2014 – Top 20 albums(part 2)

1. Spectral Lore – III

SPECTRAL LORE_III_front_cover

Review εδώ.

2. The Deathtrip – Deep Drone Master

deepdrone

Review εδώ.

3. Emptiness – Nothing but the Whole

Emptiness-Nothing_but_the_Whole

Review εδώ.

 

4. Volahn – Aq’Ab’Al

volahn

Το “Dimensiones del Trance Kosmico” ήταν το παρθενικό άλμπουμ της Crepusculo Negro, και μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της. 6 χρόνια (και 3 split) αργότερα οι Volahn επιστρέφουν με το δεύτερο full-length, “Aq’Ab’Al”, μια δαιδαλώδη περιπλάνηση εντός της στοιχειωμένης κεντρικοαμερικανικής ζούγκλας. Ο κίνδυνος διαγράφεται στην ακρόαση της τριζάτης παραγωγής(πολύ καλύτερης από αυτήν του φετινού Arizmenda), στα τεχνικό-thrash-όσον-αφορά-ποικιλία-και-εναλλαγή ριφ, στα υπνωτικά ακουστικά σημεία(θεματολογικές ματιές στα αντίστοιχα του “Drawing down the Moon”). Εύκαμπτες συνδέσεις μεταξύ των ριφ, πλαστικότητα, και τα φτερά του Quetzalcoatl να υψώνονται σκοτεινότερα πάντων μέσα από την Πυραμίδα.

5. A Pregnant Light – My game doesn’t have a name

apregnantlight

Μέχρι φέτος ήξερα την Colloquial Sound ως την εταιρία που είχε κυκλοφορήσει τις κασέτες των πολύ καλών Dressed in Streams. Εντός του ’14 έμαθα πως έχει ένα μικρό αλλά άκρως συμπαθητικό ρόστερ (εντάξει, κατά βάση projects του ιδιοκτήτη της Damian Master) με ιδιάζουσα αισθητική. Από τις φετινές κυκλοφορίες της η μπάντα που ξεχώρισα ήταν οι A Pregnant Light, αρχικά με τη συλλογή “Before I came”, και πολύ πρόσφατα με το πρώτο full-length. Το “My game doesn’t have a name” φοράει αλαφροΐσκιωτο μανδύα, κάνει ζογκλερικά με τα όρια μεταξύ black metal και post-punk, αλλά με έναν τελείως φρέσκο τρόπο, και καταλήγει σε απαράδεκτα κολλητικά κομμάτια τροφοδοτούμενα από μελωδιάρες.

6. Hail Spirit Noir – Oi Magoi

Hail-Spirit-Noir-Oi-Magoi1

Review εδώ.

7. Mare Cognitum – Phobos Monolith

marecogn

Τον γνώρισα από το περσινό split “Sol” με τους Spectral Lore. Εκεί ο Jacob Buczarski άφησε υποσχέσεις, αλλά ο φετινός Μονόλιθος ξεπέρασε κάθε προσδοκία. 4 μεγάλα κομμάτια, συνολικής διάρκειας 50 λεπτών. Ατμοσφαιρικό, ταξιδιάρικο, πολυπλόκαμο black metal, το οποίο ναυσιπλοεί επί της μονοτονίας με ιστιαίες lead κιθάρες. Περιπετειώδες με τελικό στόχο την ανάταση, το “Phobos Monolith” είναι η μια πλευρά του νομίσματος που κόπηκε πέρυσι με τη συνεργασία του Ayloss με τον Buczarski. Η άλλη πλευρά είναι στην κορυφή της λίστας.

8. Empire of the Moon – Πανσέληνος

empireofmoon

Από το intro με τα Ravenloft-ικά πλήκτρα μυρίζεσαι τι παίζει εδώ. Και το “Mastery of Blood” με το καλημέρα σε επιβεβαιώνει: Σα να μην πέρασε μια μέρα από την ελληνική σκηνή του ’92-’95. Μεγαλειώδη ριφ, υπερκαβλάντικα spoken parts με echo, καταχνιασμένη ατμόσφαιρα, Νεκρομαντεία. Ένα εικόνισμα του “Crossing the Fiery Path” κρέμεται πάνω από τα 40 λεπτά του δίσκου. Τον είχαμε ανάγκη αυτό το δίσκο, και όχι μόνο για νοσταλγική ενδοσκόπηση.

9. Hateful Abandon – Liars/Bastards

hatefulabandon

Τι έχουμε εδώ; 2 Άγγλους, οι οποίοι αναμοχλεύουν το υπνωτικό industrial-έ post-punk τους με τρίμματα black metal. Θα θυμίσουν Tombs αλλά χωρίς τη sludge-ιά. Μια επιβλητικότητα είναι διάχυτη, ενίοτε με Pornography-ικά (α λα “Hanging Garden”) τύμπανα. Γεωμετρικά στην ανάπτυξή τους πλήκτρα, τετράγωνες ροές. Όποιος έχει ακούσει το ομώνυμο του “Destroy the Light” των Circle of Animals μπορεί να πάρει μια ιδέα. Ίσως και όποιος στάθηκε στα πειραματικά σημεία των Γερμανών Essenz.

 

 

10. Blut Aus Nord – Memoria Vetusta III: Saturnian Prophecy

memoria3

Review εδώ.

Εδώ το πρώτο μέρος.

Advertisements

Pagan Black Metal albums (part 4)

links για part1, part2, και part3

Helheim – Jormundgand

helheim

Με την πρώτη ακρόαση χάος. Φωνητικά πνιχτά και απελπισμένα, αναπτύσσονται ανυπόστατα σαν καπνός γύρω σου. Ηχητικοί παλμοί υψίσυχνου διαμετρήματος, που εξομοιώνουν καταβατικό χορό χιονοστιβάδας. Αυτό το τρικ με την επαναληπτική καμπάνα των εγχόρδων που έχουν και οι Enslaved, το οποίο είναι πιο παγανιστικό από κάθε βλαχομάζωξη πολυφωνικών πανηγυρτζίδων. Βουκολικό mouth harp (ξυπνάει μνήμες του Bathory-ικού outro) και ανάλαφρα γυναικεία φωνητικά στο instrumental Nidr ok Nordr Liggr Helvegr” – επιτάχυνση σιγά σιγά, όχι όμως απογείωση. Ελκηθροδρομικά ριφ προσπαθούν να κεντράρουν αυτά τα ασώματα φωνητικά.

Δεν πρόκειται για το αντικειμενικά καλύτερο άλμπουμ των Νορβηγών. Και το επόμενο είναι καταπληκτικό, ακολουθούν 4 αξιοπρεπέστατα-και-βάλε, ενώ το “Heiðindómr ok mótgangr” του 2011 ήταν ανέλπιστα καλό. Σταθερή μπάντα, κολλημένη στο παρελθόν, μια πραγματικά Viking πορεία, ίσως η πιο διαχρονικά τίμια της λίστας. Το ’95-97 μπορεί να χλευάζονταν ως οι Enslaved των φτωχών. Αν γίνει μια τωρινή σύγκριση του συνολικού έργου των 2 μπαντών, με pagan black κριτήρια πολλά στόματα θα κλείσουν.

http://youtu.be/RFFmDsxEhPM

Ephemer – Guerre et Gloire

ephemer

Intro ηρωικό και πένθιμο για το χαμένο Ρομαντικό της Μυθιστορίας. Μια κιθάρα κελαρυστή, ισχνή στον όγκο, μελωδικότατη, μια αλυσίδα μεταξύ παρελθόντος και παρελθόντος. Αργόσυρτη στο κλάμα της, ρέουσα στην αναπόλησή της. Ριφ νοσταλγικά σαν τη μυρωδιά της ξυλόσομπας (ακούστε τι γίνεται λίγο μετά το πρώτο λεπτό του ομώνυμου κομματιού). Η λαχτάρα για το Τότε ξεχειλίζει και στα φωνητικά, βραχνά σχεδόν από προσμονή, αχνά σαν γκραβούρες πολυκαιρισμένου μανούσκριπτου. Η αισθητική του Τόλκιν, όσον αφορά το βλέμμα προς το ευγενές παρελθόν είναι εμφανής, τόσο στον τίτλο “Rauros”, όσο και στη διάχυσή της μέσα στο πνεύμα του demo. Εδώ δεν έχουμε καθαρά παγανιστικό αίσθημα, περισσότερο μια λεπτεπίλεπτη προχριστιανική φαντασίωση των μελών της μπάντας. Ανατριχίλες, ξανά και ξανά.

http://youtu.be/ZPC7zAd5rgw

Blut Aus Nord – Memoria Vetusta I – Fathers of the Icy Age

blutaus

Το δεύτερο άλμπουμ των Γάλλων, και πρώτο Memoria Vetusta τους, είναι μια λίμνη κάτω από το αστερόφως, μπολιασμένη με κάθε λογής ανατολικοευρωπαϊκή παράδοση αισθητικά. Baba Yaga, και ρουσάλκες, και άροτρα που τα σέρνουν γυμνές γριές με τεράστια σπασμένα νύχια. Υψομετρικές αλλαγές στην περιήγηση. Τα ριφ μας πετάνε μέσα από νυχτερινά σύννεφα με την ίδια ευχέρεια που μας βουτάνε στα γοργοπόδαρα νερά. Υμνικός μελωδισμός εναλλάσσεται με παθιασμένο black metal ουρλιαχτό. Η διάθεση ανάλαφρη, ειδικά αν ακουστεί μετά το από πάνω (Guerre et Gloire), ακόμη και τα σόλο ίπτανται δίχως βάρος. Ένα τεράστιο, μαγευτικό, “Territory of Witches” (το αγαπώ το συγκεκριμένο κομμάτι), που συμπτύσσει όλο το δίσκο εντός του. Ο δίσκος είναι από τα πιο κοντινά σε εμπειρία πράγματα στο νυχτερινό πέταγμα των μαγισσών. Δε διστάζει να σοβαρευτεί αγριεμένα στο «Day of Revenge» (Let’s spill the blood of the bastard!), προτάσοντας και αντιχριστιανικό μένος (δεν ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στο 1996). Πανέμορφη δημιουργία, όπως και το επόμενο Memoria Vetusta (“Dialogue with the Stars”).

http://youtu.be/NaIECdenRXM