2014 – Top 20 albums(part 1)

11. Thy Darkened Shade – Liber Lvcifer I: Khem Sedjet

thydarkened

Θεωρώ το “Eternvs Mos, Nex Ritvs” μία από τις καλύτερες εγχώριες κυκλοφορίες των τελευταίων ετών. Ο τρόπος συγκερασμού του black με το thrash που υιοθετούσε, διατηρώντας παράλληλα μια τελετουργική εσάνς, θύμιζε μια μυσταγωγική εκδοχή του “Monumental Possession”. Φυσικό ήταν να περιμένω εναγωνίως το επόμενο βήμα της μπάντας. Ομολογώ πως η πρώτη ακρόαση με ξένισε – μου έδωσε την εντύπωση πως η παραγωγή έχει παραγυαλιστεί, ενώ και ο ήχος της μπάντας έγινε υπέρ του δέοντος τεχνικός. Η γνώμη μου άλλαξε σιγά σιγά, καθώς άρχισα να μπαίνω στο κλίμα του δίσκου. Ναι, η μπάντα έγινε πιο τεχνική – αλλά και πιο ορμητική, πιο σκοτεινή, πιο ατμοσφαιρική. Το “Liber Lvcifer I” είναι μεγαλύτερο του ντεμπούτου από κάθε άποψη· απαιτεί προσήλωση και βύθιση εντός του για να σου αποκαλυφθεί πλήρως, αλλά όταν αυτό γίνει στέκεσαι μπρος σε ένα εωσφορικό έργο αξίας.

12. Thantifaxath – Sacred White Noise

thantifaxath

Review εδώ.

13. Schammasch – Contradiction

schammasch

Η μοναδική ελβετική είσοδος στην εικοσάδα είναι μια μπάντα την οποία αγνοούσα παντελώς. Το “Contradiction” είναι ο δεύτερος δίσκος τους, και το εξώφυλλο με έκανε προς στιγμή να νομίζω ότι βλέπω το “Consolamentum” των Ascension (από ότι είδα ο ίδιος Γάλλος έχει αναλάβει και τα 2). Το άλμπουμ είναι μεγαλεπήβολο, χωρισμένο σε 2 μέρη, με τη συνολική διάρκεια να ξεπερνά τα 80 λεπτά. Οι Schammasch εδώ παίζουν ένα δεν-το-λες-ακριβώς-black avant-garde metal, το οποίο είναι πολυσυλλεκτικό. Από Ruins of Beverast και Dodsengel, μέχρι τους Midian-era Filth αλλά και τα mid-tempo των Deathspell Omega. Ένα έργο τέχνης που απαιτεί να βιώνεται στην ολότητά του.

14. Eternum – The Devouring Descent

eternum

Review εδώ.

15. Varathron – Untrodden Corridors of Hades

Varathron-Untrodden-Corridors-of-Hades

Θεωρώ κορυφή των Varathron εκείνο το μυθικό split με τους Necromantia. Από εκεί και πέρα, εκτός του “His Majesty..”, δυσκολεύομαι να βρω πραγματικά καλό άλμπουμ τους. Οπότε και δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες από τον καινούριο δίσκο. Έλα όμως που το “Untrodden Corridors of Hades” είναι καλό, πάρα πολύ καλό. Ζέχνει η ανάσα του παλιά ελληνική σκηνή, early 90’s σκοτάδι. Τα φωνητικά του Necroabyssious είναι καταπληκτικά, πραγματικά άχρονο λαρύγγι. Οι κιθάρες έχουν αυτήν την πιο heavy νοοτροπία που ανέδειξε ολόκληρη η σκηνή τότε τα παλιά τα χρόνια, και η έμπνευση είναι διάχυτη στα ριφ. Ότι καλύτερο έχει βγάλει η μπάντα μετά το “His Majesty..”. Εύκολα.

16. Akrotheism – Behold the Sun of Plagues

Behold-The-Son-Of-Plagues

Review εδώ.

17. Arizmenda – Stillbirth in the Temple of Venus

Arizmenda-Stillbirth-In-The-Temple-Of-Venus-1239060-820x820-1

Η πρώτη παρουσία της μεγάλης Crepusculo Negro στη λίστα. Ακροατή μην πτοηθείς από τον ήχο – είναι δύσκολος, κακός. Εδώ τα ακουστικά είναι σχεδόν υποχρεωτικά, για να καταδυθείς με διαύγεια στο βυθό των Αμερικανών. Στα ριφ κυριαρχεί η δυστροπία και η δυσαρμονικότητα, αλλά με έναν πολύ πιο κελαριστό τρόπο από ότι για παράδειγμα στους Ved Buens Ende ή στους Deathspell Omega. Περίεργοι χρόνοι, αλλά και μια ατέρμονη αίσθηση μελωδίας στη θεώρηση του γενικότερου συνόλου. Πολύπλοκο δημιούργημα που θέλει το χρόνο του. Ένα τεράστιο “Voices in my Bed” να κλείνει το δίσκο με τον πλέον απέλπιδο τρόπο. Soundtrack ψυχιατρείου.

18. Sorcier des Glaces – Ritual of the End

sorciers

Αθόρυβες παλιοκαραβάνες οι Καναδοί αυτοί, που έχουν διατηρήσει μια σχετικά ευθεία ποιοτική καμπύλη όσον αφορά την παραγωγή τους. Εδώ έχουμε ατμοσφαιρικό black θεσπέσιας 90’s κοπής, με ανυψωτικές γέφυρες, με αρκετή κατσαρόλα στα τύμπανα, με λεπτή παραγωγή, με διακριτικά ακουστικά περάσματα. Δε θέλει μεγάλη ανάλυση. Σε όποιον λείπουν τα σπουδαία βήματα των Emperor, των Limbonic Art, των Setherial, θα βρει εδώ μια όαση νυχτερινής, χιονισμένης περιπλάνησης.

19. American – Coping with Loss

american

Βγάζω σπυράκια που μια μπάντα με ένα τόσο μη μαυρομεταλλικό όνομα είναι στη λίστα. Αλλά οι Αμερικανοί το αξίζουν και με το παραπάνω. Το sludge μέρος του ήχου τους είναι βρώμικα βαλτώδες, με noise χνώτο αποσύνθεσης, ενώ όταν προελαύνουν οι μαυρομεταλλικές καταιγίδες το τοπίο αποκτά μια φρενήρη καθαρότητα, με πινελιές μελωδίας (και) σουηδικής προέλευσης. ΄Άλμπουμ σφηνάκι(25 λεπτά δίχως το πειραματικό noise 17λεπτο outro), το οποίο γεφυρώνει τα δύο είδη (black/sludge) με μεγάλη ευκολία.

20. The Great Old Ones – Tekeli-li

thegreatold

Το ντεμπούτο “Al-Azif” των Γάλλων δε με είχε κερδίσει, παρότι έπαιζε με εξτρά πόντους λόγω θεματολογίας. Ήταν υπερβολικά post/gaze/διάφοροι άλλα pre/postfixes που με ανακατεύουν, ενώ και η ατμόσφαιρα δεν ήταν ιδανική. Για αυτό και το φετινό Tekeli-li το αντιμετώπισα με δυσπιστία και άργησα να του δώσω ευκαιρία. Με κέρδισε όμως εύκολα, από την πρώτη ακρόαση. Σίγουρα το post black metal στοιχείο υπάρχει ακόμη, αλλά επιτέλους σκοτείνιασαν τον ήχο τους, και άφησαν κατά μέρος τις μανιέρες εντυπωσιασμού. Μεγαλοπρεπές και πολυσχιδές, το “Tekeli-li” στέκεται αντάξιο των Σογκοθικών φθόγγων που το ονοματίζουν.

Advertisements

Eternum – The Devouring Descent(2014 – Dark Adversary Productions)

eternum

Η ποιοτική ιδιότητα της Αυστραλίας επί του προσωπικού μου μαυρομεταλλικού χάρτη έχει αλλάξει σε σχέση με τα 90’s/early 00’s. Κάποτε, το πρώτο πράγμα που μου έρχονταν στο μυαλό όταν άκουγα για συγκρότημα Αυστραλέζικο, ήταν ακραίο black/death από μπάντες που δε γνώριζαν την ύπαρξη του “C”( αυτό το Aussie style). Άντε και λίγο black/thrash γιατί Destroyer 666. Κάπου μετά τα mid-00’s η νοητική εικόνα της άρχισε να μεταλλάσσεται: αφενός κάποιες post black ατασθαλίες, αφετέρου πολύ και ποιοτικό σκοτεινά ατμοσφαιρικό/τελετουργικό/επικό black metal. Moon, Elysian Blaze, Midnight Odyssey, είναι τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα. Φέτος είχαμε μια αρκετά καλή σοδειά από την έκτη ήπειρο, μεταξύ των οποίων και το “The Devouring Descent” τρίτο full-length των Eternum. Η μπάντα αποτελείται από τον Azgorh (φωνητικά – γνωστό από τους Drowning the Light), και τον Nightwolf (όλα τα υπόλοιπα όργανα).

Αν κάτι χαρακτηρίζει το “Devouring Descent” είναι η ατμόσφαιρα μέσω της παραγωγής. Είναι κάποιοι δίσκοι, που λόγω ήχου κυρίως, και δευτερευόντως λόγω σύνθεσης, δημιουργούν στον ακροατή συγκεκριμένο κλίμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το “Sower of Death” των Abomino Aetas, στο οποίο νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε νεροποντή από την αρχή ως το τέλος. Οι Eternum επιλέγουν μια απλωτή, αχανή, σχετικά άδεια (λόγω μεγέθους) παραγωγή στα «κανονικά» κομμάτια του δίσκου, η οποία πλαισιώνεται στις ουράνιες περιοχές της από άκρως διακριτικά keyboards. Το άλμπουμ είναι μια πύλη για παγωμένες, κρυστάλλινες ουτοπίες, μεγαλοπρεπείς μέσα στην απανθρωπιά τους. Από το “Into the Cryosphere” των Howling Wind και το “Venter Pa Stormene” των Vemod είχα να περιπλανηθώ σε αυτά τα πολικά μονοπάτια.

Συνθετικά τώρα, τα πράγματα είναι αρκετά απλά, σαμανιστικά/πρωτόγονα στην λογική τους. Καταρχάς, τα «κανονικά» κομμάτια που ανέφερα και πριν, είναι 3 εκ των 7. Τα υπόλοιπα είναι ακουστικά instrumental, που όμως υπακούν στις νόρμες που διέπουν και τα πλήρως αναπτυγμένα αδέρφια τους: Επαναλήψεις των μακρόσυρτων βασικών θεμάτων, εν είδει διδαχής και διακοπής της συνείδησης δια της επιληψίας. Τα αναρριχητικά ριφ βρίσκουν την πλήρη υπόστασή τους στο τεράστιο 25λεπτο “Arisen from ruin(Ode to a Devouring World)” που κλείνει το δίσκο. Επικό και μεγαλόπρεπο σαν τον πολικό ορίζοντα, το κομμάτι βρυχάται σαν τον ουράνιο λύκο του καταπληκτικού εξωφύλλου.

http://youtu.be/PjbflauVvXg