Βιβλία που διάβασα το 2017

Λογοτεχνικά

Gateways to Abomination (Matthew M. Bartlett, 2014)

Ανθολογία με πολύ μικρής έκτασης και χαλαρά συνδεόμενα μεταξύ τους διηγήματα τρόμου, τα οποία αναδύουν παρακμή (δυστυχώς) αλλά και παράδοξο (ευτυχώς). Δομικά συγγενές των Παγανιστικών, έστω κι αν είναι πιο αστικό και δυστοπικό θεματολογικά. Εδώ γράφω περισσότερα.

————————————————————————————————————————–

Ghosts And Ruins (Ben Catmull, 2013)

Κάπως έτσι φαντάζομαι μια εικονογραφημένη εκδοχή των Παγανιστικών. Βιβλίο για να κάθεσαι και να χαζεύεις σελίδες με τις ώρες. Αγνό setting, πινελιές ιμπερσιονισμού, ελάχιστο στόρι – προσωπική αδυναμία. Σαν να βουτάς μέσα σε ένα horror sandbox.

————————————————————————————————————————–

The Last Wish (Andrzej Sapkowski, 1993)

Το πρώτο βιβλίο του Witcher είναι μια συλλογή διηγημάτων που μπολιάζει το κλασικό fantasy με φιλοσοφικές ανησυχίες (ειδικά στο θέμα της πολιτισμικής σύγκρουσης) και σλάβικο φολκλόρ. Ευκολοδιάβαστο, σαγηνευτικό, μια ιδανική πτυχή της φανταστικής λογοτεχνίας. Εδώ γράφω περισσότερα.

————————————————————————————————————————–

The Man Who Collected Machen and Other Weird Tales (Mark Samuels, 2011 https://www.goodreads.com/review/show/1903149660)

Μεταμοντέρνος τρόμος και Άρθουρ Μάχεν είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το αγαπημένο μου βιβλίο για αυτή τη χρονιά. Με μια γραφή στρωτή και συνάμα λυρική, που δε σε κουράζει. Όπως θα έπρεπε να είναι ο τρόμος των αρχών του 20ου αιώνα στις αρχές του 21ου.

————————————————————————————————————————–

The Secret History of Twin Peaks (Mark Frost, 2016)

Φέτος ήταν μια twin Peaks χρονιά και το ντοσιέ του Mark Frost ήταν αναπόφευκτο ανάγνωσμα. X-Files-ίζουσα αισθητική με ότι καλό και κακό αυτό συνεπάγεται (συνωμοσιολογία, εξωγήινοι, δουλεμένη μυθολογία), ενώ λύνονται αρκετές απορίες και στρώνεται η πλοκή των δύο πρώτων σεζόν.

————————————————————————————————————————–

The Wide, Carnivorous Sky and Other Monstrous Geographies (John Langan, 2013)

Καταπληκτικός τίτλος μιας καλής συλλογής διηγημάτων (και) μεταμοντέρνου τρόμου, η οποία μπαίνει στη λίστα λόγω δύο καταπληκτικών ιστοριών: του Technicolor (ένα πλέξιμο της βιογραφίας του Πόε με μια οκάλτ εναλλακτική ιστορία) και του Mother of Stone (σπουδή στο πως πρέπει να γράφεται ένα απλωτό διήγημα τρόμου, από τα καλύτερα πράγματα που έχω διαβάσει). Εδώ γράφω περισσότερα.

————————————————————————————————————————–

Μπόρχες, Άπαντα τα πεζά Ι (Jorge Luis Borges, 2014)

Πρώτη επαφή με Μπόρχες μετά το Βιβλίο των Φανταστικών Όντων – εμπειρία ζωής. Ακόμη δεν έχω κάτσει να σταχειολογίσω πλήρως το υλικό για γράψιμο εκτενούς παρουσίασης. Πάντως οι ιδέες που παρουσιάζονται στην πρώτη κιόλας ανάγνωση απαιτούν σημειωματάριο δίπλα για σημείωσή τους.


Η σκιά στο σπίτι (Κωνσταντίνος Κέλλης, 2016)

Το ελληνικό gothic είναι εδώ και είναι όμορφο, ατμοσφαιρικά τρομακτικό, και άκρως ευανάγνωστο. Μια σκιώδης ματιά στην εξοχή της βορείου Ελλάδας, με καλά δουλεμένη ιστορία και χαρακτήρες, και όλα τα φόντα του best-seller. Εδώ γράφω περισσότερα.



Μη λογοτεχνικά

Circles of Power: Ritual Magic in the Western Tradition (John Michael Greer, 1997)

Ίσως η καλύτερη αναλυτική πρακτική εισαγωγή στην δυτική μαγεία, μαζί με το Modern Magick του Craig – ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στο ευανάγνωστο και το ουσιαστικό. Προτιμήστε την πρόσφατη δεύτερη έκδοση, μιας και διορθώνει πολλά λάθη όσον αφορά την εβραϊκή γραφή.

————————————————————————————————————————–

Dreamtime: Concerning the Boundary Between Wilderness and Civilization (Hans Peter Duerr, 1985)

Πολεμική ενάντια στο ρασιοναλισμό. Παγκόσμιο στο φάσμα του, το έργο του Duerr έχει εμμονή με το δίπολο Civilization-Wilderness και με ένθερμη γλώσσα νοσταλγεί διαφορετικά συνειδησιακά φάσματα. Πολύ καλά τεκμηριωμένο (σημειώσεις και βιβλιογραφία καλύπτουν μεγαλύτερη έκταση από το κυρίως κείμενο), στρατευμένο και δίχως διαθέσεις αντικειμενικού.

————————————————————————————————————————–

Mysteries of the Dreamtime: The Supernatural Life of the Australian Aborigine (James Cowan, 1993)

Πολεμική ενάντια στο δυτικό πολιτισμό. Απαραίτητο ανάγνωσμα για όσους γοητεύονται από τους Αυστραλούς ιθαγενείς και τον για χιλιετίες απαράλλαχτο πολιτισμό τους. Πολύ καλό γράψιμο σχετικά με τη σημασία και την ιεροποίηση του χώρου/περιβάλλοντος για τους νομάδες αυτούς, φυσικά στρατευμένο και αυτό.

————————————————————————————————————————–

Soul Hunters: Hunting, Animism, and Personhood among the Siberian Yukaghirs (Rane Willerslev, 2007)

Συμμετοχική ανθρωπολογία από τον Δανό Rane Willerslev που έζησε με τους Yukaghirs για 3 χρόνια. Καταπληκτική εκ των έσω παρουσίαση των ανιμιστικών ψηφίδων τους, με αρκετή ανάλυση περί του φαινομένου της μεταμόρφωσης και του κοινωνικού συστήματος ελέγχου της συσσώρευσης πλεονάσματος που έχουν οι Σιβηριανοί.

————————————————————————————————————————–

The Varieties of Magical Experience: Indigenous, Medieval, and Modern Magic (Lynne Hume, Nevill Drury, 2013)

Παραφράζοντας τον τίτλο του κλασσικού The Varieties of Religious Experience, αυτό εδώ καταπιάνεται με την Μαγική Εμπειρία (από ψυχολογική, συνειδησιακή, και πολλές άλλες σκοπιές) ανά την ιστορία, δίχως διάθεση χλεύης ή επιστημονικής αποστειρωμένης ματιάς. Συν τοις άλλοις πολύ πλούσια βιβλιογραφία.

Advertisements

2017 – Top 25 albums

Places 11-25 are ordered alphabetically. Skip below for the top 10. Top EPs & Demos here.


Places 11-25 (Alphabetically ordered)

Arckanum – Den Förstfödde

Shamaatae’s swansong is a strange beast with quite unconventional song structures – several seem like weird elongated intros or snapshots from a paranoid film. Yet, that’s the magic of this album – it offers something different, yet remaining throughout an Arckanum album. An excellent farewell.

———————————————————————————————————————————-

Attic – Sanctimonious

It sounds like Kind Diamond, vocally, musically and lyrically. To be exact it sounds like good King Diamond – and the few blasting parts they incorporate work just fine. Anything that sounds like good King Diamond is bound to end up in my list.

———————————————————————————————————————————-

Cradle Of Filth – Cryptoriana – The Seductiveness Of Decay

I grew up with Cradle Of Filth, I loved Cradle up to Midian, and with Cryptoriana they pulled me back in their wagon. Yes it’s a safe album steeped in nostalgia for the first four albums, but that is what I ask from 2017 Dani. The fact that it contains one of the best songs of their career (The Night At Catafalque Manor) is just the icing on the cake. [Full review in Greek here]

———————————————————————————————————————————-

De Magia Veterum – Naked Swords Into The Wombs Of The Enemy

Maurice is one of the most hyper-productive members of the scene, and De Magia Veterum is his best project for 2017. In Naked Swords lie 30 minutes of hyper-tense black metal with a mesmerizing and completely personal guitar sound. The atmosphere of extreme damnation.

———————————————————————————————————————————-

Divine Element – Thaurachs Of Borsu

Contemporary epic death metal is a term that automatically repels me. Divine Element somehow manage to become the exception to this, with their spontaneous feeling that combines technical and highly interesting guitars with a bombastic element. The album even winks to Basil Poledouris, what is not to love? [Full review in Greek here]

———————————————————————————————————————————-

Fleurety – The White Death

18 years after Min Tid Skal Komme Fleurety returned with a bizarre, seemingly disjointed album – yet somehow the result is very very good. A partial return to the black metal sound of yore, a song-writing skill that hasn’t been blunted by time, this is almost educational, in a dynamic way. [Full review in Greek here]

———————————————————————————————————————————-

Horisont – About Time

Amazing hard rock, a tour-de-force of the ‘70s with a slightly radio friendly attitude and a huge ability of writing timeless hymns like “Electrical” and the self-titled. This is the stuff that used to fill arena stadiums. The bastard child of Scorpions, Uriah Heep, Rainbow, and a host of others.

———————————————————————————————————————————-

Jordablod – Upon my Cremation Pyre

Somehow this reminded me of old Enslaved jamming with Hawkwind. It definitely has a strong aura of improvisation that brings Vikinglir into mind. A quite exotic nordic listen that flows almost seamlessly – the overall duration could be a bit shortened, but that’s why future discography exists.

———————————————————————————————————————————-

Krallice – Go Be Forgotten

I am not a big fan of Krallice. Still, their second 2017 album just clicked. Maybe due to the B&W cover, maybe due to the non-abstract title, mainly due to the absence of sophistication. This is Krallice’s best work, a tight black metal album which does not scoff at its genre – and it shiones because of it.

———————————————————————————————————————————-

Malokarpatan – Nordkarpatenland

Pagan rituals in Slovakian countryside, filtered through an ‘80s proto extreme metal lens. Malokarpatan improved hugely since the debut, and here they present us with speed metal/first wave of black metal anthems. All this under an amazing cover art. [Full review in Greek here]

———————————————————————————————————————————-

One Master – Lycanthropic Burrowing

Extreme, oh so extreme black metal, flirting with noise structures, dominated by a mania that is lycanthropic indeed. Black metal at its most ferocious which thankfully never forgets the riffs in favour of abstract destruction. Music to howl to the moon.

———————————————————————————————————————————-

Profundum – Come, Holy Death

This is how storming through cloudways and angel flesh sounds like – you can’t get smoother than that. This is the distillation of atmospheric black metal and celestial wings, a canvas on which to float eternally. The compositions are not the main focus (though they are pretty good) here; it is the sound that steals the lightning.

———————————————————————————————————————————-

Satyricon – Deep Calleth Upon Deep

Another band that returned after many many years with an album worthy of their past. I stopped listening to Satyricon after Volcano, and this is their first album since then that I listened to more than once – many times to be precise. Finally they got the song-writing right and they managed to successfully mix present with past.

———————————————————————————————————————————-

Wrathblade – God of the Deep Unleashed

Rough-around-the-edges, barbaric epic metal. Where Lunar Shadow are the Nobles in this list, Wrathblade are the Savages. Galloping riffs (there’s been done some great work at the guitar department), unpolished vocals which call to battle, Brocas Helm and Slough Feg by their side.

———————————————————————————————————————————-

Yellow Eyes – Immersion Trench Reverie

I have a soft spot for these New Yorkers though their previous album was something of a letdown. Thankfully, Yellow Eyes are back with a blizzard of intelligent traditional black metal with a heart of dark folk. Alpine New York, that’s how you sound. [Full review in Greek here]



The Top 10

10. Lunar Shadow – Far From Light

This is the epic metal of the year. Lyricism, history, amazing-amazing guitars which bring to mind epic power metal’s golden era. This is overflowing with epic and romantic emotion, and brings back to mind my early Blind Guardian listens back in the ‘90s, along with AD&D modules reading. [Full review in Greek here]


9. Chelsea Wolfe – Hiss Spun

This is the sonicalization of neuroses into voices both ethereal and full of terror, into waves of metallic noise; a bleak, black landscape in which you can immerse yourself, and let it embrace you like an uterus. This is the sound of impending doom. [Full review in Greek here]


8. Evilfeast – Elegies of the Stellar Wind

There was a time that black metal was only snow, night, forests and stars, as far as I was concerned. This is Evilfeast’s black metal, and I couldn’t be happier listening to it. This is atmospheric black metal as it should be, returning me to this younger state of spirit.


7. Resurgency – No Worlds… nor Gods Beyond

The brutal death metal album of the year as far as I am concerned. Coming out of nowhere, this riff-fest of an album worships Morbid Angel and Deicide, managing to stir completely clear of any filler compositions.


6. Urarv – Aurum

Aldrahn returns once more with a new project, this one dressed in spectacular vestments, treading many music fields, from black metal to avant-garde. His voice, as voluptuous as always, here sings, moans, growls, whistles, and reconfirms that Aldrahnian Norwegian is a pure addiction of a language.


5. Locust Leaves – A Subtler Kind Of Light

A Subtler Kind Of Light is a cryptic creation deeply rooted and devoted to heavy metal, yet an enemy of metal’s rigidity. Here lies everything from black/thrash to Watchtower-like prog. The album reeks of angles and hidden nooks, which turn it into a plateau whose complete exploration requires devotion. [Full review in Greek here]


4. Necromante – The Magickal Presence of Occult Forces

These Brazilians drank deep from the Sarcofago and Necromantia wellsprings, creating an album that writhes with ritualistic volcanic energy. Combined with the delicious vocal mis-pronunciation of English, this is a homage to very early black metal. Music to lift your fist in the face of god.


3. Acrimonious – Eleven Dragons

Eleven Dragons rearranges the chips of extreme metal in familiar yet Highly imaginative patterns. It allows an emotional immersion within it, without raising any pretentiousness walls, engulfing and easily freezing the listener’s blood. This is what apex 2017 black metal sounds like. [Full review in Greek here]


2. Black Cilice – Banished from Time

This is spectral lo-fi music, the closer thing to spirit whispers and haunted passages. This is the furthest one can get from humanity. It feels like wandering in medieval dungeons and upon the paths of the deceased, outside time. Les Legions Noires would be proud.


1. Wolves In The Throne Room – Thrice Woven

Thrice Woven made me experience again this magickal feeling that overwhelmed me when in days long past I listened to albums such as Emperor’s In The Nightside Eclipse: it bade me strap on my headphones and go out in the dark autumn night to gaze at the firmament. Black metal at its most majestic. [Full review in Greek here]

Αλπικός χριστουγεννιάτικος παγανισμός – Η θεά Πέρχτα

frau holle.jpg

Στους απομονωμένους οικισμούς της κεντρικής Ευρώπης (και δη των Άλπεων) οι νύχτες του χειμώνα είναι τεράστιες (ειδικά σε αυτούς με βορεινό προσανατολισμό που ενδέχεται να μη βλέπουν ήλιο για μήνες) και οι θεότητες τρομερές. Οι άνθρωποι κουρνιάζουν μέσα στα σπίτια τους γύρω από τρεμάμενες εστίες, οι άνεμοι απ’ έξω σκούζουν σαν τα άλογα του Άγριου Κυνηγιού, και οι οικιακές σκιασμένες γωνιές είναι γεμάτες με το υπερφυσικό. Τα μωρά στοιβάζονται κάτω από τις κούνιες τους μόλις εμφανιστεί η σκιά ενός γέρικου γυναικείου προσώπου στον τοίχο του δωματίου. Τα μαξιλάρια της Πέρχτα, παραφουσκωμένα με χιόνι, τινάζονται καθ όλη την διάρκεια της εορταστικής χριστουγεννιάτικης περιόδου, στολίζοντας τις οξείες, ρινόμορφες σκεπές. Εδώ η λατρεία του λευκού Χριστού έχει πολύ περιφερειακή συμμετοχή στους εορτασμούς του χειμερινού ηλιοστασίου.

Υπήρχε ένα επιτραπέζιο κάποτε με το όνομα «Η Χώρα του Παραμυθιού». Το ταμπλό του ήταν ένα απέραντο δάσος, μέσα στο οποίο στήνονταν φιγούρες ελάτων, κάτω από τις οποίες υπήρχαν διάφορα γεγονότα και αντικείμενα με παραμυθένια θεματολογία. Το ότι το παιχνίδι αυτό ήταν γερμανικό είναι αναμενόμενο για όποιον έχει μια κάποια επαφή με το φολκλόρ της κεντρικής Ευρώπης – τους περισσότερους από εμάς δηλαδή, μιας και η καταλογογράφηση των αδερφών Γκριμ έχει φροντίσει για αυτό. Το ότι οι αρχικές εκδοχές αυτών των ιστοριών ήταν αρκετά σκοτεινότερες και πιο ωμές από τις αποστειρωμένες βερσιόν των σύγχρονων παιδικών βιβλίων είναι γνωστό. Η ανίχνευση των λαϊκών μύθων που στοίχειωσαν και στοιχειώνουν αυτούς τους τόπους έχει ενδιαφέρον από πολλαπλές γωνίες – προφανώς και από τη σκοπιά της αρχαιολογίας μαι γενεαλογίας των παραμυθιών. Και θαρρώ πως δεν υπάρχει καταλληλότερη περίοδος για αυτήν από τη χριστουγεννιάτικη, γύρω από την οποία υπάρχει πλήθος υλικού, με δημοφιλέστερο μάλλον αυτό που αφορά τον Krampus. Εδώ θα καταπιαστώ με κάποια λιγότερο γνωστή φιγούρα.

Πριν από δύο με τρία χρόνια, όταν είχα πρωτοανακαλύψει την ανεξάντλητη δωρεάν δεξαμενή που λέγεται Sci-hub, ανάμεσα σε μυριάδες άλλα papers κατέβασα και ένα με τον τίτλο “The Winter Goddess: Percht, Holda and Related Figures” του Lotte Motz. Το συγκεκριμένο επιστημονικό κείμενο του 1984 έχει ως θέμα μια χειμερινή θεότητα της κεντρικής Ευρώπης η οποία ανιχνεύεται με διάφορα ονόματα στις γερμανόφωνες περιοχές των Άλπεων, της Νότιας Γερμανίας και της Βοημίας/Τσεχίας. Το paper αυτό, μαζί με τη σχετική ενότητα του πρώτου τόμου της μεταφρασμένης Τευτονικής Μυθολογίας του μεγαλύτερου εκ των αδερφών Γκριμ, είναι οι βασικές αγγλόγλωσσες πηγές για τη θεά και τα έθιμα που σχετίζονται με αυτή.

Η θεά Πέρχτα (Perchta) (όπως είναι το όνομά της στις Άλπεις) και οι παραλλαγές της εμφανίζονται κυρίως κατά το χειμώνα και ιδίως εντός της εορταστικής περιόδου, δηλαδή στις δύο εβδομάδες ανάμεσα στα Χριστούγεννα και τα Φώτα. Πρόκειται για μια θεά με νομαδική νοοτροπία, προερχόμενη εκτός του χώρου των οικισμών, η οποία είναι αυστηρή και απρόσκλητη επισκέπτρια στα χωριά. Τρυπώνει τα βράδια στα σοκάκια, κοιτάει από τα παράθυρα μέσα στα κοιμισμένα σπίτια, κυκλοφορεί με τον περίγυρό της στους επαρχιακούς δρόμους. Ακόμη και όταν η παράδοση την εγκαθιστά κάπου, το άντρο της είναι η σπηλιά και το πηγάδι – εκάστοτε στοιχειώνει πηγάδια τα μεσημέρια, φέρνοντας στο νου την σλαβική Poludnica από την οποία είναι εμπνευσμένα και τα noonwraiths του Witcher.

Η Πέρχτα είναι αυτή που προκαλεί το χιόνι τινάζοντας τα μαξιλάρια της πάνω από τον κόσμο – τα πούπουλα που δραπετεύουν είναι οι χιονονιφάδες. Πρόκειται για μια θεότητα με έντονο το στοιχείο των αντιθέσεων. Τα δυο πρόσωπα με τα οποία εμφανίζεται, ένα γηραιό – με μεγάλη μύτη, αποκρουστικό, και μονίμως οργισμένο – που παραπέμπει σε μάγισσα του παραμυθιού (ή η μάγισσα παραπέμπει σε αυτό) και ένα νεαρό, λαμπρό και όμορφο. Αυτή η Ιανική διπολική φύση αντικατοπτρίζεται και στη συμπεριφορά της, με το γηραιό, άσχημο πρόσωπο να είναι αυτό που τιμωρεί τους ανθρώπους και το φωτεινό νεανικό να είναι το πιο ευμενές, το οποίο συνδέεται και με τη γονιμότητα – γυναίκες που βρέχονταν στο πηγάδι της μπορούσαν να μείνουν έγκυες.

Όσον αφορά τη δραστηριότητά της, είναι κατά κύριο λόγο συνδεδεμένη με το γνέσιμο και την ύφανση, καθώς και την εποπτεία της συμπεριφοράς. Ελέγχει το κατά πόσο οι γυναίκες είναι τακτικές στον αργαλειό, κατά πόσο τιμούν την αργία των εορτών – απαγορεύεται να ασχοληθούν με τον αργαλειό κατά το δωδεκαήμερο – αλλά και το κατά πόσο οι άνθρωποι εφαρμόζουν τη νηστεία των ημερών. Σε όλες τις περιπτώσεις η τιμωρία της προς τους παραβάτες είναι παραδειγματική: τους ανοίγει τις κοιλιές, τις γεμίζει με χώμα, κλαδιά, άχυρα και πέτρες, κι έπειτα τις ράβει χρησιμοποιώντας ένα υνί για βελόνα και σιδερένια αλυσίδα για κλωστή. Πολλές φορές η δυσμένεια της στρέφεται προς όσα παιδιά είχαν ανήθικη συμπεριφορά, αλλά κάποιες φορές και προς τα μωρά, τα οποία θέλει να τραυματίσει, και για αυτό οι γονείς τα χώνουν κάτω από την κούνια τις νύχτες των γιορτών.

YTG8_066.jpg

Ο περίγυρος που συνοδεύει την Πέρχτα είναι όσο πολυποίκιλος και γκροτέσκος ταιριάζει σε μια απειλητική θεότητα των μεγαλύτερων νυχτών της χρονιάς. Περιλαμβάνει νεκρά, αβάπτιστα μωρά, κακομορφισμένους νάνους και τεχνίτες, καθώς και φρενήρεις γυναίκες που ακολουθούν την πορεία σαν μάγισσες σε συνάξεις δαιμόνων. Υπό αυτό το πρίσμα της ορδής (συνήθως νυχτερινής) η θεά θυμίζει τους θρύλους για το Άγριο Κυνήγι, αυτό το πολυσυλλεκτικό λεφούσι που καλπάζει στους Ευρωπαϊκούς ουρανούς – για κάποιες από τις αρτιότερες εμφανίσεις του στην ποπ κουλτούρα παραπέμπω στα Books of Magic κόμιξ, και στο εξώφυλλο του Blood Fire Deathτων Bathory. Με αυτόν τον περίγυρο συναντάται στους δρόμους εκτός του πολιτισμού και ζητά από τους διαβάτες να επισκευάσουν το άρμα της. Για πληρωμή τους δίνει κομμάτια ξύλου που όταν ιδωθούν την επόμενη μέρα στο χωριό έχουν μετατραπεί σε χρυσό. Η κουστωδία όμως απαντάται και εντός των χωριών (ή πάνω από αυτά), κατά τις νυχτερινές ώρες.

Τα έθιμα που συνδέονται με την Πέρχτα έχουν να κάνουν με λιτανειακές πορείες από μεταμφιεσμένα άτομα (συνήθως νεαρούς άντρες). Κυριαρχούν οι γκροτέσκες μάσκες ζώων και οι μάσκες της θεάς (τόσο αποκλειστικά μιας εκ των δύο εκφάνσεών της, όσο και διπρόσωπες), όλες με αποτροπαϊκή δράση. Οι πορείες χαρακτηρίζονται από οχλαγωγία, με χρήση κουδουνιών και μαστιγίων, και κυνήγι των περαστικών. Το βράδυ αφήνονται φαγητά σε καίρια σημεία του σπιτιού (κατώφλι, παράθυρα, μπροστά στην εστία, ακόμη και στις στέγες) για εξευμενισμό της θεάς.

Masopust_držíme_10.jpg

2017 – Top demos & EPs

The order is alphabetic.

Blooming Carrions – Sparkling Rotten Dreams (Demo)

Finnish death metal from beyond the grave, thick and sepulchral, with almost subsonic growling vocals and a hazy atmosphere. The subterranean guitar sound is an absolute win. Grotesque, pulsating music for Lovecraftian rituals, with a very matching cover art.

———————————————————————————————————————————

Chevalier – A Call to Arms (EP)

Epic speed metal holocaust steeped in the ‘80s. The guitars are just unable to stop their quicksilvery cascades, the choruses are akin to frenetic marches, and some Mercyful Fate occult vibes cross wands with pure Maiden galloping. One of the best classic metal releases of the year.

———————————————————————————————————————————

Cult Of Fire – Untitled (EP)

Apparently these Czechs are not in a hurry of releasing another full-length – they seem to have found their momentum in short EP releases. “Untitled” is their third one in 4 years and it continues an amazing streak of quality. Tightly packed black metal with beautiful leads and atmosphere that would not seem amiss in a mid ‘90s Norwegian album. Ten minutes of pure black satisfaction. Download for free from the band’s site here.

———————————————————————————————————————————

Daeva – Pulsing Dark Absorptions (EP)

For all those craving Aura Noir-ish black/thrash with a hint of debut-era Impaled Nazarene. The exceptional frontman follows up the Masters’ commands (even down to emphatic rasping and incessant repeating of syllables), the drumming is pure tight chaos, and the guitars snake through with coiled poison. The envy of losers they piss on.

———————————————————————————————————————————

Expulsion – Nightmare Future (EP)

All-star project done right. This gathering of death metal/grind exemplars manage to showcase in seven tracks spanning something less than 14 minutes how Repulsion-style extreme metal is done right. Special attention to the leads and the maniacal song structures.

———————————————————————————————————————————

False – Hunger (EP)

2015’s “Untitled” debut was a stellar release of dark and cryptic US black metal. Two years later False return with a short (8 minutes long) EP of stormy BM on the same wavelength. Early Dimmu Borgir with a higher density comes into mind, as well as a more serpentine version of debut-era Borknagar.

———————————————————————————————————————————

Gnipahålan – I Blodets Kamp (EP)

Ancient Records could not be absent from this list. Gnipahålan’s EP is (unsurprisingly) a homage to the snow-covered mystical forests of the ‘90s. 12 minutes of nostalgic, atmospheric black metal excellently executed. In here lies and burns bright the core of what drew me to black metal many years ago – nature worship, mythology and the not-human.

———————————————————————————————————————————

Katakomb – Chained To A Wolf (Demo)

That was probably the biggest surprise of this list. Weird, drape-covered black metal from Sweden, with an almost collage articulation logic, combining noise and atmospheric passages, as well as traditional riffs and folk moments. The highly intriguing growling vocals are oscillating beneath the surface, while the guitars build up ritual madness. The cover art (a painting by the Belgian symbolist Auguste Levêque) is amazing and fits nicely with the tape concept of the lay-out. My personal list favourite.

———————————————————————————————————————————

Skaphe – Untitled (EP)

The follow up to the excellent “Skáphe²” is a 22-minute EP which keeps treading on the desolate path opened by its predecessor. More cavernous wanderings from the American-come-Iceland group, which seems to be one of the few dissonant artists worth following nowadays. The cover-art is just the crown on top of this very delicious release.

———————————————————————————————————————————

Ungesehen – Unaussprechliches Entsetzen (Demo)

Instrumental records is not something usually associated with black metal. Yet these Germans’ first demo is a 45-minute vocal-less exploration of atmosphere. A rather courageous decision, which ends up emphasizing the natural aspect of the hauntingly beautiful soundscapes. Silent wanderings in cold inexpressible horror.