2015 – The Good Albums (21-40)

indstries

An alphabetically sorted list of 2015 albums that did not quite make it to the top-20, yet are just a step below. I found that ranking them was time-consuming and non-essential, since the difference in quality between them was almost non-existent, hence the alphabetic hierarchy.

A Forest Of Stars – Beware The Sword You Cannot See

In their fourth album, the British avant-garde band continue their exploration of atmospheric and narrative aspects of metal, distancing themselves even more from traditional black metal, yet managing to maintain a high level of quality, just a step down in comparison to their first three masterpieces. Full review here.

 

Akhlys – The Dreaming I

Nightbinger’s Naas Alcameth delivered with his side project’s sophomore album a frigidly thin, ambient-like black metal, with abstract structure, that conjures almost effortlessly a spectral soundscape of the night void. A fine species of hypnotic dark music. Full review here.

 

Cradle Of Filth – Hammer Of Witches

Well, this one is the first more-than-decent album of CoF in more than 10 years, so it must be mentioned. They have finally managed to pull off some excellent riffs, that though they are well below the masterpiece level of the 90’s, are an oasis for those who have silently been following them all these years.

 

Délétère – Les heures de la Peste
https://youtu.be/Bo_VdeTYxOA
Quebec is bound to appear once or more times in my end-year lists. Délétère, after 2 promising demos released their debut, which stands steadily upon the Quebecois sub-genre, yet manages to instil a dark sense of occult upon it, mainly through the lo-fi, fluctuating production, which results in eeriness aplenty. Full review here.

Diabolicum – IA Pazuzu

The return of the industrial/clinical black metal Swedes was triumphant, creating an album that was based on the fantastic “The Grandeur Of Hell”, sporting a degree of variety that was unexpected and more than welcome. Full review here.

 

Drowning the Light – From the Abyss

From the Australians with the huge discography, came one of 2015’s most pluralistic takes on the early Norwegian sound, full of devotion to early Emperor, Gehenna, and all the atmospheric sub-genre in particular. If only its duration was somewhat shorter, it could well climb pretty high. Full review here.

Ethereal Shroud – They became the falling Ash

A UK black metal band is always welcome in end-year-lists, especially if it plays a sort of atmospheric BM that manages to create magnificent vistas of the dark side of nature. A mix of Summoning and Paysage D’Hiver would be the right decription.

Grafvitnir – Necrosophia

This is a last minute entry (figuratively speaking), that is bound to bring smiles to all old-Dissection fans. Excellent songwriting, close to the spirit of Nödtveidt’s band (meaning well-structured and flowing riffs), “Necrosophia” showcases a band that may not be the most original, yet manages to convey the 90’s occult spirit, along with blazing compositions.

Haukruunu – Havulinnaan

Epic black metal, drawing from epic-era Bathory (just listen to “Kuvastaja”), crossovering it with Scandinavian black metal riffing of a frosty nature. Nature- and past-worshiping, this is pagan black metal of raw elegance.

 

Malokarpatan – Stridžie Dni

Certain albums can fix your interest and positively bias you even before you listen them. That’s the case with those Slovakians and their debut, which is graced with an outstanding (and unusual, as far as black metal art goes) cover art, and a folklore lyrical content. Their style is an amalgam of Venom and Negative Plane, with much rawer production than either of these bands. If one, however, manages to dive under the murky surface, one can discover a multitude of excellent ideas accompanying the telling of dark tales from the Slovakian countryside.

Mgla – Exercises In Futility

The Polish masters’ third album was received with high acclaim almost universally, and though I tend to find it a bit predictable, and simplistic, riff-wise, it remains a release with high quality, and some of the best melodic riffs one can listen to in 2015. Full review here.

 

Nahtrunar – Symbolismus

It takes a lot of courage to kick off your album with “En Vind Av Sorg’s” riff, and not sound like a Darkthrone copy, yet these Austrians somehow manage it. Coming with an innate sense of romantic melody, this one is a prime example of black metal soundscaping.

 

Nechochwen – Heart Of Akamon

This was quite a surprise. The project of one of
Obsequiae’s members, this is epic black metal done rightly, in the vein of Falkenbach or early Solstafir. It would be higher, if not for the odd (early) Opeth influence, that mellows down the overall image. Nonetheless, an excellent album.

Nettlecarrier – Black Coffin Rites
https://youtu.be/nLpGXfRFPaQ
Nettlecarrier’s sophomore album follows on the tradition of the debut as one of the best examples of second-wave black metal of nowadays. Darjthrone and Gorgoroth worship of the highest qualitative caliber. Full review here.

Obsequiae – Aria of Vernal Tombs

The US riff-masters (with a deeply folk soul) returned after 4 years, with an album that follows upon the tradition of the amazing debut, is somewhat mellower, yet retains all the distinctive elements of the band, especially the excellent riffing.

 

Outre – Ghost Chants

One of the few examples of really interesting and refreshing orthodox black metal nowadays, this album a somewhat traditional mindset into Deathspell Omega sound, accompanied by some of the best vocals that one can hear nowadays. Full review here.

 

Revenge – Behold.Total.Rejection

Outstanding Grind.Noise.Black_Death_Terror from the Canadian masters of extremity, which (at least in my ears) have long surpassed their legendary compatriots (Blasphemy and Conqueror). A beast of an album, that emits uncontrolled sonic chaos.

 

Sacral Rage – Illusions In Infinite Void

US power metal, with a bit of Watchtower weirdness thrown in is definitely my cup of tea. I had high expectations from this album, and the Greek band did not disappoint me, though a fluctuation of quality throughout the album is evident. Nevertheless, a grand debut, and my radar is definitely on them and their sophomore attempt.

 

Saligia – Fønix

This one was startling, in a good way. From the traditional second-wave black metal of their debut, Saligia turn to a more earthly disposition, somewhat doomier, somewhat crunchier, with a hint of epicness in the clean vocals.

 

Serpent Noir – Erotomysticism

A surprising turn of sonic direction for this Greek band, which slow down their black metal, imbuing it with psychedelic elements, yet retaining a deep sense of the occult, as well as the quality that permeated their debut.

 

Visigoth – The Revenant King

This one boasts some of the best songs of this year, with “Dungeon Master” being right on the top, but the bit of a groovy edge spoils the fun for some of us. A solid example of traditional epic metal, nevertheless.

Advertisements

A Forest of Stars – Beware the Sword you cannot see review

aforestofstars

Ας ξεκινήσω με μια προσωπική παραδοχή: Αυτοί οι Άγγλοι είναι ότι καλύτερο έχει βγάλει το Νησί στο χώρο του black metal, μετά τους Cradle of Filth και τους Akercocke, εκτιμώντας τη συνολική μέχρι τώρα πορεία τους. Οι ομοιότητες με τα προαναφερθέντα σχήματα κινούνται και στον τομέα της διαφοροποίησης/απεμπλοκής από τον καθαρά μαυρομεταλλικό χώρο. Ακόμη και στο ανιμιστικό ντεμπούτο τους “The Corpse of Rebirth”, οι Forest of Stars δεν περιορίστηκαν σε αυστηρά black metal φόρμες. Από εκεί και πέρα κυκλοφόρησαν δυο καταπληκτικούς δίσκους, μέσω των οποίων παρουσιάστηκε η θεατρικοποίηση της εικόνας της μπάντας, αλλά και της μουσικής, χωρίς να χάνουν ούτε ελάχιστη ουσιώδη ποιότητα. Μπορεί η Burton-ική διάθεση που κυριαρχούσε στο videoclip του “Gatherer of the Pure” να διάβρωσε κάπως τη βικτωριανή ατμόσφαιρα του συγκροτήματος στα μάτια αρκετών, αλλά σαν σύνολο, το “A Shadowplay for Yesterdays” έμεινε άθικτο και κόντραρε στα ίσια το μεγάλο “Opportunistic Thieves of Spring”.

3 χρόνια μετά το τρίτο άλμπουμ τους, οι Βρετανοί επανέρχονται με το “Beware the Sword you cannot see”, δίχως υπόνοια ep, live, ή άλλης ενδιάμεσης κυκλοφορίας (στον δισκογραφικό τομέα, οι Forest είναι από τα πιο «καθαρά» σχήματα). Ο δίσκος κοσμείται από ένα εξώφυλλο άκρως συμβολικό αλλά και εντυπωσιακό, το οποίο χτίζει προσδοκίες για το περιεχόμενο, και ακολουθεί την παράδοση των μεθυστικών εικαστικών της μπάντας.

Στον μουσικό τομέα τώρα, το “Beware the Sword..” αποτελεί την εξέλιξη του “Shadowplay for Yesterdays”, ακολουθώντας πάνω κάτω τις ίδιες φόρμες, δηλαδή δαιδαλώδεις συνθέσεις, με ποικιλία θεμάτων και ρυθμών. Το βιολί της Katheryne είναι πανταχού παρόν, και παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία της μπάντας. Είναι φανερό το ότι το όργανο συμμετέχει ισότιμα στη σύνθεση, ένας θεμέλιος λίθος ισάξιος με τα λοιπά έγχορδα, και τα κομμάτια το ενσωματώνουν άψογα. Παραμένοντας στην Katheryne, και οι φωνητικές της συνεισφορές απλώνονται επί του υλικού, ίσως σε κάπως μεγαλύτερο βαθμό από ότι προηγουμένως. Προσωπικά θεωρώ τη φωνή της κάπως χλιαρή και παράταιρη για τη μπάντα, οπότε και δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με αυτήν την πρωτοβουλία. Εν αντιθέσει, τα φωνητικά των κυρίων Curse και Kettleburner είναι υπέροχα, είτε αυτονομημένα, είτε όταν πλέκονται μεταξύ τους, και για όποιον έχει ακούσει κάτι από τα προηγούμενα της μπάντας, είναι άκρως αναγνωρίσιμα.

Ένα σημείο διαφοροποίησης από το “ Shadowplay..” είναι ο περιορισμός της γκάμας οργάνων που χρησιμοποιήθηκαν (η αλήθεια είναι πως στο προηγούμενο άλμπουμ το είχαν παρακάνει ελαφρώς), αλλά και η διακριτική όξυνση των μαυρομεταλλικών καταιγιστικών σημείων. Για παράδειγμα, το εναρκτήριο κομμάτι (“Drawing down the Rain”) έχει ξεκάθαρα black metal πρίμα στο μεσαίο τμήμα του, τέτοια που δεν περίμενα να ακούσω από τη μπάντα σήμερα, και τα οποία με ενθουσίασαν ευχάριστα. Όσο για τη διακριτική ψυχεδέλεια που πάντα συνόδευε (σε διαφορετικές ποσοτικές μεζούρες) τη μουσική των A Forest of Stars, αυτή απλώνεται με βρόχινα ατμοσφαιρικά ριφ, ψυχεδελικές επαναλήψεις, και νεφελώδη πλήκτρα, σε μεγάλο μέρος του άλμπουμ, ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος του δίσκου. Όσον αφορά το εν λόγω μέρος (“Pawn of the Universal Chessboard”), είναι χωρισμένο σε 6 κομμάτια, στιχουργικά και μουσικά συγγενή, πειραματικότερα του πρώτου μισού. Πρόκειται για μια φιλόδοξη κίνηση, η οποία πολύ έξυπνα χωρίστηκε σε μικρές ενότητες, που σχηματίζουν το μωσαϊκό. Προσωπική αδυναμία η δυάδα “Part IV: An Automaton Adrift” και “Part V: Lowly Worm”(τα leads του τελευταίου είναι καταιγιστικά όμορφα).

Σύγκρινα στην αρχή τους A Forest of Stars με τους Filth και τους Akercocke. Η αλήθεια είναι πως η πορεία των εν λόγω Βρετανών έχει μεγαλύτερη σχέση με αυτή των δεύτερων – συγκεκριμένα δεν έχουν βγάλει μέτριο δίσκο, μετρώντας 4 πλέον full-legths (το ίδιο ίσχυε βέβαια και για τα 4 πρώτα των Filth, αλλά από εκεί και πέρα το χάος). Το ποιοτικό σερί συνεχίζεται, και δεν το βλέπω να σταματάει άμεσα. Μπορεί η μπάντα να έχει αλλάξει από τον πρώτο δίσκο, διανθίζοντας πολύ το μαύρο μέταλλο τους, αλλά παραμένει άκρως τίμια και σταθερή σε αυτό που κάνει. Πάνω απ’ όλα, και παρά τα σποραδικά ελαττώματά του(συν τοις άλλοις δεν έχει βαρβάτο αριστούργημα όπως ήταν το “A Prophet for a Pound of Flesh” στο προηγούμενο), το “Beware the Sword you Cannot See”, υπακούει πιστά στο βικτωριανό, αλλόκοσμο, και παραμυθένιο όραμα της μπάντας – το άλμπουμ διαβάζεται σαν παλιό, καλό βιβλίο.