genre. Αρχικά όσον αφορά το μέγεθος κόσμου και την ελευθερία κίνησης που σου προσφέρουν(ιδιαίτερα όσον αφορά τη level-based δυναμική των εχθρών). Το character advancement τους είναι μοναδικό, αν και χωλαίνει σε πολλά σημεία( πολλά έχουν ακουστεί για σελοτέιπ σε κουμπιά ολονυχτίς για να τερματιστεί το stealth, το run και το acrobatics). Όμως την ελευθερία που μου έχουν δώσει τα συγκεκριμένα δεν την έχω βιώσει σε κανένα άλλο παιχνίδι. Ούτε και το κατα-δικό τους lore(Queen Barenziah κάποτε θα διαβάσω όλη τη βιογραφία σου). Προσοχή, δε μιλάω για story, το οποίο κακά τα ψέμματα είναι τετριμμένο ως επί τω πλείστο, αλλά για το άρωμα που σου αφήνει ο κόσμος του Tamriel, το οποίο είναι μοναδικό. Excuse the gloom διάολε.

http://youtu.be/niU1bRqxrIU

3)Baldur’s Gate 2(Bioware, 2000)baldursgate2

Θωρηκτό. Ένας γαμημένος Ογκόλιθος. Juggernaut που λένε και οι Brocas Helm. Το Baldur’s Gate 1 ήταν καινοτόμο και καίριο όταν κυκλοφόρησε, αλλά κατά βάση αποτέλεσε πρελούδιο για αυτή τη βόμβα που έσκασε το 2000(άλλωστε στο πρώτο μόνο μέχρι 7-9 level έφτανες, κι αυτά στο expansion). Αυτή η σειρά πάντως έχωσε ξανά στα σαλόνια των pc το Ad&d, και για αυτό θα μνημονεύεται διακαώς.


Στο Baldur’s Gate 2 ξεκινάς ως ένας 7-8λεβίτης φυλακισμένος. Η δράση εκτυλίσσεται στο Amn των Forgotten Realms, λίγο μετά το τέλος του πρώτου. Πλούσιος κόσμος, μοναδικά δοσμένος με δισδιάστατη άποψη, οι πόλεις είναι σκέτη μαγεία. Θα μαζέψεις σταδιακά μέχρι 5 συντρόφους, από αγαθούς γίγαντες (for Minsk the bell tolls) μέχρι κατακάθια (Yoshimo κάθαρμα). Το όλο σύστημα χειρισμού είναι μια ελαφρά εξέλιξη του πρώτου, με τα βασικά αγαπημένα στοιχεία, όπως η παύση με το space, να είναι παρόντα. Η ιστορία είναι υπερεπική, καθώς σταδιακά αποκαλύπτεται η θεϊκή καταγωγή σου, καθώς οι αντίπαλοι είναι αντίστοιχου βεληνεκούς(αν βάλεις και το expansion μέσα), πισώπλατα μαχαιρώματα, Shadow Thieves, αρχαιολαγνεία. Ανάλογα με το βήμα το οποίο θα θέσεις στην πορεία σου, η δυσκολία ποικίλει( χώρια που στο expansion έχει ένα demilich το οποίο προσπαθούσα ώρες και ώρες να το βγάλω χωρίς να χάσω χαρακτήρα – τελικά δεν τα κατάφερα). 


Το Baldur’s Gate 2 είναι η πιο μεγαλεπήβολη κίνηση της bioware, και η ανταπόκριση της οποίας έτυχε ήταν αντάξια. Αν ήταν campaign σε pen&paper D&D θα μιλάγαμε για μερακλίδικα μεγαλεία(αν και δεν είναι αυτό για το οποίο θα σκότωνε κάθε dungeon master – η τιμή αυτή ανήκει στο πρώτο της λίστας). Συνολικά είναι το καλύτερο παιχνίδι της Bioware, κι αυτό λέει πολλά. Θα έχουμε πάντα την Athkatla, τι άλλο;

http://youtu.be/QMhQxW_WQwA

4)Might & Magic 7(New World Computing, 1999)mightandmagic7

Μεγάλο κεφάλαιο αυτή η σειρά. Από το 1986 έως το 2002 μέτρησε 9 τέκνα, ενώ του χρόνου περιμένουμε και το δέκατο. Σταθερά άξια, το μόνο σημείο που μας τα χάλασε ήταν το ένατο βήμα. Η κυκλοφορία που έδωσε νέο αέρα στα Might & Magic ήταν πάντως το έκτο κατά σειρά, το Mandate of Heaven. Από gameplay-ικής άποψης τα 6,7, και 8 είναι σχεδόν τα ίδια, κι εγώ επιλέγω το έβδομο (Blood & Honour) λόγω πρώτης επαφής και μόνο, τα συγκεκριμένα αξίζουν και τα τρία.


Στην τιμημένη Erathia (γνωστή κι από το Heroes 3) βαδίζουμε σε αυτό το παιχνίδι. Από ένα νησάκι με δρακόμυγες, πηγάδια κι ένα δράκο, βαδίζουμε. Με τετραμελή ομάδα κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου προχωράμε. Από το Harmondale και το Tularean Forest, στην έρημο της Deyja και στους θολωτούς τάφους των Barrow Downs εφορμούμε. Με όπλα μας κάτι σκουριασμένα οι-θεοί-να-τα-κάνουν-όπλα, που σιχαίνεσαι να τα κοιτάξεις, στην αρχή, μέχρι θεσπέσια αντιεπικά blaster rifles προς το τέλος. Κάτω από το σεληνόφως μαζεύουμε τα ορκ ενώ εμείς πετάμε σαν βαλκυρίες, τα συγκεντρώνουμε σε κύκλους, και εξαπολύουμε μετεωρικές ομοβροντίες(αγαπημένη ασχολία όταν είσαι προς το τέλος αλλά δε θέλεις να τερματίσεις). Με χάρη χουφτώνουμε τα behemoths στα τούνελ για τη Nighon (δεν υπάρχει το πως στοιβαζόντουσαν εκεί τα πάντα – αν σου την έπεφταν κι από πίσω ήταν μέγα μποτιλιάρισμα), με ατσουμπαλιές κρυβόμαστε από τους Τιτάνες στα κάστρα τους. Μασουλάμε και το κερασάκι Arcomage, ένα card game εντός του game, με το οποίο έχω φάει ώρες στις ταβέρνες. 


Εχμ, τι άλλο; Πάρε κι ένα ωραίο skill system που βάζει κόφτες ανάλογα την κλάση στο πόσο μπορείς να ανέλθεις(πες αντίο στους υπερήρωες, η ομάδα εδώ έχει πραγματική αξία), πάρε good/evil παραμυθένια paths, prestige classes, αρένες, μπόλικο κείμενο, ένα διαστημόπλοιο, αρκούν νομίζω. Μεγάλο δημιούργημα αντάξιο του ονόματος της σειράς. Άντε να σταυρώνουμε δάχτυλα για το δέκατο.

http://youtu.be/qISwP-LkJSU

5)The Witcher(CD Project RED, 2007)The-Witcher_1

Η Πολωνία βγάζει γουστόζικο black metal, μουστακαλήδες δίχως μέλλον, ωραίες βότκες, και τα Witcher. Η σειρά είναι βασισμένη στα ομώνυμα βιβλία του Πολωνού Σαπκόφσκι(ή κάπως έτσι) και έχει πολύ ψωμί σεναριακά. Πολιτική ίντριγκα(η οποία ανδρώνεται από το chapter 2 κι έπειτα), γνήσια μεσαιωνική ατμόσφαιρα, και ωμότητα σε μεγάλο βαθμό. 


Το Witcher είναι αυτό που με έκανε να αποδεχτώ την Aurora engine του NWN2, κυρίως γιατί, έχοντας τον έλεγχο μόνο ενός χαρακτήρα, σε έμπαζε πιο βατά στα τσαλίμια της (συν το ότι ήταν αρκετά customised σε σχέση με τη μανάτη). Κάπου πήρε το μάτι μου ότι το συγκεκριμένο κομψοτέχνημα θεωρείται action rpg. Αρχικά δυσανασχέτησα γιατί αυτή η κατηγορία μου κάθεται στο λαιμό, αλλά εν τέλει ένα δίκιο υπάρχει στο χαρακτηρισμό. Η μάχη είναι προφανώς κυρίαρχο στοιχείο, και έχει μια κάποια action νοοτροπία. Όμως το Witcher έχει πολύ περισσότερο ζουμί και βάθος για να χαντακωθεί(στην υπόληψή μου) ως action. Δύσκολες ηθικά επιλογές σε πολλά σημεία, μακριά από μανιχαϊστικές good/evil επιλογές, καλομελετημένο σύστημα αλχημικών potions, εθιστικό βαθμό δυσκολίας, και μπόνους ένα dice πόκερ mini game στις ταβέρνες. Ωραιότατα ακόμη και σήμερα γραφικά(ειδικά τα cutscenes κοιτάνε ευθέως τα αντίστοιχα αριστουργήματα του καλλιτεχνικού τμήματος της Blizzard), γενναίο soundtrack, και ένα κάρο special editions για το συλλέκτη, κάποια από τις οποίες έχει και ένα δερμάτινο πουγκί δώρο.


Αυτό το πολωνικό διαμαντάκι έσκασε από το πουθενά ουσιαστικά, και χώθηκε σε λίστες, όχι μόνο της χρονιάς, αλλά και all-time favourites(και ακόμη χώνεται-άντεξε πολύ καλά στο χρόνο). Παραμένει, μαζί με το 2ο της σειράς, ως ένα από τα αρτιότερα σύνολα του είδους, και νομίζω δίκαια ανοίγει την τελική πεντάδα.

http://youtu.be/NZcsNE6wCHI

6)The Legend of Zelda: Link’s Awakening(1993, Nintendo EAD)zelda

Τώρα θα μου πεις, είναι αυτό rpg; Μάλλον όχι, αλλά κλέβω επειδή έχει μια επιφανειακή ανάπτυξη του χαρακτήρα σου. Δε μπορούσε να μην μπει Zelda μέσα στη λίστα. Το συγκεκριμένο είναι το πρώτο αγοραστό ηλεκτρονικό παιχνιδάκι που πήρα, και την κασέτα την έχω ακόμη, με σμπαραλιασμένο εξώφυλλο βέβαια. 

Πρώτα και κύρια αυτό είναι ένα ανορθόδοξο zelda σεναριακά. Όχι δεν έχει πριγκίπισσα να σώσεις. Ξυπνάς σε ένα άγνωστο Koholint island, μέσα σε ένα χωριουδάκι, και σε όλο το παιχνίδι προσπαθείς να ανακαλύψεις τι και πώς. Μια μυστηριώδης κουκουβάγια, 8 μουσικά όργανα, κάτι σκόρπιες πλάκες με ονειρικό περιεχόμενο, και ένα τεράστιο αυγό στο βορρά. Τα bosses των dungeons προοδευτικά γίνονται εξυπνότερα(όσον αφορά τα τελευταία τους λόγια), και αρχίζουν κάπου από το πέμπτο και μετά να σηκώνουν το πέπλο καταχνιάς σχετικά με το τι πραγματικά συμβαίνει. Το τέλος είναι μαγικό, αλλά σου κάθεται κάπως στο λαιμό (δε θα πέσουν spoilers).

Τι άλλο θα βρεις εδώ; Μάγισσα και μανιτάρια, το φτερό του Ροκ, μια τριχόμπαλα που τρώει νούφαρα, λίγες υποθαλάσσιες περιοχές, ένα raft race, μαγαζάτορες που μπορείς να τους κλέψεις με λίγη ταχύτητα (αλλά μετά θα σε φωνάζουν όλοι thief, χαιρέτα το όνομα που διάλεξες στην αρχή), βατραχοπέδιλα, μια σχεδόν κανταθική(imo) ατμόσφαιρα εκεί στα ανατολικά (προ 6ου dungeon), και αγγλικά που ξεπερνάν ένα μαθητή της 5ης δημοτικού. Εδώ να πω πως είχα κολλήσει για μήνες κάπου στο 2ο dungeon, και ανάγκασα τον πατέρα μου να με πάει Αθήνα για πρώτη φορά, για να πάμε στα γραφεία της Nintendo, όπου και ρώτησα έναν υπάλληλο πως να το περάσω (ο οποίος μου είπε-true story). Το πιο νοσταλγικό μέλος της λίστας μακράν.

http://youtu.be/qoj8F0ymwpI

7)Betrayal in Antara(1997, Sierra)antara_4034

Στο Shadows over Riva έγραψα πως, μην καταφέρνοντας να το βρω εκείνη την εποχή, αγόρασα τελικά ένα άλλο. Αυτό ήταν η και καλά συνέχεια του Betrayal at Krondor, το Antara. Η Sierra έβγαλε και λίγα καλά παιχνίδια ρόλων στην τελική. Αυτό είναι για μένα το κορυφαίο. 


Λένε ότι είχε άθλια πολυγωνικά γραφικά. Χέστηκα γιατί είχε πανέμορφα πορτρέτα και εσωτερικές τοποθεσίες, όλα στο χέρι. Λένε ότι ήταν γραμμικό. Και; Όταν λες μια ιστορία ακολουθείς μια γραμμή(χώρια που η γραμμικότητα αφορά μόνο το main story, για side quests θα κάνεις αρκετό backtracking). Και τι ιστορία! Σεναριακά σκαρφαλώνει στη 2η θέση όσων έχω παίξει(η πρώτη ανήκει δικαιωματικά στο πρώτο της λίστας). Πολύ δολοπλοκία, ανταγωνισμός noble houses αντάξιος του Martin, και πολύ grand scope. Το μόνο αρνητικό που δέχομαι αβίαστα είναι η πλειάδα bugs που το μάστιζε, πολλά πολλά crashes. 

Επί του gameplay το Antara ακολούθησε την πετυχημένη συνταγή του Krondor, διμελής ή τριμελής ομάδα ανάλογα με το chapter στο οποίο βρίσκεσαι, πρώτου προσώπου οπτική σε όλα πλην των μαχών οι οποίες είναι turn based ισομετρικές με hexes. Έχει πολλά σκόρπια σεντουκάκια με τρία είδη γρίφων που προσφέρουν υποτυπώδη mini games διαλλείματα. Πολύ εξερεύνηση και θέματα με food rations.

Το Betrayal in Antara είναι ότι πιο παραδοσιακά μεσαιωνικό και fantasy όσον αφορά την ατμόσφαιρα. Από τις ταβέρνες των ψαροχωριών της ακτογραμμής, στο πλούσιο Panizo, στο μουσείο που υπάρχει στην μεγάλη κούρμπα πριν το Ticoro, στα lands των Shepherds από την άλλη μεριά της οροσειράς, είναι γεμάτο με τραγουδάκια, lore κείμενα, μεσαιωνική witchcraft(εκείνο το quest με το farmer Brunia και το cursed staff της μάγισσας στο χωράφι του), χεράτα cutscenes μεταξύ των κεφαλαίων, και nobility powerplay. Μεγάλο και επικό, είναι μια ελεγεία στο φανταστικό genre.

http://youtu.be/q9n-2a7orzQ

8)Vampire the Masquerade: Bloodlines(2004, Troika Games)masquerade

Το πρώτο VtM videogame, το Redemption, ήταν μαλακία. Ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε. Έκανε πάντως ένα σούσουρο και το ‘παιξε κόσμος, και 4 χρόνια μετά η Activision κυκλοφόρησε το Bloodlines που είναι όλα όσα θα έπρεπε να ήταν το πρώτο. Κι ας ήταν πακεταρισμένο με πολλά πολλά bugs.

Αυτό το έχω πιο πρόσφατο από τα της λίστας. Τέταρτη φορά νομίζω. Με μια Brujah τύπισσα αυτή τη φορά(έχει προηγηθεί σίγουρα Malkavian και Toreador). Από τη σκατοψυχιά της Santa Monica όπου ξεκινάς, στην επιβλητική παρακμή του κεντρικού L.A., στο χαζορέτρο προσωπείο του Hollywood, και στην εξωτική αύρα της Chinatown, κανείς δεν έχει πιάσει ηλεκτρονικά τόσο τέλεια το feeling του pen and paper World of Darkness(πόσα χρόνια περιμένουμε αυτό το mmo, άντε να δούμε). Φουλ βασισμένο στους κανόνες του Masquerade, με μια action οπτική στις μάχες, εδώ έχουμε ότι πιο κοντινό σε όσους(σαν κι εμένα) άγγιξαν τα βιβλία αλλά δεν έτυχε να παίξουν το real thing. 

Και η ατμόσφαιρα δεν περιγράφεται. Το στοιχειωμένο σπίτι στην αρχή σε πάει αίμα. Την πρώτη φορά τα χρειάστηκα κανονικά όταν οι πολυέλαιοι άρχισαν να πέφτουν πάνω μου, και για το λεβητοστάσιο στο υπόγειο δε μιλάω καν. Στα σοκάκια του κέντρου κάθομαι και κάνω βόλτες στις σκιές των ουρανοξυστών, έτσι για να κάνω. Το Asylum club είναι τίγκα στο κλισέ και καλά κάνουν(κάνει) οι ιδιοκτήτριες. Οι υπόνομοι είναι όσο ανυπόφοροι πρέπει. Το νεκροταφείο και το peep show στο Χόλιγουντ, τί γαμάτα αμφότερα. Ο ταξιτζής είναι τελικά ο Κάιν ή όχι; Ο Μπέκετ είναι μορφάρα. Ρε, το παιχνίδι είναι καλοδουλεμένο μέχρι αηδίας. Και αν μαστίζεται από bug δεν πειράζει, κι αν με combat oriented clan είναι κομματάκι ευκολότερο πάλι δεν πειράζει. Το catwalk στο θέατρο είναι κορυφαίο. Πάω να πιω κανέναν ποντικό.

http://youtu.be/yOPv4o9Q8Cc

9)Deus Ex(2000, Ion Storm)Deus_ex-cover

Αν το Fallout είναι το επιστέγασμα των post apocalyptic sci fi, και το KOTOR αυτό των space operas, τότε το πρώτο Deus Ex είναι σαφώς το καλύτερο cyberpunk παιχνίδι (ναι ξέρω, υπάρχουν και τα System Shock που δεν έχω παίξει). Να πω πως είναι το αντίστοιχο του Νευρομάντη και να σταματήσω; 

Σε μια ελαφρώς μελλοντική περίοδο η γη κυριαρχείται από πολυεθνικές, κι εσύ είσαι ένας αντιτρομοκρατικός πράκτορας. Ακούγεται χαζό και τετριμμένο αλλά δεν είναι. Η πλοκή της ιστορίας είναι δασύτριχη, περιέχει ένα κάρο πράγματα και πρέπει να το παίξεις 1-2 φορές για να την ευχαριστηθείς και να ξεκαθαρίσεις τα πράγματα. Χώρια το ότι υπάρχει ένα σχετικό interactivity σε σχέση με τις αποφάσεις σου. Α, και οργώνεις τη γη, από Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι Κίνα και Παρίσι. Έχεις και τη φυλλάδα Midnight Sun να καλύπτει τα κατορθώματά σου και μη.

Στα παιχτικά, το Deus Ex είναι πρωταρχικά ένα first person shooter, με πολλά stealth και χαζο-hacking στοιχεία αν το παίξεις αναλόγως(σε σημεία σχεδόν υποχρεωτικό). Ανάπτυξη χαρακτήρα σαφώς και υπάρχει, αλλιώς δε θα ήταν σε αυτή τη λίστα. Μπουκώνεις και σε εμφυτεύματα και biotechs και γουστάρεις. 

Το άτιμο είναι μεγάλο και έχει πολύ ζουμί. Είναι δυσκολάκι σε φάσεις, έχει πολύ πληροφορία για τους καμένους και μάλλον είναι το καλύτερο sci fi game που έχω παίξει.

http://youtu.be/50DAIEBmHtg

10)Lands of Lore 1(1993, Westwood)lands-of-lore-pc-game-dos-dosbox-1

Είπανε για αυτό πως είναι από τα καλύτερα εισαγωγικά rpg για τον αμύητο. Συμφωνώ και επαυξάνω(αν και έχει σημεία που είναι κολασμένα – White Tower κοιτάω εσένα). Με ένα απλό και πολύ χρηστικό user interface, δίχως να σε μπλέκει σε character creation επιλογές(πέρα από πολύ βασικά πράγματα), εθιστικό μέχρι το μεδούλι, το πρώτο Lands of Lore της Westwood είναι ένα διαμάντι από το μακρινό 1993. 

Ακολουθώντας το μοτίβο των Dungeon Master/Eye of the Beholder, τουτέστιν tile-tile κίνηση παντού και οπτική πρώτου προσώπου, το Lands of Lore κολλάει πάνω σου σαν μέλι. Απλή αλλά challenging πολλές φορές μάχη, full εξερεύνηση κατά τα πρότυπα των προαναφερθέντων, στρωτή αλλά captivating ιστορία, κλασσικοί μπουντρουμόγριφοι, καμπόσοι companions, όλα στρώνουν τη συνταγή για ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του είδους. Όποιος δεν το έχει παίξει να το παίξει, τόσο απλά.

http://youtu.be/tdszdjxGBJc

11)Arcanum(2001, Troika Games)arcanum_medium


Steampunk fantasy και τα μυαλά στα κάγκελα. Τόσο διασκεδαστικό και απορροφητικό σύνολο δύσκολα ξαναβγαίνει(κι ας είχε τα χίλια μύρια bugs όταν κυκλοφόρησε). Πρέπει να το έχω παίξει πάνω από 4 φορές και κάθε φορά είναι εξίσου απολαυστική. 

Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Top down 2/3 ισομετρική οπτική αλά Baldur’s Gate. Turn-based ή real time combat. Μηχανικο-μαγικός κόσμος, τρένα και ξόρκια και σπαθιά. Ένα βιβλιαράκι τούβλο 200 σελίδων. Party που φτάνει θεωρητικά τα 8-9 μέλη. Story με ενδιαφέροντα twists. Πάρα πολλές περιοχές. Κτίρια-εικονίσματα σε πολλές περιπτώσεις. Καλός βαθμός δυσκολίας (ως ένα σημείο, από εκεί και πέρα ξεφεύγεις). 
Δεν έχω να πω πολλά, σύντομα θα ξαναγίνει επίσκεψη.

http://youtu.be/vGKlGqvt8AQ

12)Ultima 9: Ascension(1999, Origin Systems)Ultima 9 Ascension Party

Αιρετικός εδώ από ανάγκη/έλλειψη εμπειρίας. Με το φάντασμα των Ultima μεγάλωσα. Τα έβλεπα πάντα να αναφέρονται, να εξυμνούνται, πολλοί τα θεωρούν την καλύτερη σειρά παιχνιδιών ρόλων έβερ. Μέχρι το 8 όμως, το Pagan. Το Ascension τρώει τρελό κράξιμο από τους πάντες σχεδόν, ξεπούλημα, άπιστο στο πνεύμα της σειράς, κτλ.

Έλα όμως που εγώ δεν ξέρω ουσιαστικά το πνεύμα αυτό, δεν το έχω βιώσει από πρώτο χέρι. Το Ascension ήταν το πρώτο και μοναδικό Ultima που έχω παίξει. Τα υπόλοιπα τα έχω δοκιμάσει ελάχιστα, αλλά συναντώ σκοπέλους στο να με κρατήσουν. Θα ξανά- και ξανά-δοκιμάσω εννοείται, τουλάχιστον τα 7 και το 8. Το 9 πάντως εμένα μου άρεσε. Πολύ. Σαν παιχνίδι είναι πιο κοντά στα Zelda πιθανότατα, όσον αφορά το στήσιμο και τη δομή. 8 μπουντρούμια για τις 8 corrupted αρετές. Τρισδιάστατο gameplay, εσύ κλασικά ο Avatar, απέναντί σου ο Blacthorn και ο Guardian. Η Britannia σε χρειάζεται για τελευταία φορά, ο γερό-Lord British σε υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες και βασίζεται πάνω σου, τίποτα το ιδιαίτερο. 

Έλα όμως που το gameplay του με τράβηξε απρόσμενα πολύ. Τα dungeons είναι semi-platform, με μάχες διανθισμένες με μίνι γρίφους. Ο κόσμος είναι πολύ μεγάλος(αν και η πορεία σου σε αυτόν πρακτικά γραμμική) και γραφικά υπέροχος. Μου έχει μείνει ο λαβύρινθος πλάι στο παλάτι του British, το Buccaneer’s Den, ο υποθαλάσσιος κόσμος των Gargoyles, τα σκαρφαλώματα σε βουνά(έχω θέμα). Ο τρόπος σταδιακής και ομαλότατης ανάπτυξης του χαρακτήρα. Το επικό τελείωμα. 

Αν ήμουν παραδοσιακός οπαδός των Ultima μάλλον θα έμπαινε άλλο στη θέση αυτή(ίσως και πιο ψηλά). Άλλωστε το Ascension δεν είναι καθαρόαιμο rpg, όπως και να το κάνουμε. Είναι όμως ένα τρομερό παιχνίδι με όλη την έννοια του όρου, με το οποίο έχω περάσει πολλές και καλές στιγμές. Αξίζει ρε γαμώτο.

http://youtu.be/73hIkZYDIdk

Εδώ το πρώτο μέρος

The Howling Wind – Into the Cryosphere

intothecryosphere_Cover_Myspace

“100 χρόνια από τον κατεψυγμένο θάνατο του δεύτερου και καταϊδρωμένου σφετεριστή της ανταρκτικής παντιέρας, Ρόμπερτ Σκοτ, 2 προσφιλείς υπήκοοι της πλέον φαντασμογόρικης αποικίας της πατρίδας του μακαρίτη κυκλοφορούν ως full-length την ηχητική αποτύπωση των τελευταίων ημερών της αποστολής.” Κάλλιστα θα μπορούσε να είναι το press release της promo κόπιας του δεύτερου άλμπουμ της μετεξέλιξης των Thralldom, του οχήματος αποκρυστάλλωσης των μαυρομεταλλικών ανησυχιών του Ryan Lipynsky, γνωστού και από τους Unearthly Trance.

Έχοντας αφήσει κατά μέρος τις πιο πειραματικές στριφνάδες των Thralldom, εδώ έχουμε το soundtrack μιας victim’s-eye-view περιήγησης στο παγωμένο ανάγλυφο της Ανταρκτικής, συγκρινόμενης ως αίσθηση με το At the mountains of Madness του Λάβκραφτ. Το Into the Cryosphere δεν είναι ψυχρό με τη νορβηγική έννοια του όρου.  Είναι παγωμένο σαν την απόγνωση μπρος στις τιτάνιες παγοδομές, σαν τη συνειδητοποίηση του βαθμού αφιλοξενίας της έκτης ηπείρου, σαν το άκρο που θα αποχωριστεί ο διαβάτης των παγετώνων λόγω κρυοπαγήματος.

Ατμόσφαιρα, ψυχρή και απάνθρωπη (αδιαφορώντας, όχι μισώντας) λοιπόν, δωσμένη είτε με απλωτές immortal-meets-xasthur-ικες κιθαριστικές σουπες («Will Is the Only Fire Under an Avalanche» και «Impossible Eternity»), είτε με σπειροειδή, τσιτωμένα ριφ («A dead galaxy mirrored in an icy mirage» και «Ice cracking in the abyss»), ακόμη και με mid-tempo Panzerfaust-ίλες και sludgιες στα αργόσυρτα 2 πρώτα κομμάτια. Φωνητικά ελαφρώς κρυμμένα πίσω από μία κουβέρτα “χιονοθύελλας”, σχεδόν χάνονται σε σημεία, παρασύροντας τον ακροατή να προσεγγίσει ακόμη περισσότερο τις οραματικές ψευδαισθήσεις του καταδικασμένου εξερευνητή. Υπνωτικές μελωδίες πάνω απ’όλα, και κάποια εύστοχα σόλο να δίνουν το τελειωτικό βάρος στο συνειδητό. Black metal τέχνη που αντικαθιστά άξια το κενό των Thralldom. Δίσκος περιηγητικός.

Dark Sonority – Kaosrekviem ep

GD25OB.pdf

Πόσα μνημονικά καμπανάκια χτυπάνε στο άκουσμα του ονόματος Kaosritual; Η νορβηγική μπάντα από το Trondheim έσπειρε 2 αξιοπρεπείς low-fi κυκλοφορίες, πριν πέσει σε τριετή χειμερία νάρκη το 2009. Το 2012 τίναξε από πάνω της τη σκόνη του παρελθόντος(το θάνατο του Mehimoloth συμπεριλαμβανομένου), αλλάζοντας όνομα σε Dark Sonority, και δηλώνοντας παρούσα με το ep “Kaosrekviem” (προφανές λογοπαίγνιο για τη μετουσίωσή τους).

Με πολύ καλύτερη παραγωγή από αυτήν των 00’s, οι νορβηγοί εδώ παρουσιάζουν ένα δισκάκι τριών δικών τους κομματιών, συν μια διασκευή στο “Call from the Grave” των Bathory, η οποία χρονολογείται από τις Kaosritual εποχές(2004 για να είμαστε ακριβείς). Ιδανικό αριθμητικά tracklisting για ένα ep που σφύζει από σκοτεινή φρεσκάδα, υιοθετώντας μια αμιγώς νορβηγική οπτική στο ορθόδοξο κατασκεύασμα. Στιβαρές κιθαριστικές δομές που ελίσσονται σε μπουντρουμικά μονοπάτια, ύπουλες heavy δοξασίες στη σύνθεση, κατανυκτική ατμόσφαιρα, φωνητικά που μανιερίζουν ανάμεσα σε επιβλητικό ξέσχισμα και υμνικούς παραλογισμούς. Οι μοναστικές διδαχές του Attila πανταχού παρούσες, μπολιασμένες με χαοτικά παραληρήματα.. Το στίγμα των Ondskapt του πρώτου δίσκου, αλλά και των Ofermod, ζέχνει στην κυκλοφορία, σκεπάζοντας με μια μυστηριακή κουβέρτα το όλο δημιούργημα. Η περιηγητική διάθεση οριοθετείται εντός στοιχειωμένων/κολασμένων τοπίων, με τον ακροατή να λυτρώνεται από τις σοφά σκορπισμένες ατενιστικές ανατάσεις.

Ένα ep διαμάντι, το οποίο πέρασε σχετικά απαρατήρητο, αλλά έμπασε τη μπάντα πολύ ψηλά στη λίστα των must-follow. Ενσωματώνεται στις υποχρεωτικές κυκλοφορίες από Νορβηγία μεριά για την τρέχουσα δεκαετία.

 

Top 18 CRPG’s – part 1

13)Shadows over Riva(1997, Attic Entertainment)realms-of-arkania-iii_-shadows-over-riva-001

Με αυτό το παιχνίδι έχω ψύχωση από το 1998(αν θυμάμαι καλά) που είχα διαβάσει το review του Τσουρινάκη και είχα σκάσει να το βρω. Δεν τα κατάφερα τότε(επαρχία γαρ) και στη θέση του είχα πάρει ένα παιχνίδι που είναι αρκετά πιο πάνω στη λίστα. Ουδέν κακό αμιγές καλού λοιπόν. Αλλά πραγματικά το Shadows over Riva με είχε στοιχειώσει μέχρι πριν λίγα χρόνια, που μετά από πολύ ιντερνετικό ψάξιμο κατάφερα να βρω ένα τόρεντ με το παιχνίδι. Μετά έμαθα και το dosbox για να το παίξω, αλλά τζίφος. Εν τέλει τσίμπησα τη gog έκδοση και όλα καλά, manuals και δε συμμαζεύεται. Και τι manual! 70σέλιδο και τιγκαρισμένο με πληροφορίες, απαραίτητο αν θες να παίξεις σοβαρά το παιχνίδι.

Το τρίτο Realms of Arcania αποδείχτηκε σχεδόν αντάξιο των προσδοκιών μου. Λαοθάλασσα από φυλές, στατιστικά, κλάσεις, και γενικά customisation (ακόμη και φοβίες έχει). Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο artwork στα πορτρέτα των NPC’s. Πραγματικά, δε λέγεται το πόσο ωραία είναι. Πήγαινα σε κάθε μα κάθε σπίτι μόνο και μόνο για να χαζεύω τα μούτρα τους. Ότι καλύτερο έχω δει σε pc game σε αυτόν τον τομέα. Διάολε, έτσι πρέπει να γίνεται η truefantasy τέχνη. Κατά τ’ άλλα το παιχνίδι έχει τεράστιο βάθος, είναι πολύπλοκο μέχρι (για κάποιους) αηδίας (βάζεις σκοπιές, ψάχνεις βότανα, νερό, φαγητά ετσέτερα), οι μάχες είναι κλασσικό turn based όπως αρμόζει σε true old school rpg. Πολύ ωραίο story, ένα διαμαντάκι, όπως υποψιάζομαι ότι είναι και τα 2 προηγούμενα. Όποιος έχει χρόνο και υπομονή ας το δοκιμάσει ανεπιφύλακτα.

http://youtu.be/v1jRYNjOuGM

14)Knights of the Old Republic 1&2(2003, Bioware/2005, Obsidian)  

kotor

Τα κατά κόσμο KOTOR είναι τα καλύτερα παιχνίδια Star Wars που έχουν βγει. Μακράν. Κι ας τα έχω παίξει μόνο μία φορά έκαστο. Κι ας μη θυμάμαι πολλά πράγματα. Κι ας έχω δει και το mmo The Old Republic. Δε θα πω πολλά εδώ, Bioware κλασσικά εγγύηση, 4000 χρόνια πριν την Αυτοκρατορία των ταινιών, Sith Empire και Old Republic, φτιάχνεις ότι θέλεις(είναι βασισμένο στους κανόνες του d20 Star Wars της Wizards of the Coast), light/dark side επιλογές και ανάπτυξη χαρακτήρα, πάμπολλες τοποθεσίες, είναι γαμάτο παιχνίδι. Το ότι έχω τόσο λίγα να πω για ένα τόσο γαμάτο παιχνίδι πάει να πει ότι το βάζω πρώτο στη λίστα των παιχνιδιών που θα ξαναπαίξω άμεσα.

http://youtu.be/8OOa93yuAK0

15)Gothic 1(2001, Piranha Bytes)gothic_1-268576

Θα πω την αμαρτία μου. Το Gothic ήταν το πρώτο αντιγραμμένο παιχνίδι που πήρα. Μέχρι τότε ήμουν ιδεαλιστής όσον αφορά το συγκεκριμένο τομέα και ούτε για αστείο δεν έπαιρνα μη γνήσιο. Έλα όμως που δεν μπορούσα να το βρω εκείνη την εποχή(2002 νομίζω) πουθενά. Σε μια περιήγηση λοιπόν στη Στουρνάρη και πέριξ πέφτω πάνω σε ένα μαγαζί που είχε στη βιτρίνα πολλά πολλά κουτιά pc games – και το Gothic μεταξύ αυτών. Η σκόνη έπρεπε να με υποψιάσει αλλά η αθωότητα ξεχείλιζε. Μπαίνω και ζητάω το Gothic, μου λέει η τύπισσα 15 ευρώ, έκπληκτος λέω ναι, μου λέει να περιμένω λίγο, κι αν θέλω να χαζέψω κάτι ντοσιέ με παιχνίδια μέσα. Μετά από κάποια ώρα ανεβαίνει κάποιος από το υπόγειο και μου δίνει 2 cd σε χάρτινη άσπρη θήκη, με αυτοκόλλητα Gothic CD1 & CD2. Κάτι έσπασε μέσα μου, γκρρρρ.

Τέλος πάντων. Το Gothic ήταν πάρα πολύ καλό για την εποχή του και όχι μόνο. Βέβαια αυτό που μου έχει μείνει πάνω απ’ όλα είναι οι τερατώδεις loading times. Όποιος το έχει παίξει εκείνη την εποχή λέει το ίδιο πράγμα: έβαζες να φορτώνει το save σου και μετά πήγαινες να δεις τηλεόραση, να φτιάξεις καφέ, τουαλέτα για άραγμα, κτλ. Φοβόσουν να πεθάνεις λόγω αυτού. Πέθαινες όμως, και μάλιστα συχνά, ιδίως στην αρχή, μέχρι να πάρεις το κολάι στο σύστημα μάχης του. Το οποίο ήταν πρωτότυπο, action oriented αρκετά, αλλά σου άφηνε την εντύπωση ότι πετύχαινες πράγματα, όχι πίου-πίου δίχως νόημα. Πολύ καλή καινοτομία.

Το Gothic είχε ένα μεγάλο κόσμο(ο οποίος μεγάλωσε κι άλλο στα επόμενα της σειράς), που δε συγχωρούσε τις ανέμελες εξερευνήσεις(μόλις έφτασα στον πρώτο μεγάλο οικισμό είδα δάσος από πίσω και είπα να πάω να χαζέψω – οι ράπτορες με έκαναν με τα κρεμμυδάκια κι εγώ κέρδισα 5 λεπτά αναμονής στη loading screen – δε με χάλασε). Το story δεν ήταν κάτι το τρομερό, είχε κάποια πρωτόλεια πολιτική ίντριγκα αλλά όχι κάτι τρομερό. Όμως σε αυτό το παιχνίδι το θέμα δεν ήταν το story αλλά το gameplay, όπου το Gothic έλαμπε. Χαιρόσουν να πολεμάς πραγματικά, χαιρόσουν να πηδάς και να ρολάρεις(όταν έπαιρνες το ability), χαιρόσουν να εξερευνάς από κάποιο σημείο και μετά όπου η survivability σου ανέβαινε. Πάντα έχω να λέω το πώς μπήκα σε μια αυλή ενός κάστρου όπου κανονικά ήθελε spell για να το κάνεις. Έλα όμως που εγώ με μαγεία δεν είχα ασχοληθεί. Και πήρα τα βουνά από πολύ μακριά, βγήκα εκτός χάρτη προχωρώντας πάνω στη βουνοκορφή, και μετά από πολύ περπάτημα έπεσα μέσα όπου και μου έβγαλε βιντεάκι που με έδειχνε να κάνω το επίμαχο ξόρκι. Bug, ξε-bug, μου άρεσε αυτό το αθώο exploit.

Τα επόμενα δύο Gothic τα έπαιξα πολύ λιγότερο, παρόλο που ήταν αντικειμενικά καλύτερα. Είχαν πλακώσει πολλά άλλα και δεν πήραν το χρόνο που τους άξιζε. Το πρώτο όμως της σειράς παραμένει μέχρι σήμερα ένα πολύ αγαπημένο παιχνίδι. Λατρεία.

http://youtu.be/dsDz0A2tz7E

16)Neverwinter Nights 1&2(2002, Bioware/2006, Obsidian)harpandchrys

Εδώ έχουμε θέμα. Πρώτη είσοδος της Bioware στη λίστα(Bioware όσον αφορά το NWN1) και θα ακολουθήσουν κάποιες ακόμη. Πρώτη είσοδος επίσης για d&d based παιχνίδια.

Πάμε από την αρχή. Μέχρι τότε είχα παίξει τα 2 Baldur’s Gate και το (μέτριο για μένα, λόγω action μπουκώματος) Icewind Dale. Δισδιάστατα πράγματα δηλαδή, επί της ουσίας. Κάπου είχε πάρει το μάτι μου το NWN 1 λοιπόν. Τρισδιάστατη πλέον μηχανή, η κάμερα κουνιέται, άλλη φάση τα γραφικά, κτλ.. Ήμουν σκεπτικός. Την πρώτη φορά που δοκίμασα να παίξω το πρώτο της σειράς απογοητεύτηκα από το χειρισμό. Μου φάνηκε δύσχρηστος, δεν καταλάβαινα τι γινόταν, και το παράτησα εκεί. Έλα που ευτυχώς του έδωσα άλλη μια ευκαιρία, λίγο γιατί είχε χτίσει τρελό hype, λίγο γιατί ήταν στο Neverwinter και γενικότερα στο βορρά του Faerun και ήθελα να δω αν ταίριαζε με το pen and paper όραμά μου. Είχε και κανόνες 3ης έκδοσης. Οι συνθήκες είχαν ωριμάσει εν τέλει και το παιχνίδι κλίκαρε. Ποδοπάτημα όλου του main story, σβάρνα τα 2 expansions(το πρώτο είχε και Netheril, yay!, το 2ο αγνό dungeon crawl στο Undermountain, όχι τόσο yay), και εκεί που βροντοφωνάζω «κι άλλο, κι άλλο!», μαθαίνω ότι ο editor που ερχόταν μαζί με το παιχνίδι είχε χρησιμοποιηθεί από πολλούς, με πολλά εξαίρετα αποτελέσματα, τα οποία προφανώς και ξεπερνούσαν το κυρίως παιχνίδι. Nevewinter vault λοιπόν, και κατέβασμα των top-rated mods, 2-3 μήνες άκλαυτοι. Καμία μετάνοια. Ειδικά το A dance with Rogues είναι απίστευτα καλό, όπως και τα 2 ravenloft.

2009 και νέος υπολογιστής. Μου είχαν κάνει δώρο το NWN2. Μια από τα ίδια, αρχικά ο χειρισμός με ξένισε, παράτημα για μήνες. Δεύτερη ευκαιρία αφού είχα παίξει το Witcher που χρησιμοποιούσε πάνω κάτω την ίδια μηχανή, κλικάρισμα ξανά. Καλύτερο main story, παίρνεις και κάστρο σε κάποια φάση, expansion νούμερο 1 στο Rashemen και Thay, στο δεύτερο παίρνεις σβάρνα τη Sword Coast ως έμπορας/πειρατής, τρίτο στη Westgate. Κι εδώ αρκετά mods που αξίζουν, Harp & Chrysanthemum, Asylum, Moonshadows, ακόμη και το Pools of Radiance έφτιαξε κάποιος μερακλής.

Anyway, τα Neverwinter Nights αξίζουν. Πολύ. Είναι μάλλον οι αρτιότερες τεχνικά μεταφορές του D&D σε υπολογιστή. Χάρη στα mods έχουν απίστευτα μεγάλο χρονικό playability, και δώσανε σε πολλούς τη δυνατότητα να πούνε κάποιες υπέροχες ιστορίες μέσω αυτών. Παιχνίδια με τα οποία ασχολείσαι μήνες.

http://youtu.be/6dckenxaxJY

17)Fallout 3(2008, Bethesda Game Studios)fallout 3

Άλλη μια σειρά της οποίας δεν έχω παίξει τα προηγούμενα κεφάλαια. Όσον αφορά το Fallout 1, με απέτρεψε το ότι είχα διαβάσει πως υπάρχει χρονικός περιορισμός στο παιχνίδι(έστω και διακοσμητικός από ότι έμαθα αργότερα), ο οποίος σαν ιδέα και μόνο με αγχώνει και δύσκολα θα με άφηνε να το ευχαριστηθώ. Το Fallout 2 απλά δεν έτυχε, λίγο το ότι τότε δεν είχα τρελή όρεξη να παίξω post-apocalyptic κόσμο, λίγο το ότι δεν ήταν άμεσα προσβάσιμο. Πάντως είναι στη must-play λίστα για το μέλλον.

Fallout 3 λοιπόν. Σωτήριο έτος 2008 και όταν έμαθα ότι το είχε αναλάβει η Bethesda δεν υπήρχε περίπτωση να μην το δοκιμάσω (λατρεύω τα elder scrolls όπως θα φανεί αρκετά πιο πάνω στη λίστα). Όπερ και εγένετο, και δεν απογοητεύτηκα στο ελάχιστο. Ίσα ίσα, ήταν ένα Oblivion σε sci-fi σκηνικό, τελείως open ended κατά τα Bethesd-ικά πρότυπα. Τεράστιος κόσμος, καφετί αποχρώσεις μετά την πυρηνική καταστροφή, κάτι-σαν-alignment(επί του good-evil άξονα). Τοποθεσίες με χαρακτήρα (ακόμη μου σκάνε αναλαμπές από το τεράστιο προσαραγμένο πλοίο, από τον πύργο εκεί κάπου κεντρικά-νότια, και πάνω από όλα από τον ονειρόκοσμο του Tranquility Lane-απλά καταπληκτικό quest), όπλα για κάθε γούστο(εκείνο το ηλεκτροσπαθί που παίρνεις από κάτι “βαμπίρ” ήταν λατρεία), μπόλικα perks.

Στα αρνητικά το χρονοβόρο tabbing για να πας σε inventory/mission log/χάρτη(κατά τα πρότυπα του Oblivion δυστυχώς). Επίσης το combat system είναι αρκετά action oriented, η action δυσκολία σίγουρα μεγαλύτερη από τα elder scrolls, ειδικά στην αρχή, και μπορεί να ξενίσει τον παραδοσιακό rpg-α που ανάβει κερί στο turn-based σύστημα. Βάλε μέσα και καμπόσα bugs που προκαλούσαν crashes με το τσουβάλι(όχι όμως game breaking όπως είχε το stand-alone expansion New Vegas).

Το παιχνίδι πάντως είναι αριστούργημα. Έκαψα πολλές εργατοώρες μαζί του(μήνας και βάλε), το καταευχαριστήθηκα κι ας με κούρασε πολύ σε σημεία. Είχε ρετρό μουσικάρα Είναι σίγουρα το καλύτερο post-apocalyptic rpg που έχω παίξει(όχι ότι έχει και μεγάλο ανταγωνισμό στα played μου). Έφερε τη σειρά ξανά στο προσκήνιο, και έχωσε μπόλικο κόσμο στην κατεστραμμένη Αμερική του 23ου αιώνα. Α, και μου έμαθε ότι τα καπάκια κοκακόλας είναι currency – duh.

http://youtu.be/zPt08UYmyMo

18)Wizardry 8(2001, Sir-tech)wizardry 8

Το όγδοο και τελευταίο κεφάλαιο των μυθικών Wizardry είναι το μόνο που έχω παίξει – να είναι καλά ένα PC-Master που το έδινε δώρο. Επί τη ευκαιρία να πω ότι όσον αφορά αυτή και άλλες σειρές παιχνιδιών (ιδιαίτερα μια άλλη γνωστή και αγαπημένη), μπήκαν στη λίστα τα κύκνεια άσματά τους, όχι επειδή τα θεωρώ καλύτερα, αλλά γιατί είναι τα μόνα με τα οποία έχω ασχοληθεί σοβαρά. Οπότε ας αποφευχθεί το κράξιμο (κυρίως όσον αφορά αυτήν την Άλλη σειρά).

Εδώ έχουμε ένα τίγκα παραδοσιακό παιχνίδι ρόλων, με όλα τα φετίχ που ηδονίζουν τον hardcore rpg-er. 8μελής(!) ομάδα, 11 φυλές και 15 κλάσεις για επιλογή, skills και abilities με τη σέσουλα, turn-based combat, μεγάλος και ανοιχτός κόσμος (που όμως δε συγχωρεί εύκολα κάποια παραστρατήματα), αυξημένο επίπεδο δυσκολίας από την αρχή. Ειδικά αυτή η δυσκολία, σε συνδυασμό με το σχετικό χρόνο που θέλει κάποιος άσχετος με τη σειρά για να κάνει fine-tune την ομάδα με έκανε να το παρατήσω στην αρχή 1-2 φορές μέχρι να το πάρω απόφαση να ασχοληθώ σοβαρά. Το story δεν ξεφεύγει από τυπικές fantasy φόρμες, αν και στο τέλος τσιμπάς, είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, μια θέωση. Από εκεί και πέρα έχουμε προοπτική πρώτου προσώπου, ικανοποιητικά για την εποχή γραφικά, και εξαιρετικό/εθιστικό gameplay. Α, και πολλά έντομα θυμάμαι, μπορεί και να κάνω λάθος αλλά δε νομίζω. Ακόμη και retro dungeons υπάρχουν, κατευθείαν αναφορά στα προηγούμενα της σειράς. Δε θα πω παραπάνω λόγια για αυτό καθότι πάνε χρόνια που το έπαιξα και δε θυμάμαι και πολλά συγκεκριμένα. Το γενικό feeling που μου έχει αφήσει είναι πάντως πολύ καλό και συνίσταται ανεπιφύλακτα για τους hardcore-άδες του είδους.

http://youtu.be/fh5VsFm80dE

Εδώ το δεύτερο μέρος