The Dragonphoenix Chronicles: Indomitable

ADAMASTOS-OFFICIAL-POSTER

Χτες αξιώθηκα επιτέλους να δω τον Αδάμαστο (Τα χρονικά του Δρακοφοίνικα), στα πλαίσια του SFF-Rated Athens festival. Για άγνωστους πλέον λόγους είχα χάσει την avant-premiere το Σεπτέμβρη, και από τότε, παρόλο που η ταινία προβλήθηκε για μικρό διάστημα σε διάφορες αίθουσες, δεν πήρα την πρωτοβουλία να την παρακολουθήσω. Ευτυχώς ξεκουνήθηκα εν τέλει, και κατάφερα να δω την πρώτη “ουσιαστική” ελληνική ταινία ηρωικής φαντασίας (το Γιαγκόναν μόνο ως γραφική παρωδία μπορεί να εκτιμηθεί) σε μεγάλη οθόνη.

Πάμε να δούμε πρώτα τα αρνητικά σημεία. Οι ερμηνείες είναι ως επί τω πλείστον ερασιτεχνικές, αναδεικνύοντας το αυθόρμητο του εγχειρήματος. Η ελληνική γλώσσα, όπως έχω αναφέρει πολλάκις δεν ταιριάζει στην ηρωική φαντασία (στη μορφή που έχει καθιερωθεί εδώ και έναν αιώνα σχεδόν, δεν αντιλέγω πως τα 2 τεράστια Ομηρικά αριστουργήματα είναι κολοφώνες του είδους), ιδιαίτερα αν έχεις ασχοληθεί εκτεταμένα με την παγκόσμια παραγωγή, και έχεις καλουπωθεί με αυτόν τον τρόπο από την αγγλική. Είναι σημεία στην ταινία που γελάς χαιρέκακα με τις εξελληνισμένες ατάκες. Το σενάριο έχει κάποια ασαφή σημεία (για παράδειγμα ήμουν σχεδόν σίγουρος στο πρώτο μισό της ταινίας πως το χωριό του πρωταγωνιστή ήταν εκτός του αυτοκρατορικού χάρτη, ή έστω αρκετά μακριά από το πεδίο δράσης), και ειδικά για τον αμύητο (όπως είμαι εγώ) στα κόμικ του Ρουμπούλια μπορεί να δημιουργήσει απορίες.

Όλα αυτά όμως είναι δευτερεύουσας σημασίας. Η ταινία σπέρνει, δημιουργώντας ρίγη ευχαρίστησης στον θεατή. Πρώτο και κύριο πλεονέκτημα για μένα είναι η απόφαση να περιοριστούν σε μη αστικά τοπία, εκμεταλλευόμενοι πλήρως την ελληνική ύπαιθρο. Με αυτόν τον τρόπο ξεπεράστηκε ο σκόπελος του “πως-να-φτιάξουμε-την-πόλη; εμπρός-για-full-computer-rendered-graphics”. Αντί να μας φλομώσουν με CGI, οι δημιουργοί προτίμησαν τις χιονισμένες βουνοπλαγιές, τα αστείρευτα δάση, τα δασύτριχα pastures. Και τα κατάφεραν διάνα, με μπροστάρη μια κάμερα, η οποία φαίνεται πως έχει μαθητεύσει στο πως να περνά το επικό συναίσθημα, με απόμακρα περιστροφικά πλάνα, με όσο πρέπει κράτημα του αγναντεύματος. Θερίζει ανατριχίλες και ιαχές. Το κοσκίνισμα σε down to basics στοιχεία αποτελεί γενναία αναφορά στα βασικά επικά στοιχεία· φωτιά-πάγος-γη-δέντρο. Εκεί που ο πρώτος Κόναν έσπειρε, ο Αδάμαστος δρέπει.

Στα του ήχου έχουμε έναν συνθέτη ο οποίος πίνει πολύτιμους λίθους στο όνομα του τεράστιου Βασίλη Πολυδούρη. Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν αυτό που τώρα παίζει είναι διασκευή του Theology/Civilisation ή του Orphans of Doom. Αλλά η ομοιότητα όχι μόνο δε με χάλασε, αλλά με χαροποίησε ιδιαίτερα, γιατί κακά τα ψέμματα,  μετά την ακρόαση του soundtrack της Μεγάλης ταινίας γίνομαι αηδιαστικό φανμπόη, θέλω ανθούς να φυτρώνουν από το ίχνος του Μεγάλου. Ιδιαίτερα στο συνδυασμό πλάνων και μουσικής, ο Αδάμαστος τα πήγε περίφημα, προκαλώντας δάκρυα.

dragonlance-meeting

Κι ερχόμαστε στην αλληλεπίδραση συγκεκριμένων χαρακτήρων, στο δέσιμο αυτής της αρμάδας μισθοφόρων με το ατιθάσευτο πνεύμα του Ντράγκαρ αλλά και με το θεατή. Θυμάται κανείς εκείνο τον πίνακα του Elmore, το Fellowship of the Lance; Αυτό το τελείως φανταστικό, αλλά τόσο δυνατό στο δικό μου υποσυνείδητο, έργο τέχνης. Εκεί που η comraderie γίνεται η σημαία της δεμένης παρέας πολεμιστών, εκεί που η φωτιά πυρώνει τα ακροδάχτυλα των awaiting-the-battle adventurers. Εκεί που καλώς δε ντράπηκαν οι συντελεστές της ταινίας να μπολιάσουν την αφήγηση με αδρό a cappella sing-along ταβερνιάρικο ύμνο (ο οποίος συγκινεί υπέρ το δέον – λύκοι του βορρά, κτλ). Ο σκηνοθέτης πρέπει να είναι μεγάλος old school rpg-ας, δεν παίζει. Δε γίνεται αλλιώς να αναπτύσσονται μέσα σου κατά την πορεία της ταινίας (για την οποία διάβασα ότι είναι μεγάλη σε διάρκεια – γελάω μόνο) τέτοια αδελφικά αισθήματα και πηγαία συμπάθεια για μέλη της ομάδας τα οποία δεν είπαν ούτε μια άμετρη κουβέντα στην ταινία. Τι κι αν ήταν σχεδόν κλοπή από Κόναν/13ο Πολεμιστή η σκηνή πριν την επίθεση των βαρβάρων; Με ζύμωσε όπως έπρεπε. Ο Falco ήταν πρωταγωνιστής στα χνάρια των έξυπνων ηρώων της μυθολογίας, αντιστάθμισε την καφρίλα του Ντράγκαρ όπως του έπρεπε. Επίσης, σιγά μη δε σταθώ στο τελικό τέρας, το οποίο ΕΥΤΥΧΩΣ ήταν αγνή πλαστελίνη, ευτυχώς είχε τόσο παλιακή σχεδίαση, και πέτυχε το στόχο του απόλυτα. Να αναφέρω και τα σκίτσα στους τίτλους τέλους, που με έκαναν να θέλω να ξαναδιαβάσω forgotten realms campaigns μου, να θέλω να ξαναπεράσω ένα χέρι την “Art of Dragonlance”.

Ο Αδάμαστος είναι ταινιάρα από τις λίγες για όσους έχουμε μεγαλώσει με Κόναν, με αισθητική δεύτερης έκδοσης Ad&d, με Fafhrd και Grey Mouser, με τα λοιπά αριστουργήματα της sword&sorcery. Φεύγοντας από την αίθουσα, ενώ αναζητούσα στυλό για να βαθμολογήσω την ταινία, το παιδί που μου το έδωσε μου λέει μη βάλεις μόνο βαθμό, γράψε έκθεση μπας και ελεηθούν και βγάλουν 2ο μέρος. Συμφωνώ απόλυτα, συνυπογράφω τη δήλωση, κι ελπίζω πως σε κανένα χρόνο θα έχουμε το επόμενο μέρος.

Advertisements

In Flagrante Delicto – Ultio

In flagrante

Ο λατινικός όρος “in flagrante delicto” είναι πρωτίστως νομικός, και σημαίνει πάνω-κάτω “πιάστηκε στα πράσα τη στιγμή του εγκλήματος”, κατ’ αντιστοιχία του βρετανικού “caught red-handed”. Στην πρωτότυπη μορφή του ο όρος είναι σαφώς πιο βαρύγδουπος, επιτρέποντας στη μη λατινομαθή φαντασία που δε γνωρίζει το πραγματικό νόημά του, να την εκμεταλλευτεί ως εντυπωσιακή αφετηρία για δημιουργία πλασματικών μεν, εξωτικών δε νοητικών αναπαραστάσεων. Οι δικοί μας (Αθηναίοι) ομώνυμοι ambient blacksters, στοχεύουν σε μια αντίστοιχη σκοτεινή ηχητική εικονοπλασία με το πρώτο τους full length “Ultio”, του οποίου προηγήθηκε το περσινό “Apatris” ep.

Η μπάντα αυτοχαρακτηρίζεται ως “suicidal/shoegaze” black metal. Με τους συγκεκριμένους όρους έχω μια σχετική αλλεργία, οπότε και προτίμησα να προσεγγίσω το ύφος τους υπό το πρίσμα του ambient black, το οποίο νομίζω πως ανταποκρίνεται ένα “τσακ” καλύτερα στον ήχο τους, χωρίς να μπορώ να παραγνωρίσω βέβαια και τη suicidal αφετηρία. Οι in flagrante delicto καταπιάνονται με αντιφασιστικά/αντισεξιστικά θέματα(απ’ ότι λένε οι ίδιοι, καθώς στίχοι υπάρχουν μόνο σε ένα κομμάτι, και αυτοί δεν είναι άμεσα διαθέσιμοι), μια ευπρόσδεκτη κίνηση εντός του γενικότερου μαυρομεταλλικού χώρου. Για να μπούμε όμως στο ψητό, τι έχουμε λοιπόν στα 35 περίπου λεπτά του άλμπουμ;

Το intro μας βάζει πάνω κάτω στο νόημα· ξεκινά με μια επιβλητική μανιέρα που σκάει In the Nursery (Scherzo κανείς;) μνήμες, ωθείται μέσω μιας μοναχικής, παραμορφωμένης κιθάρας, και εκπνέει αποπνικτικό μπουντρουμέ οξυγόνο. Αυτό το dungeon feeling, νοτισμένο με κατανυκτική, ιερουργική εσάνς, διαπερνά από άκρη σε άκρη ολόκληρο το δίσκο. Οι κιθάρες είναι μετρημένες στην παρουσία τους, κοκαλωμένες και παραμορφωμένες με ουσιαστικό τρόπο, κεντώντας επαναλαμβανόμενα riffs. Κάτι από τη σουποειδή κιθαριστική λογική των Xasthur ελοχεύει στη σύνθεση.Το μπάσο είναι ο μελωδικός οδηγός εδώ, ο οποίος κρατά μπροστά μας τη λάμπα που φωτίζει τις ηχητικές κατακόμβες. Μια λάμπα που τρεμοπαίζει, και πολλές φορές αφήνει τον ακροατή στο έλεος των θρηνητικών/φασματικών γόων, οι οποίοι αποτελούν το ένα από τα μοτίβα των φωνητικών. Η φωνή γενικά σαπίζει ευχάριστα όταν τις δίνεται χώρος ανάμεσα σε sample-αρισμένες ομιλίες (μεγάλο thumbs up για τα αντιμπατσικά συνθήματα στο «Antigrecia», τα οποία όλως παραδόξως δε στέκονται παράτερα εντός της όλης ατμόσφαιρας) και κουρνιαχτούς νεκρών. Τα πλήκτρα δεν φορτώνουν τον ήχο, υπακούοντας στη μινιμαλιστική διάθεση της κυκλοφορίας. Το κλίμα ενός σκοτεινού ταξιδιού εντός μιας μεσαιωνικής φυλακής, σε αργόσυρτους ψυχοβγαλτικούςρυθμούς, είναι διάχυτο.

Το “Ultio” με εξέπληξε ευχάριστα. Ακροβατεί μεταξύ του συνθάτου dungeon ambient και του απειλητικού black metal με ιδιαίτερη φρεσκάδα, και δεν πέφτει στην παγίδα του παραπληγικού depressive black (έχουμε ακούσει αίσχη και σκουπίδια από αυτό το χώρο ανά καιρούς). Κατ’ εμέ είναι ένα αδιάσπαστο σύνολο στην οντότητά του, συνυπολογίζοντας και την επανάληψη μουσικών θεμάτων καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Μια διαδρομή εντός των υπογείων που έχουν κατά νου τα 2 μέλη, μια περιηγητική διάθεση η οποία περνάει στον ακροατή. Η πολιτική στάση που κρατά η μπάντα μόνο θετικά προσμετράται στο τελικό αποτέλεσμα. 

http://inflagrantedelicto.bandcamp.com/