2016 – Top 20 Albums


For the top 20 demos and EPs check here

20. Bölzer – Hero

Probably this year’s most controversial and loved-to-be-hated release, “Hero” is a masterpiece that grows with each listen, almost justifies the whole hype around the Swiss’ name. Yes, the vocals need some time to be digested, especially if someone has no contact with the deathrock scene, but the songwriting is excellent, as is the concept, and though not as outwardly impressive as “Aura” was, “Hero” is a multi-layered monstrosity, much deeper than the excellent and much-revered EP.

19. Skáphe – Skáphe²

Skáphe²” is a beautiful beast of an album. It stands way beyond and above the snoring boredom that characterizes most of the albums of this chaotic type, blazing as dark incense inside the listener’s mind during its 35 minutes of duration, guiding the audience in a grotesque journey through occult lands of non-Euclidean geometry. It is the audio equivalent of fever mentality, and thus it certainly is not an easy album to tackle, yet it rewards with an experience that keeps calling the listener back to it, more so because this experience is inaccessible outside the record per se. An excellent specimen of contemporary black metal. Full review here.

18. Panphage – Drengskapr

Not much to say about this Swede, those who followed the blog last year may remember my love for his works. Continuing on the relentless path of folk-influenced frigid black metal riffs, a la early Taake and other mid/late ’90s artists, with vocals that are immensely satisfying, and excellent song-writing skills, Panphage has been established as one of the best thing to come out of Scandinavia during the past years. Nordic black metal of the highest quality.

17. Antaeus – Condemnation

“Condemnation” is the comeback that we would have expected if we had anticipated a reanimation of Antaeus. It maybe too close to what we expected, the French may well have pulled it off quite safely, they were perhaps never interested in diversity. The thing is, that listening to this album, one thinks that the band had pressed “Pause” for ten years, and as soon as “Continue” was triggered they kept playing like no time passed – with just a slightly more robust production. The album is not innovative, the tracks may have similarities, yet “Condemnation” forces you to furiously reach for invisible oranges throughout its duration – thus fulfilling excellently its unholy role. Full review here.

16. Battle Dagorath – I – Dark Dragons Of The Cosmos

The cosmic black metal release of the year unites the ungodly dark spaces of Darkspace with the nocturnal atmosphere of early Emperor, not denying itself a plunge in some well structured melody (usually in the form of guitar leads). Cold, majestic, and just as extravagant as is necessary, Battle Dagorath’s fourth album is what traditional black metal is all about – an extraordinary work.

15. Arizmenda – Beneath This Reality Of Flesh

Crepusculo Negro’s production was quite scarce this year, with only two full-lengths coming out, the Shataan one and Arizmenda’s “Beneath This Reality Of Flesh” (edit: apparently there is another Arizmenda full-length, “Despairs Depths Descended,” out on December 18th via Androgony Whore records) being the only new things released. Arizmenda continue to trot upon a path of maniacal, thin guitared black metal, with unconventional compositional structure and surpringly catchy leads. An overdose of aggressive and weird guitar-work, Arizmenda remain the most extreme among Crepusculo’s roster.

14. Aenaon – Hypnosophy

Aenaon, as Hail Spirit Noir, succeed in presenting three out of three great albums, seemingly effortlessly, a thing to be admired, but also leading to puzzlement as far as what kind of improvement can we expect in the future. “Hypnosophy” is a kaleidoscope wandering through a never-ending celebration, which, despite the use of instruments unorthodox as far as black metal is concerned (apart from the saxophone there are also string ones like bouzouki and shitar – building up to a kind of ethnic essence in parts), has not severed its ties with the mothership genre – the album’s beginning and ending clearly state so. Full review here.

13. Tardigrada – Emotionale Odnis

Expansive, passionate, archaic, like a wraith gliding over castle ruins, Tardigrada’s debut was among the things that I highly anticipated since their 2012 demo (review here), and thankfully it did not disappoint me at the least. This is a case study on how black metal can be romantic – drawing upon the artistic and philosophic movement meaning of the word obviously, not its contemporary and vernacular one. Soaring guitars, a grandly thin production, this is how nostalgic atmospheric black metal is done.

12. Naðra – Allir Vegir til Glotunar

Passionate, utterly frigid, melodic and imbued with the pagan spirit of a decade gone by, “ Allir vegir til glötunar” is an ode to the early Icelandic black metal scene, boasting some of the best riffing that can be traced back to contemporary Iceland (and not only). I had written in the review that it was an early yet strong contestant for this year’s end list, and I have not changed my mind since then. Better than the 95% of the black metal torrent that is coming from this particular land during recent years. Full review here.

11. A Diadem of Dead Stars – Kingdoms Bathed In Golden Light

Who would expect that what Wolves In The Throne Room sowed would find nurturing land near the Pagasetic Gulf of Greece? However, it seems that the Volos-based Pilgrim manages to shine with his sophomore album in a sub-scene that seems to be plagued by lukewarm clones of 2-3 archetypal bands. Sporting a genuine knack for composition excellence and an atmosphere that is more reminiscent of Northern vastness rather than Greek countryside, the album’s five tracks are the best species of Cascadian black metal for 2016.

10. Virus – Memento Collider

The album is a mesmerizing, flowing-yet-solid whole, which unfolds into labyrinthine tracks of jazz attitude, tracks that dissolve and restructure themselves with a protean ease and grace. This fluctuating character does not make the album tiresome, as would be the case in lesser bands, but on the contrary captivates its listener with an almost summery felicity – quite a paradox if you think of its density and diversity. The keys to the album’s brilliance seem to be the absence of solemnity (pretentious or otherwise), Czral’s compositional genius, and the amazing chemistry between the band’s members. The result is something oscillating between the liquid and solid states of being, a physical paradox brought to life before the listener. Time will show if this is the band’s greatest moment. Until then, Memento Collider is certainly Virus’s most ample and feel-good creation. Full review here.

9. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

Steeped in kraut rock and psychedelia, yet never straying from the extreme metal path, “Värähtelijä” functions as a thick hallucinatory fog, with high points its ominous rhythms, the obsessive jazz passes and the keyboard “infinite space” glamour. Each listening session is like wandering in an astral museum of curiosities, with distorting mirrors in each corridor. With their latest and maybe best album to date, Oranssi Pazuzu may well be truly expanding extreme metal boundaries. Full review (in Greek) here.

8. Book Of Sand – Occult Anarchist Propaganda

Though unequivocally anarchistic, Book of Sand retains in its latest opus that spark that is missing from most of the artists of the RABM sub-genre: ominousness; the “occult” in the album title is not just décor left over from the genre conventions. Herein lies atmosphere that many, so-called occult bands would love to permeate their works. This is an album that one can listen to and feel the blood falling upon the grains of sand as the ritual is performed. This is black metal done right, dark, slithering, raw, menacing, otherworldly. Full review here.

7. Hail Spirit Noir – Mayhem In Blue

Three out of three for Thessaloniki’s avant-garde black metallers, which remain at the forefront of the Greek (and why not, international) extreme/bizarre scene. Despite the increase of the keyboard role and the long dives in the ’70s landscape, “Mayhem In Blue’s” heart remains dark; here lies a shade so deep that not even the hand of God can extirpate. Oh, and “Lost In Satan’s Charms” is easily among the top ten tracks of 2016. Full review (in Greek) here.

6. Agatus – The Eternalist

As with Zemial, Agatus continue to disregard any solid boundaries between musical genres, focusing on converging all their music influences on a diamond of untarnished epic/lyrical metal, straight out of the ’80s forge, with a pinch of winks towards their extreme past. This is what “complete, whole metal album” means. This is heavy metal at its finest.

5. Cultes des Ghoules – Coven, or Evil Ways Instead of Love

The Polish had ravaged the whole scene with 2013’s Henbane, the epitome of dark medieval folk witchcraft. Last year’s “The Rise Of Lucifer” EP was somewhat underwhelming, but enter this autumn’s “Coven,” a magnificently ambitious double record, drawing upon the spirit of Master’s Hammer “The Jilemnice Occultist,” yet retaining the band’s characteristic crunchy medieval sound. As for the concept, it is a grand occult play, with a medieval setting, centering on witchcraft obviously. The sort of witchcraft that is inscribed with dark blood upon yellowed pages and human skin. This band may well be the single more graphically black metal entity in the world right now.

4. ΟΔΟΣ 55 – ΟΔΟΣ 55

In their sophomore full-length, Athens’ ΟΔΟΣ 55 build upon the synthwave motif of their past releases, spreading through seven solid rays/tracks a bionic view towards contemporary society. Hypnotic, ravenous, revolutionary music to dance to, their material easily dissolves any thoughts about the staleness of the resurrected ’80s post-punk/new wave Greek scene, and gazes at the present with confidence, a true child of recent times and social conditions. Full review (in Greek) here.

3. Candelabrum – Necrotelepathy

There is black fire burning in the subterranean places of Portugal during the past years. Last year it was Black Cilice (which most probably shares members with Candelabrum), this year’s Iberian peninsula revelation is Candelabrum’s debut, “Necrotelepathy,” which seethes with spectral ritualistic high-pitched black metal of the highest hypnotic atmosphere. This is how I envision the kind of black metal that is to be heard while strolling among bones and sunless underground places, while ghosts wail all around, and deathless occultists stir in their dusty graves.

2. Eternal Champion – The Armor Of Ire

The extraordinary thing with “The Armor Of Ire” is its resistance towards characterizing it as outdated, despite its deep roots towards the past, despite its non-originality. Eternal Champion presented us with an album of timeless epic heavy metal, which continues on the excellent tradition of recent years. Lyrical, combative, rough, magical, the Americans’ debut radiates with an effortless sincerity and momentum, and contains several tracks that are already lying side by side with genre hymns upon the epic pantheon. Full review (in Greek) here.

1.Ψ.Χ – Το Φως Το Αληθινό

It was several years before the spectres behind Ψ.Χ. decided to gather the tracks haunting the internet since 2008, to add a bunch of new ones, and “release” the whole in a quite unconventional way (namely they sent a CD-r copy of it to the Greek METAL HAMMER magazine, addressed to a particular editor, urging him to spread it in whatever way he chooses – you can find the album here, along with the booklet). The result is an unbelievably black creation, its spirit closer to the menacing spectrum of black metal than any other release in quite a long time. Full of ravishing grimness (and with a twist before the end), its breath is seemingly coming from a demented interpretation of a tuberculous “De Mysteriis Dom Sathanas.” Welcome (back) Menace to Black Metal (once more), gliding on nightwings to snuff out the candles, to be immersed in Tradition, making the hearths cough like sickness incarnate. Full review (in Greek) here.


2016 – Top demos & EP’s


12. Whoredom Rife – The Worship of Idols Instead of God; Idolatry [EP]

Norway has been less than stellar during the past years, as far as black metal is concerned, and 2016 was no exception. Thankfully there are a few dark twinkles in this sea of mediocrity, as is this EP from Trondheim, which mixes furious majesty with triumphant darkness. Here be hints of early Enslaved mixed with a more down-to-earth approach reminiscent of the turn of the millennium (Tsjuder for instance). 

11. True Love – To Pray For Perpetual Violence [demo]

The raw black metal demo of the year could well ride into this list on grace of its amazingly malicious cover alone. The fact that it is also well-versed in the black arts of insectoid-like articulated guitars riffs as well as in that of double-echo vocals and thrashy pauses is only adding points to it, as do both the group name and the release’s title. LunaticsaguinemSatanworship.

10. Draug – In Glorification Of Dark Legions [demo]

Ancient Record circles’ Sir N’s new project will not surprise those familiar with his other bands (which are not few). Maybe slightly more angular and warm, with an essence of interior spaces. As always, Sir N. knows how to build up traditional ’90s black metal atmosphere. One more worthy addition to Sweden’s amazing contemporary underground scene.

9. Kaffaljidhma – Ι & ΙΙ [demos]

The Dutch Kaffaljidhma’s first two demos (laconically named “I” & “I”) is an prime example of naturalistic image-crafting music. With hardly any riffs in the traditional sense of the word, they are ambiance floating upon the wanderer’s path, a path ravaged by snow and trees. They are a-temporal exercises in meditation, pure atmosphere distilled in two expressively named songs, one in each demo. Full review here.

8. Duch Czerni – Reality of Black Spirits [demo]

Subterranean, slithering ritualistic black metal from Poland, which crawls elegantly discharging spasms of incense on its chaotic path. Here lie parts of the spirit of Mortuary Drape and Necromantia (more like detached spectres gliding above the music, rather than being incorporated in the songwriting). An excellent specimen of how the Occult can be sculptured in a black metal release.

7. Light of the Morning Star – Cemetery Glow [EP]

One cannot go wrong with a De Mysteriis-esque black/purple cover depicting a cemetery. This one-man band from UK is dominated by ominous gothic riffing (with slightly black metal hues) which is highly effective in the creation of a gloomy menacing atmosphere. Throw in the mix a vocal performance which draws upon the -wave monotony, and you have an unexpected dark gem – with a guitar blink at The Cure’s “Pornography” just before ending.

6. Surtr – Nocturnal Mysticism [demo]

This US band appeared out of nowhere in late September, unleashing 3 demos in less than two weeks’ time, all three releases capturing excellently the forest-walking spirit of early Satyricon, and generally of the mid-’90s “traditional” Norwegian scene. All 3 demos are almost interchangeable as far as a place in this list is concerned, “Nocturnal Mysticism” just won me a bit more due to the unconventional beginning of its first track.

5. Unbegotten – Proem of the Unborn [demo]

The veil of Archaic majesty – manifested through a sound that worships Les Legions Noires – covers this tape masterpiece coming from the Iberian Peninsula. Steeped in occult atmosphere, with surprisingly interesting vocals and grainy guitars that wander through catacombs, with amazing cover art, and a name that revels in its extravagance, this entity seems to have a highly promising future.

4. Necromantic Worship – The Calling… [EP]

Despite its quality, the Dutch masters’ second demo proved unfortunately to be their last one. Continuing on the Necromantia worship path that they set upon with 2015’s monumental “Spirit Of The Entrance Unto Death,” Necromantic Worship created with “The Calling…” another stellar rendering of the dungeon-ish ritualistic Evil sound of early Necromantia. Of cracking tombs and floating spheres.

3. Cult of Fire – Life, Sex and Death [EP]

The Czech trio returned with another killer EP, following on the tradition of the amazing “Čtvrtá symfonie ohně.“ With a deep sense of folk melody integrated throughout the riff structure of the four tracks, this release showcases the ascending progress of the band since its 2013 breakthrough (not forgetting last year’s Death Karma as well). Melodic, without compromise in its furious moments, and with a level of songwriting that is to be envied, “Life, Sex and Death” is a species of uttermost interest.

2. Mystik – Af Herrens Mystik… (Kapitel I) & Dunkla klangor… (Kapitel II) [demos]

If Bekëth Nexëhmü is a name with which most are well-acquainted, Mystik is an entity that sprouted this year seemingly out of nowhere with two amazing compilations of unreleased demo recordings spanning six years (2009-2014). Their style is as ’90s as the label’s aura invokes, reminiscent of a more tense and densely articulated Bekëth Nexëhmü. Drawing upon the Scandinavian atmospheric legacy of such names as Ulver, Isvind, Kampfar and Setherial, among many others, the two Kapitels are artifacts of an underground scene that seems to be without equal.

1. Bekëth Nexëhmü – De Dunklas Återkomst [demo]

The obscure Swede masters of ’90s-esque atmospheric black metal unleashed two full-length-duration demos this year, remaining one of the best things (if not the single best) to come out of the Ancient Records’ womb. Steeped in the lo-fi nighttime elegance of a spectre wandering in a haunted forest, “De Dunklas Återkomst‘s40 minutes are an oasis of nocturnal snowy atmosphere, graced with a sound that is as thin as a ghost’s density.

Monster Compendium II: Vampire


Το προηγούμενο κείμενο, αυτό των ζόμπι, είχε λήξει με την εικόνα ενός σακιού που πετάει, το οποίο και είναι ο συνεκτικός κρίκος με τους πλέον αρχοντικούς ίσως εκ των νεκροζώντανων, τους βρυκόλακες. Σε κάποιες από τις εγχώριες (αλλά και τις σλαβικές) παραδόσεις, ο βρυκόλακας έχει τη μορφή ενός ασκού, ο οποίος ίπταται έχοντας μονάχα δυο κόκκινα (σαν αναμμένα κάρβουνα) μάτια ως εμφανή χαρακτηριστικά. Ένα σαρκίο λοιπόν, το οποίο πλανάται στους χωματόδρομους της υπαίθρου, ψάχνοντας αίμα με το οποίο να φουσκώσει, για να καταλήξει ως ένα πρησμένο τσουβάλι το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να καμουφλαριστεί ανάμεσα στους ασκούς του Αιόλου που κρατάνε κάποια άτομα στο αμπάρι του πλοίου τους.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που έρχονται στο μυαλό όσον αφορά το βαμπίρ είναι το χάσμα μεταξύ της παραδοσιακής (φολκλορικής, ανέγγιχτης από τα φτιασιδώματα της σαλονάτης λογοτεχνίας) και της σύγχρονης στερεοτυπικής εικόνας του. Υπάρχει μια αίσθηση πως η αυθεντικά τρομακτική εικόνα του βρυκόλακα αλλοιώθηκε σε μεγάλο βαθμό από την προσοχή που του αφιέρωσε η τέχνη κατά τους τελευταίους αιώνες, καταλήγοντας να τον μετατρέψουν σε ένα ρομαντικό και γοητευτικό πλάσμα το οποίο καμία σχέση δεν έχει με το πραγματικά Αποκρουστικό πλάσμα του παρελθόντος. Έχουμε από τη μια τον παρελθοντικό βρυκόλακα ο οποίος μυρίζει χώμα νεκροταφείου, είναι αποκρουστικός στην εμφάνιση σαν τον Κόμη Όρλοκ (ή είναι σακί), με αποτέλεσμα να είναι εμφανώς διαχωρισμένος από την θνητή ανθρωπότητα, και επίσης η προοπτική μιας τέτοιας τύχης για εμάς να μη φαίνεται ιδιαίτερα ελκυστική. Από την άλλη έχουμε το (ας πούμε) σύγχρονο βαμπίρ, το οποίο είναι σχεδόν μη ανιχνεύσιμο ανάμεσα στις μάζες των θνητών, παρά μόνο δια της έλξης που ενίοτε ασκεί προς τα υποψήφια θύματά του – με τα οποία όμως, εν αντιθέσει με την μονολιθική αντιμετώπιση που τους επιφύλασσε ο παρελθοντικός καταχανάς, μπορεί να αναπτύξει πλέον συναισθηματικούς δεσμούς. Ένα πλάσμα αξιοζήλευτο, το οποίο (όπως και ο προκάτοχός του) ανταλλάσσει αίμα ή/και ζωές θνητών για αθανασία – κάτι που είναι προφανώς ελκυστικότατο. Σχετικά με αυτό το χάσμα μεταξύ των δυο στερεοτυπικών βρυκολάκων, και πιθανές αιτίες αλλά και προεκτάσεις, θα υπάρξει σύντομα κάποιο εμβόλιμο κείμενο.


Ένα από τα βασικότερα μοτίβα (στο οποίο υπάρχουν διάφορες εξαιρέσεις) του βρυκόλακα ανεξαρτήτως εποχής είναι πως τρέφεται με αίμα θνητών πλασμάτων, συνήθως ανθρώπων. Υπάρχει λοιπόν μια οσμωτική σχέση ζωής και νεκροζωής, εφόσον θεωρήσουμε ένα αυστηρό όριο μεταξύ των δυο. Το βαμπίρ, παρά το πέρασμά του στην απέναντι πλευρά του ορίου, χρειάζεται (ή απλά είναι εξαναγκασμένο από τη φύση του να παίρνει) στοιχεία από την εδώ πλευρά, μέσω του ρέοντος αίματος, του πλέον εικονικού ίσως συμβόλου της πλευράς των ζωντανών. Στην κυρίαρχη μορφή του αφηγήματος, η Δίψα του βαμπίρ για αίμα πρέπει να γράφεται με κεφαλαίο Δ· τόση είναι η δύναμη της επί της θέλησης του πλάσματος και η επιβλητική διαμόρφωση της συμπεριφοράς του (άμεσα ή εμμέσως) από αυτήν. Αυτή η αέναη ανάγκη είναι ένα από τα κοινά χαρακτηριστικά του νεκροζώντανου με τον θνητό, η ανάγκη δηλαδή για συντήρηση του ατόμου μέσω της κατανάλωσης κάποιου εξωτερικού σε αυτό στοιχείου (φαγητό, νερό, αίμα). Ο βρυκόλακας, όπως και το ζόμπι, παρόλο που βρίσκεται πέρα από το υποτιθέμενο φράγμα, δεν έχει απολέσει τα χαλινάρια της θνητότητας από πάνω του, εν αντιθέσει για παράδειγμα με το φάντασμα. Ενδιαφέρον έχει η παράδοση σύμφωνα με την οποία το αίμα των νεκρών είναι άκρως βλαβερό για το βαμπίρ: εμπεριέχει μια σχετικά μαγνητική χροιά, όπου το όμοιο απωθεί το όμοιο, και τονίζει την προαναφερθείσα όσμωση, την εξάρτηση των εχόντων περάσει το όριο του θανάτου από αυτούς που δεν το έχουν κάνει ακόμη. Ο θάνατος εδώ δεν έχει νικήσει ολοκληρωτικά τη ζωή.

Σε αντιπαραβολή βέβαια με το ζόμπι, ο βρυκόλακας είναι σαφώς πιο ικανός ως οντότητα στην ικανοποίηση του ρόλου του ως κυνηγός. Από τους κυνόδοντες (σημείωση: οι πολλοί κυνόδοντες στη στοματική κοιλότητα, χαρακτηριστικό κάποιων βαμπίρ σε πιο σύγχρονες απεικονίσεις, είναι ένα αισθητικό για εμένα αίσχος, λόγω της απομάκρυνσής του από την ανθρώπινη εικόνα, και άρα της απομάκρυνσης της πιθανότητας αθόρυβης διείσδυσης εντός του συνόλου των ζωντανών, αλλά και γιατί αυτή η εικόνα παραπέμπει σε ψάρια της αβύσσου) μέχρι την ικανότητα αλλαγής μορφής (λύκος, νυχτερίδα, ομίχλη, καπνός, σκιά – οι τρεις τελευταίες το καθιστούν όχι-απόλυτα-corporeal πλάσμα) και την κατοχή δυνάμεων γητείας των θνητών, φαίνεται πως το βαμπίρ σαφώς υφίσταται ως ένας υπερκυνηγός. Η οξύνοιά του όχι μόνο δεν έχει παρηκμάσει με τη μετατροπή του, αλλά ενίοτε αυξάνεται, είτε αξιωματικά με το που αλλάζει, είτε χάριν της συσσώρευσης εμπειριών εξαιτίας της αιώνιας ύπαρξής του. Το βαμπίρ μπορεί να καταστρώνει πολύπλοκα σχέδια, και να εμπαίζει αφ’ υψηλού τον θνητό – κάτι για το οποίο μπορείς να το θαυμάζεις, να το ζηλεύεις, και να το βλέπεις ως έναν τουλάχιστον ισάξιο συμβιωτή σου.

Η ανάγκη για πρόσκληση εντός οικίας από κάποιον κάτοικο του σπιτιού, έτσι ώστε ο βρυκόλακας να μπορεί να μπει σε αυτό, είναι η αναγνώριση της υπερφυσικής ιδιότητας του κατοικημένου σπιτιού ως προστατευτικού χώρου. Είναι κάτι μη συμβαδίζον με, και μη εξηγήσιμο από, την κοινώς αποδεκτή επιστήμη, και άρα ευπρόσδεκτο ως χαρακτηριστικό του αφηγήματος. Εφόσον προσκληθεί τότε το βαμπίρ από πιθανός εισβολέας γίνεται φιλοξενούμενος, αποκτά μια ιερή ιδιότητα, την οποία και κάνει exploit – δείγμα μιας κάμψης των κανόνων, δείγμα εξυπνάδας και όχι ωμής επίθεσης στη λεία.


Η μοναχική του εμφάνιση είναι σαφώς πιο λειτουργική στον υπαινικτικό τρόμο σε σχέση με τα βαμπιρικά σμήνη (βλ. στα ζόμπι σχετικά). Παρόλα αυτά, η υπόνοια ύπαρξης θυλάκων βρυκολάκων εντός χώρων στους οποίους δραστηριοποιούνται ζωντανοί, οι οποίοι βρυκόλακες δεν είναι άμεσα διαχωρίσιμοι από τους αναπνέοντες, μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει ως μια κάθοδος προς μια πλήρη πανικού τρέλα. Η ισχύς εν τη ενώσει των ομοειδών μας πάει περίπατο, η ασφάλεια που μπορεί να προσφέρει συνήθως η ενσωμάτωσή μας στο πλήθος καταρρέει, με αποτέλεσμα είτε η ανασφάλεια να βασιλεύει, είτε να σπάει βίαια η ψευδαίσθηση της ενσωμάτωσης σε ένα ασφαλές σύνολο. Τέλος, όπως και στα ζόμπι, έτσι και στα βαμπίρ, η τάση εξήγησης του βαμπιρισμού δια της επιστημονικής οδού (όπως στο “The Strain” ας πούμε) είναι για μένα απαράδεκτη, μια γείωση του παραλόγου στο καθημερινό, στο κυρίαρχο και στο εξηγήσιμο.

Οι αδυναμίες των βρυκολάκων σε συμβολικά φορτισμένες οντότητες (φως του Ήλιου, σύμβολα πίστεως) και σε παράλογους ψυχαναγκασμούς (μέτρημα φασολιών, αδυναμία περάσματος τρεχούμενου νερού) προσδίδουν στη γοητεία των πλασμάτων, απομακρύνοντάς τα ακόμη περισσότερο από το εξηγήσιμο και το γνώριμο (πχ, παρόλο που το σεληνιακό φως είναι σύμφωνα με την επιστήμη ανακλασμένο ηλιακό φως, δεν τα επηρεάζει, όπως «φυσιολογικά» θα έπρεπε) και δίνοντας στο αφήγημα μια παραμυθένια χροιά, εξαιρετικά ελκυστική. Για τον ίδιο λόγο γοητευτικά μπορούνα να θεωρηθούν και κάποια χαρακτηριστικά όπως η μη ύπαρξη αντανάκλασής τους στους καθρέφτες.

Όσον αφορά τώρα την περίπτωση της μετατροπής σε βρυκόλακα (turning into vampire απείρως ανώτερη έκφραση), τα περισσότερα αφηγήματα προσπαθούν με διάφορους τρόπους (από την ονομασία της ύπαρξης αυτής ως καταραμένη (βαπτίζοντάς την ασύμβατη με τα ηθικά αφηγήματα της εκάστοτε εποχής/θρησκείας, κτλ), την ανάδειξη σε θηριωδία της πράξης του να βλάπτεις ζωντανό άνθρωπο ή να τρέφεσαι από αυτόν, την υπερτόνιση της μοναχικότητας της αιώνιας ύπαρξης, κτλ) να την απαξιώσουν. Όπως και το σύνολο σχεδόν των δοξασιών περί αθανασίας, η συντριπτική πλειοψηφία των βαμπιρικών αφηγήσεων προσπαθούν να στηρίξουν την κυρίαρχη και καθημερινή κοσμοθεωρία, καταλήγοντας στην επιβεβαίωση της θνητότητας και τη διδασκαλία περί του μάταιου μιας πιθανής αιώνιας ύπαρξης. Ακόμη και στην τέχνη, όπου δεν υπάρχει άκαμπτος περιορισμός όσον αφορά το περιεχόμενο, όλες σχεδόν οι ιστορίες καταλήγουν στην ενδυνάμωση της καθημερινότητας και ενός αιωρούμενου “Natural Order of Things”, το οποίο φαντάζει άθραυστο και ακούνητο.

Το ενδιαφέρον για το βαμπίρ έχει να κάνει με την προοπτική της αιώνιας ύπαρξης, με τη γεύση που θα έχει το αίμα του (σε περίπτωση που έτσι σε μετατρέπει σε νεκροζώντανο), με το πόσο κρύο θα είναι το άγγιγμά του, με το πως θα σου φαίνεται μετά γευστικά το αίμα των ζωντανών, με την αίσθηση αντίληψης που θα έχεις όταν μετατρέπεσαι σε σκιά ή ομίχλη (πως θα νιώθεις περνώντας μέσα στα αυλάκια του λιθόχτιστου τοίχου, ή αν θα υπάρχει κίνδυνος διάρρηξης της προσωπικότητάς σου όταν, όντας σκιά, χάνεσαι μέσα σε άλλους βαθύτερους ίσκιους). Η λαχτάρα για τη βαμπιρική φύση έχει να κάνει με την αίσθηση ανωτερότητας σε σχέση με το ζωντανό άνθρωπο (αποκτώντας έτσι μια υπερανθρώπινη χροιά, αλλά και μια σαφή επιβεβαίωση της ατομικότητας έναντι της συλλογικότητας), με την αποτίναξη δεσμών όπως η εντός καπιταλιστικού περιβάλλοντος εργασία, με τη Μεταμόρφωση και τη σιωπηλή παρατήρηση από ψηλά, με το απτό δέσιμο με τη Γη καθώς βυθίζεσαι στο χώμα του τόπου σου.


Monster Compendium I: Zombie


Δεν έχω δει ούτε ένα επεισόδιο Walking Dead, και οι ταινίες με ζόμπι που έχω παρακολουθήσει συνολικά στη ζωή μου δεν πρέπει να ξεπερνάνε τις 10 σε αριθμό. Το στερεοτυπικό ζόμπι είναι μια μορφή νεκροζωής η οποία χαρακτηρίζεται από μηδενική νοημοσύνη, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνεται η μέση ανθρώπινη κοινωνία, και όλη της η συμπεριφορά κατευθύνεται προς την ικανοποίηση μιας ανάγκης, η οποία μπορεί να είναι είτε η πραγματοποίηση της εντολής του ατόμου που είναι υπεύθυνο για [τη μετατροπή σε|το σήκωμα του] ζόμπι, είτε η ακόρεστη πείνα, είτε η εξάλειψη πάσας ανθρώπινης ζώσας φιγούρας σε κοντινή ακτίνα (πιθανός συνδυασμός με την προηγούμενη ανάγκη). Δεν πρόκειται για μια συμπεριφορά η οποία είναι ακονισμένη προς αυτή την ικανοποίηση, δεν πρόκειται δηλαδή για έναν κυνηγό με τελειοποιημένο σώμα και συνεργασία με το περιβάλλον (όσον αφορά την ικανοποίηση της πείνας ή το σκότωμα), αλλά απλά για ένα σώμα, συνήθως πεθαμένο, με τα σημάδια της σήψης πάνω του, το οποίο κινείται χάρη σε μαγεία ή/και πνεύματα που έχουν συμβάλει στην τελετή σηκώματός του. Καμία νίκη επί του θανάτου λοιπόν.

Είναι πλήρως υλικό (corporeal), και άρα κοντά στην δικιά μας πραγματικότητα, την καθημερινότητα δηλαδή, σε σχέση τουλάχιστον με τα υπόλοιπα νεκροζώντανα πλάσματα. Εμφανίζεται συνήθως σε αγέλες, με αποτέλεσμα να χάνεται ο τρόμος λόγω ακριβώς της πληθωρικής παρουσίας των οντοτήτων – η υπόνοια πάει περίπατο όταν βλέπεις ή διαβάζεις για ζόμπι που έχουν κατακλύσει την πόλη. Η δε μόδα της βιολογικής αιτίας του zombiefication (ιός δηλαδή), που κυριαρχεί τα τελευταία n χρόνια, μόνο αποστροφή μπορεί να μου δημιουργήσει, μιας και γειώνει το υπερφυσικό με κάτι το οποίο είναι μετρήσιμο και παρατηρήσιμο με επιστημονικούς όρους/μεθόδους – και βέβαια αντιμετωπίσιμο με αυτό τον τρόπο. Με το ζόμπι δε μπορείς να μιλήσεις, ενώ δεν αποπνέει κάποιου είδους μεγαλείο, δεν έχει σχέδια τα οποία πρέπει να αποκρυπτογραφήσεις, να τα χαλάσεις, ή να βοηθήσεις να πραγματοποιηθούν, εν αντιθέσει με τους πιο έξυπνους νεκροζώντανους.

Εκτός τέχνης βέβαια, στην πλειοψηφικά αποδεκτή πραγματικότητα, το ζόμπι είναι αρκετά ενδιαφέρον να το σηκώνεις όντας νεκρομάντης ή κάποιος άλλος μάγος που ασχολείται με τους νεκρούς, μιας και πρέπει να ασχοληθείς με το πτώμα και την απόκτησή του, να πιάσεις πιθανώς το κρύο και ελαφρώς σάπιο δέρμα (πάνω στο οποίο θα ζωγραφίσεις σύμβολα και θα ανάψεις incenses), να το διατάξεις να σηκωθεί και να νιώσεις την ικανοποίηση όταν αυτό πράγματι κουνηθεί και σταθεί μπρος σου έτοιμο να σε υπακούσει (ικανοποίηση περισσότερο δημιουργική, μιας και δημιούργησες μια νεκροζωή, παρά εξουσιαστική) ή σε άλλη περίπτωση να συμφωνήσεις με τα πνεύματα που θα το κάνουν αυτό, πιθανώς βρίσκοντάς τα σε κάποια ενδιάμεση ουδέτερη διάσταση, όπου και θα γίνει η συνάντησή σας. Μπορείς μάλιστα να δοκιμάσεις να σηκώσεις διάφορα είδη πέρα από ανθρώπους, ή να σηκώσεις σκέτα μέλη (χέρια, ωμοπλάτες, εγκεφάλους, δέρματα). Αν σηκώσεις ένα δέρμα μπορείς μετά να το φορέσεις, και αυτό να σε μεταμφιέζει, ή να σε πετάει αν προσθέσεις και επιπλέον μαγείες, ή έχεις τα κατάλληλα πνεύματα να σε κουβαλάνε μέσα του. Ένα σακί που πετάει είναι αυτό που μας συνδέει με το επόμενο νεκροζώντανο.