2014 – Top 20 albums(part 1)

11. Thy Darkened Shade – Liber Lvcifer I: Khem Sedjet

thydarkened

Θεωρώ το “Eternvs Mos, Nex Ritvs” μία από τις καλύτερες εγχώριες κυκλοφορίες των τελευταίων ετών. Ο τρόπος συγκερασμού του black με το thrash που υιοθετούσε, διατηρώντας παράλληλα μια τελετουργική εσάνς, θύμιζε μια μυσταγωγική εκδοχή του “Monumental Possession”. Φυσικό ήταν να περιμένω εναγωνίως το επόμενο βήμα της μπάντας. Ομολογώ πως η πρώτη ακρόαση με ξένισε – μου έδωσε την εντύπωση πως η παραγωγή έχει παραγυαλιστεί, ενώ και ο ήχος της μπάντας έγινε υπέρ του δέοντος τεχνικός. Η γνώμη μου άλλαξε σιγά σιγά, καθώς άρχισα να μπαίνω στο κλίμα του δίσκου. Ναι, η μπάντα έγινε πιο τεχνική – αλλά και πιο ορμητική, πιο σκοτεινή, πιο ατμοσφαιρική. Το “Liber Lvcifer I” είναι μεγαλύτερο του ντεμπούτου από κάθε άποψη· απαιτεί προσήλωση και βύθιση εντός του για να σου αποκαλυφθεί πλήρως, αλλά όταν αυτό γίνει στέκεσαι μπρος σε ένα εωσφορικό έργο αξίας.

12. Thantifaxath – Sacred White Noise

thantifaxath

Review εδώ.

13. Schammasch – Contradiction

schammasch

Η μοναδική ελβετική είσοδος στην εικοσάδα είναι μια μπάντα την οποία αγνοούσα παντελώς. Το “Contradiction” είναι ο δεύτερος δίσκος τους, και το εξώφυλλο με έκανε προς στιγμή να νομίζω ότι βλέπω το “Consolamentum” των Ascension (από ότι είδα ο ίδιος Γάλλος έχει αναλάβει και τα 2). Το άλμπουμ είναι μεγαλεπήβολο, χωρισμένο σε 2 μέρη, με τη συνολική διάρκεια να ξεπερνά τα 80 λεπτά. Οι Schammasch εδώ παίζουν ένα δεν-το-λες-ακριβώς-black avant-garde metal, το οποίο είναι πολυσυλλεκτικό. Από Ruins of Beverast και Dodsengel, μέχρι τους Midian-era Filth αλλά και τα mid-tempo των Deathspell Omega. Ένα έργο τέχνης που απαιτεί να βιώνεται στην ολότητά του.

14. Eternum – The Devouring Descent

eternum

Review εδώ.

15. Varathron – Untrodden Corridors of Hades

Varathron-Untrodden-Corridors-of-Hades

Θεωρώ κορυφή των Varathron εκείνο το μυθικό split με τους Necromantia. Από εκεί και πέρα, εκτός του “His Majesty..”, δυσκολεύομαι να βρω πραγματικά καλό άλμπουμ τους. Οπότε και δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες από τον καινούριο δίσκο. Έλα όμως που το “Untrodden Corridors of Hades” είναι καλό, πάρα πολύ καλό. Ζέχνει η ανάσα του παλιά ελληνική σκηνή, early 90’s σκοτάδι. Τα φωνητικά του Necroabyssious είναι καταπληκτικά, πραγματικά άχρονο λαρύγγι. Οι κιθάρες έχουν αυτήν την πιο heavy νοοτροπία που ανέδειξε ολόκληρη η σκηνή τότε τα παλιά τα χρόνια, και η έμπνευση είναι διάχυτη στα ριφ. Ότι καλύτερο έχει βγάλει η μπάντα μετά το “His Majesty..”. Εύκολα.

16. Akrotheism – Behold the Sun of Plagues

Behold-The-Son-Of-Plagues

Review εδώ.

17. Arizmenda – Stillbirth in the Temple of Venus

Arizmenda-Stillbirth-In-The-Temple-Of-Venus-1239060-820x820-1

Η πρώτη παρουσία της μεγάλης Crepusculo Negro στη λίστα. Ακροατή μην πτοηθείς από τον ήχο – είναι δύσκολος, κακός. Εδώ τα ακουστικά είναι σχεδόν υποχρεωτικά, για να καταδυθείς με διαύγεια στο βυθό των Αμερικανών. Στα ριφ κυριαρχεί η δυστροπία και η δυσαρμονικότητα, αλλά με έναν πολύ πιο κελαριστό τρόπο από ότι για παράδειγμα στους Ved Buens Ende ή στους Deathspell Omega. Περίεργοι χρόνοι, αλλά και μια ατέρμονη αίσθηση μελωδίας στη θεώρηση του γενικότερου συνόλου. Πολύπλοκο δημιούργημα που θέλει το χρόνο του. Ένα τεράστιο “Voices in my Bed” να κλείνει το δίσκο με τον πλέον απέλπιδο τρόπο. Soundtrack ψυχιατρείου.

18. Sorcier des Glaces – Ritual of the End

sorciers

Αθόρυβες παλιοκαραβάνες οι Καναδοί αυτοί, που έχουν διατηρήσει μια σχετικά ευθεία ποιοτική καμπύλη όσον αφορά την παραγωγή τους. Εδώ έχουμε ατμοσφαιρικό black θεσπέσιας 90’s κοπής, με ανυψωτικές γέφυρες, με αρκετή κατσαρόλα στα τύμπανα, με λεπτή παραγωγή, με διακριτικά ακουστικά περάσματα. Δε θέλει μεγάλη ανάλυση. Σε όποιον λείπουν τα σπουδαία βήματα των Emperor, των Limbonic Art, των Setherial, θα βρει εδώ μια όαση νυχτερινής, χιονισμένης περιπλάνησης.

19. American – Coping with Loss

american

Βγάζω σπυράκια που μια μπάντα με ένα τόσο μη μαυρομεταλλικό όνομα είναι στη λίστα. Αλλά οι Αμερικανοί το αξίζουν και με το παραπάνω. Το sludge μέρος του ήχου τους είναι βρώμικα βαλτώδες, με noise χνώτο αποσύνθεσης, ενώ όταν προελαύνουν οι μαυρομεταλλικές καταιγίδες το τοπίο αποκτά μια φρενήρη καθαρότητα, με πινελιές μελωδίας (και) σουηδικής προέλευσης. ΄Άλμπουμ σφηνάκι(25 λεπτά δίχως το πειραματικό noise 17λεπτο outro), το οποίο γεφυρώνει τα δύο είδη (black/sludge) με μεγάλη ευκολία.

20. The Great Old Ones – Tekeli-li

thegreatold

Το ντεμπούτο “Al-Azif” των Γάλλων δε με είχε κερδίσει, παρότι έπαιζε με εξτρά πόντους λόγω θεματολογίας. Ήταν υπερβολικά post/gaze/διάφοροι άλλα pre/postfixes που με ανακατεύουν, ενώ και η ατμόσφαιρα δεν ήταν ιδανική. Για αυτό και το φετινό Tekeli-li το αντιμετώπισα με δυσπιστία και άργησα να του δώσω ευκαιρία. Με κέρδισε όμως εύκολα, από την πρώτη ακρόαση. Σίγουρα το post black metal στοιχείο υπάρχει ακόμη, αλλά επιτέλους σκοτείνιασαν τον ήχο τους, και άφησαν κατά μέρος τις μανιέρες εντυπωσιασμού. Μεγαλοπρεπές και πολυσχιδές, το “Tekeli-li” στέκεται αντάξιο των Σογκοθικών φθόγγων που το ονοματίζουν.

Advertisements

Akrotheism – Behold the Son of Plagues

Behold-The-Son-Of-Plagues

Ένα από τα πράγματα που κακώς μου ξέφυγαν στην πρόσφατη σούμα, ήταν το πρώτο full-length των δικών μας Akrotheism. Νέα σχετικά μπάντα, η οποία είχε κυκλοφορήσει πέρυσι ένα split με τους Order of the Ebon Hand. Το κομμάτι της πλευράς τους (“Generation of Vipers”) ήταν αρκετά orthodox στον ήχο, χωρίς να πρωτοτυπεί, και θα το χαρακτήριζα μέτριο. Φέτος η μπάντα κυκλοφόρησε το “Behold the Son of Plagues”, το οποίο ως τίτλος με έκανε να θεωρήσω πως συνέχιζαν στο στυλ του περσινού κομματιού, ενώ το εξώφυλλο από τον Timo Ketola (παλιά καραβάνα, έχει κάνει μεταξύ άλλων εξώφυλλα για Dead Congregation, Watain, Deathspell Omega) με παραξένεψε. Το μουσικό περιεχόμενο του άλμπουμ όμως με έπιασε αδιάβαστο. Οι Akrotheism ανέβηκαν επίπεδα, και μέσα από την έκταση που προσφέρει ένα full-length (διάρκειας σχεδόν μιας ώρας) ξετύλιξαν το πραγματικό τους πρόσωπο, το οποίο είναι ανέλπιστα ποιοτικό.

Στο “Behold..” το βαρύ ορθόδοξο στοιχείο είναι ευτυχώς μειωμένο. Λέω ευτυχώς, γιατί έχει παραγίνει το κακό πλέον στη ντόπια σκηνή με τον πιθηκισμό του συγκεκριμένου υποϊδιώματος. Εδώ λοιπόν, το orthodox εντοπίζεται σε κάποια ambient τελετουργικά περάσματα ηρεμίας, καθώς και σε κάποια ριφ τα οποία, ενώ χρωστούν αρκετά στα υπερηχητικά, υπερεπικά σημεία του “Si Monumentum”, έχουν ευδιάκριτο προσωπικό στίγμα. Από εκεί και πέρα όμως, το σημαντικότερο που έκαναν εδώ οι Akrotheism, είναι η ανερυθρίαστη προσέγγιση και υιοθέτηση της μελωδίας, με την οποία μπολιάζουν από άκρη σε άκρη το δίσκο. Αυτή η επιλογή τους κάνει να ακούγονται σαν μια πολύ καλή μπάντα των mid 90’s, όταν η μελωδία είχε ουσιαστική θέση στη μαυρομεταλλική σύνθεση. Συγκεκριμένες γραμμές τραβάω μεταξύ του “Behold..” και των 2 πρώτων Gorgoroth, καθώς το πνεύμα και η λογική τους ομοιάζουν τα μάλα. Ακόμη και τα φωνητικά, όταν επιλέγουν να ξεφύγουν από το στιβαρό αλλά γειωμένο τυπικό ύφος, κινούμενα σε πιο ψηλές (ντοναλντακικές θα λέγαμε κάποτε) φόρμες, θυμίζουν πολύ τα αντίστοιχα του Hat. Όταν βέβαια λέω ότι ο δίσκος είναι μελωδικός, επ’ουδενί δεν εννοώ πως χάνει σε τραχύτητα. Ίσα ίσα, μέχρι και υπόνοια black/thrash θα βρεις εδώ μέσα. Οι Akrotheism ισορροπούν άξια πάνω στο δίπολο των διαθέσεων, έχουν σύμμαχο μια εξαιρετική παραγωγή, και παραδίδουν ένα δίσκο ποικίλο, με συνοχή, ο οποίος δεν κουράζει παρά τη διάρκειά του.

Το “Behold the Son of Plagues” είναι ένας πολύ ευχάριστος δίσκος, απολαυστικός, με μια φρεσκάδα που μου είχε λείψει. Δεν αντιλέγω πως πολλάκις θέλω το black metal μου δύστροπο και απαιτητικό, αλλά όταν εμφανίζεται κάποιο άλμπουμ σαν αυτό των Akrotheism κρυφοχαίρομαι, και ομολογώ πως παίζει αρκετά συχνότερα από το σύνηθες στα ηχεία μου. Μπράβο στα παιδιά.

http://youtu.be/YzBGkUGHy1c