The Cat Lady (2012) Greek

Cat Lady 2015-03-05 19-17-53-37

 

English version here.

Λίγα πράγματα μου είναι πιο απεχθή από τον τρόμο που περιορίζεται μόνο στον ανθρώπινο παράγοντα, αυτόν που καταλήγει στο συμπέρασμα πως «το μεγαλύτερο τέρας είναι ο άνθρωπος», αυτόν που καταλύει το υπερφυσικό μέσω της αναγωγής του σε ψυχολογικούς παράγοντες. Δεν υπάρχει βεβήλωση μεγαλύτερη από την εγκαθίδρυση αρχικά ενός περιγραφικού παραφυσικού σκηνικού (με το οποίο ο κοινωνός του έργου θα ενσωματωθεί, στην εξωτικότητα του οποίου θα βυθιστεί), και στη συνέχεια την αποδόμηση του υπερφυσικού στελέχους αυτού, μέσω της οδού της τρέλας, ή ακόμη χειρότερα, δια τις οδού των συναισθημάτων. Εξαίρεση αποτελούν τα διφορούμενα έργα, των οποίων οι αφηγήσεις επιδέχονται πολλαπλών εξηγήσεων, οπότε και το ερμηνευτικό μοντέλο που θα επιλέξει ο θεατής/ακροατής/παίκτης/αναγνώστης έγκειται στην προτίμησή του. Σε αυτήν την τελευταία κατηγορία βρίσκεται και το “The Cat Lady”, adventure του 2012, ένα από τα πολυσυζητημένα πλέον δείγματα σύγχρονου τρόμου στον gaming τομέα.

Cat Lady 2015-03-05 19-47-38-66

Το Cat Lady ακροβατεί μεταξύ interactive novel και παραδοσιακού adventure game, με την πλάστιγγα να κλίνει κατ’ εμέ προς τη novel εκδοχή. Αν απογυμνώσεις τα mechanics του παιχνιδιού, βρίσκεις ένα στην ουσία του 1D (μονοδιάστατο) παιχνίδι (κινείσαι μόνο επί ενός άξονα, ας πούμε του XX’, πάνω στον οποίο βρίσκονται (επί της ουσίας) όλες οι interactable οντότητες(items και characters)). Λόγω αυτού του βασικού χαρακτηριστικού του, το Cat Lady είναι εύκολο. Όταν έχεις μόνο έναν άξονα να κινηθείς, το πιο απλό πράγμα είναι να τον χτενίσεις, εν αντιθέσει με ένα δισδιάστατο για παράδειγμα, στο οποίο δεν έχεις μόνο δύο άξονες, αλλά και τα σημεία των τεταρτημορίων τους. Δυο αρχικά συμπεράσματα από τα προηγούμενα: δεν υφίσταται pixel hunting, και λόγω της φύσης των μηχανισμών, ο πήχης δυσκολίας δε μπορεί να σηκωθεί ψηλά, ούτε και αυτός της πολυπλοκότητας των γρίφων. Το παιχνίδι βέβαια κάνει κάποιες προσπάθειες να ξεπεράσει τον εγγενή του αυτόν περιορισμό θέτοντας κάποιες φορές το (μη interactable) background στην υπηρεσία του πομπού πληροφορίας. Το γεγονός παραμένει όμως, πως αν «περπατήσεις» κάθε σκηνή από τη μια άκρη στην άλλη, θα βρεις ότι μπορεί να χρειαστείς, και γενικά το Cat Lady είναι επιρρεπές σε brute force τεχνικές.

Cat Lady 2015-03-06 22-21-53-54

Σεναριακά, υπάρχει πολύ υλικό για τον παίκτη, πράγμα λογικό άλλωστε, αναλογιζόμενοι το περιορισμένο gameplay τμήμα. Ως πρόχειρη εκτίμηση, θα έλεγα πως πάνω από το μισό παιχνίδι είναι διάλογοι ή cutscenes. Αυτό είναι και η ψυχή του παιχνιδιού, καθώς ανήκει ξεκάθαρα στο narrative στρατόπεδο όσον αφορά τη διαμάχη narratology vs ludology.

Επί της ουσίας: Είσαι μια γυναίκα, η Susan Ashworth, που με το καλημέρα κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Οι πρώτες playable στιγμές είναι σε κάποιο παράλληλο/ονειρικό/μεταθανάτιο κόσμο, όπου μέσω ενός διπόλου γκροτέσκας/κατανυκτικής ατμόσφαιρας ψάχνεις να βρεις τι συμβαίνει, που βρίσκεσαι. Σύντομα τα βήματα της Susan καταλήγουν στην καλύβα της Queen of Maggots, η οποία δίνει δεύτερη ευκαιρία στην ηρωίδα μας, επαναφέροντάς τη στη ζωή, με κάποια ανταλλάγματα βεβαίως. Αργότερα θα συναντήσουμε τη βασική συμπρωταγωνίστρια, η οποία είναι από κάποιες απόψεις το αρνητικό της Susan.

Η ιστορία περιφέρεται γύρω από παρανοϊκούς ανθρώπους/δολοφόνους, με τη Susan όμως να αποτελεί τη γέφυρα σύνδεσής μας με το υπερφυσικό, το οποίο σαλεύει και μέσα από την παραζάλη των σουρεαλιστικών εδαφών της Queen of Maggots. Το κερί της μαγείας και της μυθολογικής χροιάς δε σβήνει, εκτός κι αν έτσι θελήσει το μυαλό του παίκτη.

Cat Lady 2015-03-05 21-15-59-92

Ο ουσία του φόβου στο παιχνίδι είναι κυρίως εσωτερική, καθώς καταπιάνεται με πράγματα που μπορεί να συμβούν στον καθένα. Το γήρας ως η έσχατη απειλή, η απώλεια της όρασης (κάτι που το παιχνίδι δε διστάζει να κάνει στον παίκτη, έστω και για λίγο), η Αρρώστια, η τραγικότητα με την αρχαία μορφή. Η σχηματοποίηση και παρουσίαση του τρόμου, γραφικά γίνεται με υπερφωτισμένα backgrounds όταν το υπερφυσικό ρέει επί της πραγματικότητας. Με άριστη χρήση της παχιάς σκιάς που υπονοεί κρυμμένα πράγματα. Με κάθετα, ογκώδη, ακατέργαστα σχήματα στο περιβάλλον να προσωποποιούν την παρακμή. Με την άχαρη, σπασμωδική κίνηση των μοντέλων των χαρακτήρων, όμοια με αυτή μαριονέτας. Με τα λειτουργικά ηχητικά εφέ (παρόλο που η ενσωμάτωση κανονικών τραγουδιών στη μουσική επένδυση με ξένισε).

Cat Lady 2015-03-05 19-36-22-52

Το Cat Lady είναι ένα αρρωστημένο δημιούργημα, το οποίο θέλει γερό στομάχι, τόσο λόγω του ακραίου υλικού κάποιων σκηνών, αλλά και λόγω της μιζέριας με την οποία ξεχειλίζει. Είναι η ενήλικη (και πολύ πιο άρτια) εκδοχή του Harvester(για όποιον το θυμάται). Ένα interactive novel που δεν απευθύνεται σε όσους θέλουν ένα adventure με adventure-ίστικη ουσία στους γρίφους, αλλά κυρίως σε όσους θέλουν να βιώσουν μια κατάμαυρη, τρομακτική ιστορία, με ύπουλη κριτική επί του διαδικτυακού κόσμου, της τρομολαγνίας, αλλά και των κοινωνικών συνθηκών του σήμερα.

Cat Lady 2015-03-06 22-22-28-44

Advertisements

The Cat Lady (2012) English

Cat Lady 2015-03-05 19-17-53-37

 

εδώ στα Ελληνικά

There are few things more detestable to me than horror that constrains itself to the human factor only, horror of the “human is the greatest monster” kind, horror that dissolves supernatural in the pool of psychological factors. The highest of desecrations: to establish a narrative of paranormal appearances, to let the receiver of the artwork be immersed in it, revel in its weirdness, and then to deconstruct the supernatural part, blaming all to madness or -even worse- to plain human emotion. This viewpoint of mine excludes the ambiguous artwork, the one whose narrative is susceptible to multiple explanations, thus allowing its partaker to adopt the hermeneutic model of his choice. “The Cat Lady” (an adventure game of 2012, among the much discussed about specimens of contemporary horror) belongs to this last category of exceptions.

Cat Lady 2015-03-05 19-47-38-66

Cat Lady oscillates between the genres of interactive novel and traditional adventure game, leaning mostly towards the novel one. Upon close scrutiny, the game mechanics reveal a 1D(single-dimensional) game (the player moves upon only one axis -the XX’ one-, on which can be found all the interactable entities(characters, items, etc)). Due to this feature, Cat Lady is an easy game. Having just one axis upon which to move inside the game, one can easily comb the available space; a thing quite more difficult in a 2- or 3- dimensional game, since there, one has to take into account not only the axis points, but all the quadrant space as well. Thus are 2 conjectures reached: Pixel hunting is essentially non-existent, and, due to the nature of the game mechanics, the difficulty level cannot rise to an excessively stimulating level, especially that of the riddles. The game tries to overcome these inherent constrains via background drafting, aka imbuing some background screens with clues. Still, the fact remains: if one walks from one level edge to another, one finds all entities necessary for game progression, making the Cat Lady susceptible to brute-force progression techniques.

Cat Lady 2015-03-06 22-21-53-54

Concerning the story: there is much here for the player to consume, as is reasonable due to the restrictions in the gameplay department. I would say that, roughly more than half of the game comes down to dialogues and cutscenes. This (narrative) part is unarguably the game’s essence, making the Cat Lady a definite member of narration camp, as far as the narratology vs ludology battle is concerned.

On the contents of the story: The main character, Susan Ashworth, attempts suicide. The first playable moments take place in a parallel/dream/postmortem world, in which the player tries to find out what is going on, through a bipolar (grotesque/jubilation) atmosphere. Soon our heroine arrives at the Queen of Maggots’ house, who provides her a second chance, bringing her back to life, though not without some promises in return. Later on, Susan meets the costar lady, a yang personality to the yin of Susan’s.

The whole story revolves around paranoid people and paranoid killers. Susan is the bridge between base (aka plain human) and supernatural (fully sovereign in the surrealistic maelstrom of Lady of Maggots’ grounds). The candle flame of magick and mythology never goes out, unless snuffed by the player’s mind.

Cat Lady 2015-03-05 21-15-59-92

The essence of fear in Cat Lady is mostly introspective, since it deals with everyday terrors, things that may happen to anyone. Decrepitude as the penultimate menace, the loss of sight (the game does not hesitate to take away the player’s eyes – for a little while), Sickness, Tragedy in ancient Greek guise. Graphic-wise, there are ”supernatural-flowing-upon-reality” horror elements using over-exposed backgrounds; an exquisite use of deep shadow upon the environment, implying hidden things; voluminous, crude, vertical background shapes, impersonating decadence. The character models’ movement is clumsy, convulsive, puppet-like. The sound effects are effective, though music (the soundtrack contains “rock” songs) is a bit out of place, as far as pure horror is concerned.

Cat Lady 2015-03-05 19-36-22-52

The Cat Lady is a sick creation, quite demanding on the player’s nerves, due to the extremity of a number of scenes, and to its inherent misery. A comparison could be drawn with “Harvester”, the Cat Lady being a mature and more substantial take on the cult classic. The game is an interactive novel, not directed towards hardcore (riddle-crazy) adventurers. It is aiming to people who want to experience a story of utter darkness and horror, which contains a sly critique of networking, terror propaganda, and contemporary social conditions.

Cat Lady 2015-03-06 22-22-28-44