2014 – Top 20 albums(part 2)

1. Spectral Lore – III

SPECTRAL LORE_III_front_cover

Review εδώ.

2. The Deathtrip – Deep Drone Master

deepdrone

Review εδώ.

3. Emptiness – Nothing but the Whole

Emptiness-Nothing_but_the_Whole

Review εδώ.

 

4. Volahn – Aq’Ab’Al

volahn

Το “Dimensiones del Trance Kosmico” ήταν το παρθενικό άλμπουμ της Crepusculo Negro, και μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της. 6 χρόνια (και 3 split) αργότερα οι Volahn επιστρέφουν με το δεύτερο full-length, “Aq’Ab’Al”, μια δαιδαλώδη περιπλάνηση εντός της στοιχειωμένης κεντρικοαμερικανικής ζούγκλας. Ο κίνδυνος διαγράφεται στην ακρόαση της τριζάτης παραγωγής(πολύ καλύτερης από αυτήν του φετινού Arizmenda), στα τεχνικό-thrash-όσον-αφορά-ποικιλία-και-εναλλαγή ριφ, στα υπνωτικά ακουστικά σημεία(θεματολογικές ματιές στα αντίστοιχα του “Drawing down the Moon”). Εύκαμπτες συνδέσεις μεταξύ των ριφ, πλαστικότητα, και τα φτερά του Quetzalcoatl να υψώνονται σκοτεινότερα πάντων μέσα από την Πυραμίδα.

5. A Pregnant Light – My game doesn’t have a name

apregnantlight

Μέχρι φέτος ήξερα την Colloquial Sound ως την εταιρία που είχε κυκλοφορήσει τις κασέτες των πολύ καλών Dressed in Streams. Εντός του ’14 έμαθα πως έχει ένα μικρό αλλά άκρως συμπαθητικό ρόστερ (εντάξει, κατά βάση projects του ιδιοκτήτη της Damian Master) με ιδιάζουσα αισθητική. Από τις φετινές κυκλοφορίες της η μπάντα που ξεχώρισα ήταν οι A Pregnant Light, αρχικά με τη συλλογή “Before I came”, και πολύ πρόσφατα με το πρώτο full-length. Το “My game doesn’t have a name” φοράει αλαφροΐσκιωτο μανδύα, κάνει ζογκλερικά με τα όρια μεταξύ black metal και post-punk, αλλά με έναν τελείως φρέσκο τρόπο, και καταλήγει σε απαράδεκτα κολλητικά κομμάτια τροφοδοτούμενα από μελωδιάρες.

6. Hail Spirit Noir – Oi Magoi

Hail-Spirit-Noir-Oi-Magoi1

Review εδώ.

7. Mare Cognitum – Phobos Monolith

marecogn

Τον γνώρισα από το περσινό split “Sol” με τους Spectral Lore. Εκεί ο Jacob Buczarski άφησε υποσχέσεις, αλλά ο φετινός Μονόλιθος ξεπέρασε κάθε προσδοκία. 4 μεγάλα κομμάτια, συνολικής διάρκειας 50 λεπτών. Ατμοσφαιρικό, ταξιδιάρικο, πολυπλόκαμο black metal, το οποίο ναυσιπλοεί επί της μονοτονίας με ιστιαίες lead κιθάρες. Περιπετειώδες με τελικό στόχο την ανάταση, το “Phobos Monolith” είναι η μια πλευρά του νομίσματος που κόπηκε πέρυσι με τη συνεργασία του Ayloss με τον Buczarski. Η άλλη πλευρά είναι στην κορυφή της λίστας.

8. Empire of the Moon – Πανσέληνος

empireofmoon

Από το intro με τα Ravenloft-ικά πλήκτρα μυρίζεσαι τι παίζει εδώ. Και το “Mastery of Blood” με το καλημέρα σε επιβεβαιώνει: Σα να μην πέρασε μια μέρα από την ελληνική σκηνή του ’92-’95. Μεγαλειώδη ριφ, υπερκαβλάντικα spoken parts με echo, καταχνιασμένη ατμόσφαιρα, Νεκρομαντεία. Ένα εικόνισμα του “Crossing the Fiery Path” κρέμεται πάνω από τα 40 λεπτά του δίσκου. Τον είχαμε ανάγκη αυτό το δίσκο, και όχι μόνο για νοσταλγική ενδοσκόπηση.

9. Hateful Abandon – Liars/Bastards

hatefulabandon

Τι έχουμε εδώ; 2 Άγγλους, οι οποίοι αναμοχλεύουν το υπνωτικό industrial-έ post-punk τους με τρίμματα black metal. Θα θυμίσουν Tombs αλλά χωρίς τη sludge-ιά. Μια επιβλητικότητα είναι διάχυτη, ενίοτε με Pornography-ικά (α λα “Hanging Garden”) τύμπανα. Γεωμετρικά στην ανάπτυξή τους πλήκτρα, τετράγωνες ροές. Όποιος έχει ακούσει το ομώνυμο του “Destroy the Light” των Circle of Animals μπορεί να πάρει μια ιδέα. Ίσως και όποιος στάθηκε στα πειραματικά σημεία των Γερμανών Essenz.

 

 

10. Blut Aus Nord – Memoria Vetusta III: Saturnian Prophecy

memoria3

Review εδώ.

Εδώ το πρώτο μέρος.

Advertisements

2014 – Top 20 albums(part 1)

11. Thy Darkened Shade – Liber Lvcifer I: Khem Sedjet

thydarkened

Θεωρώ το “Eternvs Mos, Nex Ritvs” μία από τις καλύτερες εγχώριες κυκλοφορίες των τελευταίων ετών. Ο τρόπος συγκερασμού του black με το thrash που υιοθετούσε, διατηρώντας παράλληλα μια τελετουργική εσάνς, θύμιζε μια μυσταγωγική εκδοχή του “Monumental Possession”. Φυσικό ήταν να περιμένω εναγωνίως το επόμενο βήμα της μπάντας. Ομολογώ πως η πρώτη ακρόαση με ξένισε – μου έδωσε την εντύπωση πως η παραγωγή έχει παραγυαλιστεί, ενώ και ο ήχος της μπάντας έγινε υπέρ του δέοντος τεχνικός. Η γνώμη μου άλλαξε σιγά σιγά, καθώς άρχισα να μπαίνω στο κλίμα του δίσκου. Ναι, η μπάντα έγινε πιο τεχνική – αλλά και πιο ορμητική, πιο σκοτεινή, πιο ατμοσφαιρική. Το “Liber Lvcifer I” είναι μεγαλύτερο του ντεμπούτου από κάθε άποψη· απαιτεί προσήλωση και βύθιση εντός του για να σου αποκαλυφθεί πλήρως, αλλά όταν αυτό γίνει στέκεσαι μπρος σε ένα εωσφορικό έργο αξίας.

12. Thantifaxath – Sacred White Noise

thantifaxath

Review εδώ.

13. Schammasch – Contradiction

schammasch

Η μοναδική ελβετική είσοδος στην εικοσάδα είναι μια μπάντα την οποία αγνοούσα παντελώς. Το “Contradiction” είναι ο δεύτερος δίσκος τους, και το εξώφυλλο με έκανε προς στιγμή να νομίζω ότι βλέπω το “Consolamentum” των Ascension (από ότι είδα ο ίδιος Γάλλος έχει αναλάβει και τα 2). Το άλμπουμ είναι μεγαλεπήβολο, χωρισμένο σε 2 μέρη, με τη συνολική διάρκεια να ξεπερνά τα 80 λεπτά. Οι Schammasch εδώ παίζουν ένα δεν-το-λες-ακριβώς-black avant-garde metal, το οποίο είναι πολυσυλλεκτικό. Από Ruins of Beverast και Dodsengel, μέχρι τους Midian-era Filth αλλά και τα mid-tempo των Deathspell Omega. Ένα έργο τέχνης που απαιτεί να βιώνεται στην ολότητά του.

14. Eternum – The Devouring Descent

eternum

Review εδώ.

15. Varathron – Untrodden Corridors of Hades

Varathron-Untrodden-Corridors-of-Hades

Θεωρώ κορυφή των Varathron εκείνο το μυθικό split με τους Necromantia. Από εκεί και πέρα, εκτός του “His Majesty..”, δυσκολεύομαι να βρω πραγματικά καλό άλμπουμ τους. Οπότε και δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες από τον καινούριο δίσκο. Έλα όμως που το “Untrodden Corridors of Hades” είναι καλό, πάρα πολύ καλό. Ζέχνει η ανάσα του παλιά ελληνική σκηνή, early 90’s σκοτάδι. Τα φωνητικά του Necroabyssious είναι καταπληκτικά, πραγματικά άχρονο λαρύγγι. Οι κιθάρες έχουν αυτήν την πιο heavy νοοτροπία που ανέδειξε ολόκληρη η σκηνή τότε τα παλιά τα χρόνια, και η έμπνευση είναι διάχυτη στα ριφ. Ότι καλύτερο έχει βγάλει η μπάντα μετά το “His Majesty..”. Εύκολα.

16. Akrotheism – Behold the Sun of Plagues

Behold-The-Son-Of-Plagues

Review εδώ.

17. Arizmenda – Stillbirth in the Temple of Venus

Arizmenda-Stillbirth-In-The-Temple-Of-Venus-1239060-820x820-1

Η πρώτη παρουσία της μεγάλης Crepusculo Negro στη λίστα. Ακροατή μην πτοηθείς από τον ήχο – είναι δύσκολος, κακός. Εδώ τα ακουστικά είναι σχεδόν υποχρεωτικά, για να καταδυθείς με διαύγεια στο βυθό των Αμερικανών. Στα ριφ κυριαρχεί η δυστροπία και η δυσαρμονικότητα, αλλά με έναν πολύ πιο κελαριστό τρόπο από ότι για παράδειγμα στους Ved Buens Ende ή στους Deathspell Omega. Περίεργοι χρόνοι, αλλά και μια ατέρμονη αίσθηση μελωδίας στη θεώρηση του γενικότερου συνόλου. Πολύπλοκο δημιούργημα που θέλει το χρόνο του. Ένα τεράστιο “Voices in my Bed” να κλείνει το δίσκο με τον πλέον απέλπιδο τρόπο. Soundtrack ψυχιατρείου.

18. Sorcier des Glaces – Ritual of the End

sorciers

Αθόρυβες παλιοκαραβάνες οι Καναδοί αυτοί, που έχουν διατηρήσει μια σχετικά ευθεία ποιοτική καμπύλη όσον αφορά την παραγωγή τους. Εδώ έχουμε ατμοσφαιρικό black θεσπέσιας 90’s κοπής, με ανυψωτικές γέφυρες, με αρκετή κατσαρόλα στα τύμπανα, με λεπτή παραγωγή, με διακριτικά ακουστικά περάσματα. Δε θέλει μεγάλη ανάλυση. Σε όποιον λείπουν τα σπουδαία βήματα των Emperor, των Limbonic Art, των Setherial, θα βρει εδώ μια όαση νυχτερινής, χιονισμένης περιπλάνησης.

19. American – Coping with Loss

american

Βγάζω σπυράκια που μια μπάντα με ένα τόσο μη μαυρομεταλλικό όνομα είναι στη λίστα. Αλλά οι Αμερικανοί το αξίζουν και με το παραπάνω. Το sludge μέρος του ήχου τους είναι βρώμικα βαλτώδες, με noise χνώτο αποσύνθεσης, ενώ όταν προελαύνουν οι μαυρομεταλλικές καταιγίδες το τοπίο αποκτά μια φρενήρη καθαρότητα, με πινελιές μελωδίας (και) σουηδικής προέλευσης. ΄Άλμπουμ σφηνάκι(25 λεπτά δίχως το πειραματικό noise 17λεπτο outro), το οποίο γεφυρώνει τα δύο είδη (black/sludge) με μεγάλη ευκολία.

20. The Great Old Ones – Tekeli-li

thegreatold

Το ντεμπούτο “Al-Azif” των Γάλλων δε με είχε κερδίσει, παρότι έπαιζε με εξτρά πόντους λόγω θεματολογίας. Ήταν υπερβολικά post/gaze/διάφοροι άλλα pre/postfixes που με ανακατεύουν, ενώ και η ατμόσφαιρα δεν ήταν ιδανική. Για αυτό και το φετινό Tekeli-li το αντιμετώπισα με δυσπιστία και άργησα να του δώσω ευκαιρία. Με κέρδισε όμως εύκολα, από την πρώτη ακρόαση. Σίγουρα το post black metal στοιχείο υπάρχει ακόμη, αλλά επιτέλους σκοτείνιασαν τον ήχο τους, και άφησαν κατά μέρος τις μανιέρες εντυπωσιασμού. Μεγαλοπρεπές και πολυσχιδές, το “Tekeli-li” στέκεται αντάξιο των Σογκοθικών φθόγγων που το ονοματίζουν.

2014 notable album mentions

Ή αλλιώς ότι δε χώρεσε στην εικοσάδα (αλφαβητικά):

Abigor – Leytmotif Luzifer : Με όσα καταπληκτικά γίνονται εδώ μέσα, αν υπήρχε και σκοτάδι, ο δίσκος θα ανέβαινε πολύ ψηλά. 

Aurvandil – Thrones : Γαλλία, μεγαλεπήβολη παγωμάρα, βαβουριάρικη νορβηγίλα. Χιονοστιβάδα, που χάνει λίγο λόγω παραγωγής.

Fatalism – Mystery of Death : Τα όρια μεταξύ black metal και post/punk και noise στρωμάτων συγχέονται μαστορικά εδώ.

Funereal Presence – The Archer takes Aim : Την έλλειψη των Negative Plane προσπαθεί και πετυχαίνει να καλύψει εν μέρει αυτό το πολύ καλό άλμπουμ, που ξεχειλώνεται λίγο σε διάρκεια.

Ill Omen – Enthroning the Bonds of Abhorrence : Αυστραλιανό σκοτάδι που δημιουργεί ατμόσφαιρα ζόφου, αλλά κάτι του λείπει για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον.

Jute Gyte – Vast Chains : Αναλυτικά εδώ.

Lotus Thief – Rervm : Το alter ego των Botanist πάει να κινηθεί σε space-atmosphericambientblack μονοπάτια με γυναικεία φωνητικά. Κάπου το χάνουν, αλλά ευχάριστο, όπως και να ‘χει.

Master’s Hammer – Vagus Vetus : Σερί καλών κυκλοφοριών από τους παλαίμαχους Τσέχους. Γρανίτες ποιότητας, πονάει που δεν τους χώρεσα στην 20άδα.

Moon – Clavicula Nox : Αναλυτικά εδώ.

Mysticum – Planet Satan : Αναλυτικά εδώ.

Nasheim – Solens Vemod : Σκανδιναβικές μελωδίες που τελειοποιούνται στον υψίσυχνο καμβά. Το “Vemod” εκεί μέσα στον τίτλο δεν είναι τελείως τυχαίο.

Nightbinger – Ego Dominus Tuus : Δε είχαν καταφέρει να με κερδίσουν οι Αμερικανοί με τα προηγούμενα άλμπουμ τους. Εδώ όμως χτύπησαν φλέβα. Επιτέλους έμπνευση και αμείωτο ριφολογικό ενδιαφέρον.

Panopticon – Roads to the North : Ο Austin Lunn είναι σταθερή αξία. Το έχει αποδείξει αρκετές φορές με τους Panopticon. Για άλλη μια φορά ένα πολύ καλό άλμπουμ, με περιορισμό (ή έστω μεγαλύτερη διακριτικότητα) της χρήσης παραδοσιακής μουσικής.

Sun Worship – Elder Giants : Παγοθραυστικό με νορβηγική (ιδιαίτερα Burzum και Darkthrone) θωράκιση από τη Γερμανία. Το “Tomhet” παρασιτεί στο τέταρτο κομμάτι.

Teitanblood – Death : Αναλυτικά εδώ.

Zügellos – Horror Vacui : Πέρυσι μου τράβηξαν την προσοχή με το αξιοπρεπέστατο “Goat Hymns”. Το φετινό δημιούργημά τους κινείται σε πιο μαυρομεταλλικά (σε σχέση με την πανκοκραστίλα του πρώτου) και κερδίζει στα σημεία.

Non-metal albums top-5 2014

Δεν άκουσα πολλά μη black metal άλμπουμ φέτος, Εδώ είναι αυτά που ξεχώρισαν, ενώ κάπου ανάμεσά τους ίπταται και το «To be Kind» των Swans, το οποίο ακόμη δεν έχω ακούσει όσο θα ήθελα.

The Estranged – The Estranged

the-estranged

Έριξαν λίγο φως στον ήχο τους, διεύρυναν ηχητικά τα πλαίσια του “Subliminal Man”, ξέφυγαν από τα στενά όρια του post-punk. Μάστορες στη συγγραφή κολλητικών μελωδιών, δίχως να παραχωρούν ούτε εκατοστό ποιότητας. Τρομερά feel-good άλμπουμ με τη στόφα του κλασικού. Κάποιες ερμηνευτικές υπερβολές στα φωνητικά τις προσπερνάω με μεγάλη άνεση.
ΥΓ: Ο δίσκος έχει και το «δικό τους» “Damaged Goods”, το “Play for Keeps”.

http://youtu.be/gQOH4HRIHMg

Ought – More than any other day

ought

Καναδοί που άκουσαν μέχρι ανεπανόρθωτης φθοράς μια ντουζίνα κόπιες της μπανάνας των Velvet Underground πρωτίστως, και Television κατά δεύτερο λόγο. Αλλά κυρίως Velvet. Στην παραζάλη του εξαιρετικά καλογραμμένου αυτού δίσκου πιάνεις τον εαυτό σου να νομίζει πως ο Reed τραγουδάει από τον τάφο με λίγο πιο σπαρακτική χροιά στα μισά κομμάτια. Μέχρι και το δικό τους “Heroin” έχουν (“Forgiveness”). Απαράδεκτα κολλητικό άλμπουμ.

http://youtu.be/ov-XwQjKHkE

Ritual Howls – Turkish Leather

ritualhowls

Είχα καιρό να ακούσω καλό, μη παρωχημένο gothic rock. Δίσκο που να πίνει νερό στο όνομα των Nephilim, που να προσεγγίζει με σεβασμό την πληθωρικότητα των Sisters, που να ανταλλάζει ματιές με τα 90‘s μεσαίου βεληνεκούς συγκροτήματα όπως οι Nosferatu, οι Cassandra Complex, κτλ. Από τη μέση και μετά το “Turkish Leather” απογειώνεται, με ναυαρχίδα το κομμάτι-μέσα-στα-5-κορυφαία-κομμάτια-της-χρόνιάς “Final Service” – θεοί, τι κουπλέ, τι leads.

http://youtu.be/RpzK_cZZIqA

Salome’s Dance – Salome’s Dance

Salome's Dance

Από τη Ρωσία μας έρχονται οι Salome’s Dance, οι οποίοι επιδίδονται σε ένα deathrock early Christian Death-ικής υφής, με ελάχιστα πιο punk αιχμή (περιπλανώνται και οι Dead Cennedys εδώ), ποικιλία και περιρρέουσα έμπνευση. Διαμαντάκι με σπηλαιακή παραγωγή, γουστόζικο χεράτο εξώφυλλο, και πολύ πάθος. Το σκοτεινότερο μέλος της λίστας.

http://salomesdance.bandcamp.com/

Total Control – Typical System

typicalsystem

Ένας tour-de-force της new-wave/post-punk/synthpop παλέτας, από αυτούς τους Αυστραλούς που δε γνώριζα. Από Exploited μέχρι Joy Division και Bauhaus(στο “Liberal Party” κάνουν τεμενάδες στα κοψίματα του “She’s in Parties”) και Soft Cell και Camouflage, και πάλι πίσω. Ένα παλίμψηστο των late70’s έως mid-90’s. Αδυσώπητα εθιστικό, κουλουριάζεται για τα καλά γύρω από τον αισθητήρα της μελωδίας. Ακούγεται αφήνοντας στην άκρη τις κουβέντες περί αυθεντικότητας και επιρροών, κτλ. Είναι πολύ μεγάλο για να ασχοληθεί με μικρότητες.

http://hengebeat.bandcamp.com/album/typical-system

Demos & ep’s 2014 (part 3)

predlight

Predatory Light – MMXIV

Ερπετικές δίνες από ΗΠΑ. Κάτω από τον τάφο του orthodox ξεπροβάλλουν ρίζες με δόντια δηλητηριασμένα από τον καθρέφτη των Negative Plane – αισθητικά. Σερνάμενο στην εκκίνηση, αναδίπλωση δια των εξαιρετικών τυμπάνων στην έκρηξη. Κοινώς, black/doom με άποψη υπογείου ναού-το μυστήριο ξαναέγινε ζοφερό.

http://predatorylight.bandcamp.com/

 

sanctuaire

Sanctuaire – Helserkr

Καναδάς για μια ακόμη φορά, demo με 2 κομμάτια συν outro, τραχιά νοσταλγία, η νοοτροπία των Monarque και των Ephemer (οι Sanctuaire είναι άλλωστε υπόθεση του Monarque) στην ατμόσφαιρα. Πολύ καλό δείγμα ψυχωμένου, παρελθοντόλαγνου black metal. Το έτερο φετινό demo τους, “Echo 1”, κινείται σε αμιγώς ambient μονοπάτια.

http://youtu.be/Q8okDKDJOcc

 

vuyvr

VUYVR – Incinerated Gods

Πέρυσι μας ξεβράκωσαν με εκείνο το τρομερό “Eiskalt”, παραδίδοντας μαθήματα παγωμένου black με πανκ ενέσεις στο στήσιμο των φωνητικών. Ένα υπερηχητικό τσουβάλι με ριφ είναι και το φετινό τετρακόμματο “Incinerated Gods”. Κιθάρες χειρουργικής ακρίβειας με χάρη εκσκαφέα, εμμονή στα παγωμένα ηχοτοπία, κομματάκι πιο μαυρομεταλλικοί με έμφαση στη μελωδία. 2/2 και συνεχίζουν ακάθεκτοι.

http://vuyvr.bandcamp.com/album/incinerated-gods

 

wedergan

Wederganger – Gelderse drek

Άλλη μια στάση στην Ολλανδία, αυτή τη φορά για ένα demo 2 κομματιών, μοναδική κυκλοφορία των Wederganger. Αρκετά διαφορετικές οι 2 συνθέσεις μεταξύ τους. Το εναρκτήριο “Gelderse Drek” έχει τις α λα Satyricon mid-tempo φορτωτικές στιγμές του, εναλλασσόμενες με αξιομνημόνευτα blast-beat-ικά σημεία. Το ζουμί όμως βρίσκεται στο 7λεπτο υμνικό/τελετουργικό “Vlammenvonnis”, που θυμίζει τα καθαρά σημεία (φωνητικά) των Blood Red Fog, και κορυφώνεται στη μέση με πολεμική έξαρση.

http://youtu.be/TWPgVb8pppw

 

Árstíðir Lífsins - Þættir úr Sǫgu Norðrs

Árstíðir lífsins – Þættir úr sǫgu norðrs

Οι Ισλανδογερμανοί εξακολουθούν να μην απογοητεύουν, διατηρώντας ένα σταθερό επίπεδο στις κυκλοφορίες τους. Μπορεί να μην ξεφεύγουν από το στυλ που υιοθέτησαν από τον πρώτο δίσκο ακόμη, αλλά αυτό που κάνουν το κάνουν καλά, και αποτελούν όαση για τους λάτρεις του παγανιστικού, εξιστοριτικού black metal, όπως το αγαπήσαμε από τους Kampfar και Enslaved. Μέσα στο Δεκέμβρη κυκλοφόρησε και το τρίτο full-length, με καταπληκτικό packaging, το οποίο όμως δεν πρόλαβα να ακούσω ακόμη.

http://arstidirlifsins.bandcamp.com/album/ttir-r-s-gu-nor-rs

Demos & ep’s 2014 (part 2)

gidim

Gidim – cs

Πρώτη κυκλοφορία αυτής της one-man band από το Σικάγο. Κασέτα, 12 λεπτά, 3 κομμάτια. Ο υπεύθυνος, Jim Gies, έχει συμμετάσχει σε πλήθος συγκροτημάτων εκτός του μεταλλικού φάσματος· κυρίως punk-ο-hardcore-ιές. Η punk νοοτροπία βέβαια είναι ελάχιστα παρούσα εδώ – ίσως μια ιδέα παραπάνω στα τύμπανα. Κατά βάση επικής ουσίας ριφ, με σκανδιναβικό τρόπο ανάπτυξης. Διατίθεται δωρεάν στο bandcamp – στηρίζουμε.

http://gidim.bandcamp.com/releases

 

Grafvölluđr

Grafvölluðr – promo 2014

Αυτοί οι Καλιφορνέζοι βάλθηκαν να ξεφλουδίζουν σεκόγιες για να αποκαλύψουν το Yggdrassil που κρύβουν μέσα τους. Νορβηγότεροι των Νορβηγών, έχουν εικόνισμα εκείνους τους μαύρους λόφους του “I am the black wizards”, δε διστάζουν να συνευρεθούν με τους Kampfar, και να προσφέρουν 2 κομμάτια(συν ένα intro) που δεν τα περίμενα από εκείνη τη γωνιά των ΗΠΑ. Πριν ένα μήνα κυκλοφόρησε και ένα 15λεπτο κομμάτι(“Surtr”), εκουσίως άρυθμο, εν είδει teaser για την επανακυκλοφορία του promo(που εξαντλήθηκε ταχύτατα – 50 κόπιες άλλωστε).

http://youtu.be/GreTk9dqz0M

 

nadra

Naðra – Eitur

Η Ισλανδία τα πήγε και φέτος αρκετά καλά, διατηρώντας ένα σερί τουλάχιστον 3 ετών. Οι πρώτοι που ξεχώρισα είναι οι Naðra (οι Mannveira για τους οποίους έχω δει να γίνεται αρκετός ντόρος προσωπικά δε μου κλίκαραν). Το “Eitur” περιέχει μόλις 2 κομμάτια, ένα 4λεπτο καταιγισμό, και ένα 13λεπτο με σαφώς πολυπλοκότερη ανάπτυξη. Η μπάντα πατάει σε σκανδιναβικά χώματα, ατενίζοντας παράλληλα την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Εν αναμονή νέας κυκλοφορίας εντός του ’15.

http://nadra.bandcamp.com/

veillamentation

Veil and Lamentation – Demo 1

Οι Καναδοί παίζουν synth-άδικο black metal δίχως κιθάρες. Το ρόλο του οργανικού πλοηγού αναλαμβάνουν εδώ οι ambient ιδέες που είναι και ο πυρήνας των συνθέσεων, με τα τύμπανα (πρωτίστως) και τα φωνητικά να νοηματοδοτούν μεταλλικώς το κομμάτι. Πρωτότυπη ιδέα που δημιουργεί μια πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Περιμένω να δω πως θα λειτουργήσει αυτό σε κυκλοφορία μεγάλου μήκους. Φυσικά σε κασέτα.

http://summerisle.bandcamp.com/album/demo-i

 

northward

Northward – Ijsgang

Η Ολλανδία με εξέπληξε φέτος, το ξαναείπα. Δεν τους ήξερα τους Northward, οι οποίοι δυστυχώς από ότι φαίνεται διαλύθηκαν μετά το πολύ καλό αυτό ep. Η μπάντα παίζει ένα ηψίσυχνο φυσιολαγνικό black ψυχρής ροής, που θυμίζει λίγο Vemod, λίγο ambient, λίγο θορυβώδη μεγαλοπρέπεια. Η ουσία του ίσως βρίσκεται σε εκείνο το απίστευτο “Eksistensens jeger” που άνοιγε το “Ildjarn-Nidhogg”(ακόμη και το εξώφυλλο θυμίζει αυτό της εν λόγω συλλογής). Δίσκος που λειτουργεί υποσυνείδητα, προσωπική αδυναμία.

http://youtu.be/0sDrck0HMc8

Demos & ep’s 2014 (part 1)

Φέτος η προσφορά αξιοπρεπών++ κυκλοφοριών ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, και έτσι, για να χωρέσω τα απαραίτητα σε λίστες χρονιάς θα φτιάξω 2, μία για ντέμο/ep και μια με full-length. Πρώτο μέρος των ντέμοηπί incoming:

bolzer-soma

Bölzer – Soma

Πέρυσι έκαναν το σύμπαν να τρίξει ανήμπορο κάτω από το μεγαλείο του “Aura”. Φέτος εξακολουθούν να προτιμούν τις κυκλοφορίες σφηνάκια, παραδίδοντας το “Soma”, το οποίο παρά την εμφανή ποιότητά του χάνει στη σύγκριση με το περσινό μεγαθήριο. Την παράσταση κλέβει το δεύτερο κομμάτι “Labyrinthian Graves”. Περιμένω πως και πως το full-length(αν αποφασιστεί).

https://www.youtube.com/watch?v=C-YRQsvmTIo

eoslavale

Eos – L’Avale

Διαμάντι από τον Καναδά, κομμένο σε κασέτα από τη Fallen Empire(σε συλλογή της οποίας τους γνωρίσαμε πέρυσι). 3 κομμάτια, κάτι παραπάνω από το μισάωρο, που μόνο λόγω κατηγοριοποίησης ως demo δε μπαίνει στην 20άδα της χρονιάς. Περιπετειώδες στη διάθεση και την ανάπτυξη, χωρίς όμως να χάνεται σε πειραματικά μονοπάτια, σε κρατάει για πολλά ακούσματα. Κάτι κουνιέται στο Quebec, το νου μας σε αυτούς και στους Deletere.

http://youtu.be/go-dk6V3x9A

epistasis

Epistasis – Light through dead glass

Άλλη μια περίπτωση κυκλοφορίας που δε μπαίνει στην κυρίως ειπείν 20άδα λόγω καταλογογράφησής της ως ep. Αμερικανοί στριφνής/μαυρισμένος-καθρέφτης-τα-μεσάνυχτα κοπής. Θόρυβος, μελωδία, έξοχα κοψίματα και χρήσεις παραμόρφωσης, περίεργα μετρήματα, ένα 25λεπτο που σε χορταίνει σαν full-length. Υπέροχο Finisterre.

http://crucialblast.bandcamp.com/track/finisterre

folteraar

Folteraar – demo

Βλέπω κάτι να κουνιέται στην Ολλανδία πέρυσι και φέτος, underground-ικώς μιλώντας πάντα. Εδώ έχουμε μια μπάντα με πακτωλό ημι-κυκλοφοριών πέρυσι και φέτος(κανένα full μέχρι στιγμής). Σε αυτό το ντέμο ο ήχος είναι κακός, ενώ οι ιδέες σπαρταράνε για βελτιστοποίηση της θέσης τους. Μια μήτρα πολλαπλών άγαρμπων οργασμών για κάθε κατακομβικό.

http://folteraar.bandcamp.com/album/untitled-demo-ii

lvthn

LVTHN – Adversarialism

Βέλγοι, υπό την αιγίδα της Fallen empire. 2 κομμάτια ωμού black metal, που πατάνε στην παράδοση (προσοχή στα κρυμμένα μερακλίδικα ριφ), παραμένουν με το χέρι στην μπουντρουμική τιμωρία, και ανταποδίδουν την προσοχή με την αποκάλυψη ενός βαθύτερου προσωπείου. Περιμένω πράγματα από δαύτους.

http://bandcamp.fallenempirerecords.com/album/adversarialism

wildernessking

Wildernessking -The Devil within

Νότιος Αφρική. Στο σχετικό υποφάκελο του black metal folder μου έχει ακριβώς μία είσοδο, αυτούς τους Wildernessking. Άκουσαν πολύ το “In the Nightside Eclipse στα νιάτα τους, και αυτό βγαίνει προς τα έξω με εκτάκτως δημιουργικό τρόπο. Με ένα καλό full-length στον ώμο τους, οι Wildernessking δείχνουν ότι αξίζουν προσοχής.

http://wildernessking.bandcamp.com/album/the-devil-within