Βιβλία που διάβασα το 2017

Λογοτεχνικά

Gateways to Abomination (Matthew M. Bartlett, 2014)

Ανθολογία με πολύ μικρής έκτασης και χαλαρά συνδεόμενα μεταξύ τους διηγήματα τρόμου, τα οποία αναδύουν παρακμή (δυστυχώς) αλλά και παράδοξο (ευτυχώς). Δομικά συγγενές των Παγανιστικών, έστω κι αν είναι πιο αστικό και δυστοπικό θεματολογικά. Εδώ γράφω περισσότερα.

————————————————————————————————————————–

Ghosts And Ruins (Ben Catmull, 2013)

Κάπως έτσι φαντάζομαι μια εικονογραφημένη εκδοχή των Παγανιστικών. Βιβλίο για να κάθεσαι και να χαζεύεις σελίδες με τις ώρες. Αγνό setting, πινελιές ιμπερσιονισμού, ελάχιστο στόρι – προσωπική αδυναμία. Σαν να βουτάς μέσα σε ένα horror sandbox.

————————————————————————————————————————–

The Last Wish (Andrzej Sapkowski, 1993)

Το πρώτο βιβλίο του Witcher είναι μια συλλογή διηγημάτων που μπολιάζει το κλασικό fantasy με φιλοσοφικές ανησυχίες (ειδικά στο θέμα της πολιτισμικής σύγκρουσης) και σλάβικο φολκλόρ. Ευκολοδιάβαστο, σαγηνευτικό, μια ιδανική πτυχή της φανταστικής λογοτεχνίας. Εδώ γράφω περισσότερα.

————————————————————————————————————————–

The Man Who Collected Machen and Other Weird Tales (Mark Samuels, 2011 https://www.goodreads.com/review/show/1903149660)

Μεταμοντέρνος τρόμος και Άρθουρ Μάχεν είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το αγαπημένο μου βιβλίο για αυτή τη χρονιά. Με μια γραφή στρωτή και συνάμα λυρική, που δε σε κουράζει. Όπως θα έπρεπε να είναι ο τρόμος των αρχών του 20ου αιώνα στις αρχές του 21ου.

————————————————————————————————————————–

The Secret History of Twin Peaks (Mark Frost, 2016)

Φέτος ήταν μια twin Peaks χρονιά και το ντοσιέ του Mark Frost ήταν αναπόφευκτο ανάγνωσμα. X-Files-ίζουσα αισθητική με ότι καλό και κακό αυτό συνεπάγεται (συνωμοσιολογία, εξωγήινοι, δουλεμένη μυθολογία), ενώ λύνονται αρκετές απορίες και στρώνεται η πλοκή των δύο πρώτων σεζόν.

————————————————————————————————————————–

The Wide, Carnivorous Sky and Other Monstrous Geographies (John Langan, 2013)

Καταπληκτικός τίτλος μιας καλής συλλογής διηγημάτων (και) μεταμοντέρνου τρόμου, η οποία μπαίνει στη λίστα λόγω δύο καταπληκτικών ιστοριών: του Technicolor (ένα πλέξιμο της βιογραφίας του Πόε με μια οκάλτ εναλλακτική ιστορία) και του Mother of Stone (σπουδή στο πως πρέπει να γράφεται ένα απλωτό διήγημα τρόμου, από τα καλύτερα πράγματα που έχω διαβάσει). Εδώ γράφω περισσότερα.

————————————————————————————————————————–

Μπόρχες, Άπαντα τα πεζά Ι (Jorge Luis Borges, 2014)

Πρώτη επαφή με Μπόρχες μετά το Βιβλίο των Φανταστικών Όντων – εμπειρία ζωής. Ακόμη δεν έχω κάτσει να σταχειολογίσω πλήρως το υλικό για γράψιμο εκτενούς παρουσίασης. Πάντως οι ιδέες που παρουσιάζονται στην πρώτη κιόλας ανάγνωση απαιτούν σημειωματάριο δίπλα για σημείωσή τους.


Η σκιά στο σπίτι (Κωνσταντίνος Κέλλης, 2016)

Το ελληνικό gothic είναι εδώ και είναι όμορφο, ατμοσφαιρικά τρομακτικό, και άκρως ευανάγνωστο. Μια σκιώδης ματιά στην εξοχή της βορείου Ελλάδας, με καλά δουλεμένη ιστορία και χαρακτήρες, και όλα τα φόντα του best-seller. Εδώ γράφω περισσότερα.



Μη λογοτεχνικά

Circles of Power: Ritual Magic in the Western Tradition (John Michael Greer, 1997)

Ίσως η καλύτερη αναλυτική πρακτική εισαγωγή στην δυτική μαγεία, μαζί με το Modern Magick του Craig – ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στο ευανάγνωστο και το ουσιαστικό. Προτιμήστε την πρόσφατη δεύτερη έκδοση, μιας και διορθώνει πολλά λάθη όσον αφορά την εβραϊκή γραφή.

————————————————————————————————————————–

Dreamtime: Concerning the Boundary Between Wilderness and Civilization (Hans Peter Duerr, 1985)

Πολεμική ενάντια στο ρασιοναλισμό. Παγκόσμιο στο φάσμα του, το έργο του Duerr έχει εμμονή με το δίπολο Civilization-Wilderness και με ένθερμη γλώσσα νοσταλγεί διαφορετικά συνειδησιακά φάσματα. Πολύ καλά τεκμηριωμένο (σημειώσεις και βιβλιογραφία καλύπτουν μεγαλύτερη έκταση από το κυρίως κείμενο), στρατευμένο και δίχως διαθέσεις αντικειμενικού.

————————————————————————————————————————–

Mysteries of the Dreamtime: The Supernatural Life of the Australian Aborigine (James Cowan, 1993)

Πολεμική ενάντια στο δυτικό πολιτισμό. Απαραίτητο ανάγνωσμα για όσους γοητεύονται από τους Αυστραλούς ιθαγενείς και τον για χιλιετίες απαράλλαχτο πολιτισμό τους. Πολύ καλό γράψιμο σχετικά με τη σημασία και την ιεροποίηση του χώρου/περιβάλλοντος για τους νομάδες αυτούς, φυσικά στρατευμένο και αυτό.

————————————————————————————————————————–

Soul Hunters: Hunting, Animism, and Personhood among the Siberian Yukaghirs (Rane Willerslev, 2007)

Συμμετοχική ανθρωπολογία από τον Δανό Rane Willerslev που έζησε με τους Yukaghirs για 3 χρόνια. Καταπληκτική εκ των έσω παρουσίαση των ανιμιστικών ψηφίδων τους, με αρκετή ανάλυση περί του φαινομένου της μεταμόρφωσης και του κοινωνικού συστήματος ελέγχου της συσσώρευσης πλεονάσματος που έχουν οι Σιβηριανοί.

————————————————————————————————————————–

The Varieties of Magical Experience: Indigenous, Medieval, and Modern Magic (Lynne Hume, Nevill Drury, 2013)

Παραφράζοντας τον τίτλο του κλασσικού The Varieties of Religious Experience, αυτό εδώ καταπιάνεται με την Μαγική Εμπειρία (από ψυχολογική, συνειδησιακή, και πολλές άλλες σκοπιές) ανά την ιστορία, δίχως διάθεση χλεύης ή επιστημονικής αποστειρωμένης ματιάς. Συν τοις άλλοις πολύ πλούσια βιβλιογραφία.

Advertisements

2017 – Top 25 albums

Places 11-25 are ordered alphabetically. Skip below for the top 10. Top EPs & Demos here.


Places 11-25 (Alphabetically ordered)

Arckanum – Den Förstfödde

Shamaatae’s swansong is a strange beast with quite unconventional song structures – several seem like weird elongated intros or snapshots from a paranoid film. Yet, that’s the magic of this album – it offers something different, yet remaining throughout an Arckanum album. An excellent farewell.

———————————————————————————————————————————-

Attic – Sanctimonious

It sounds like Kind Diamond, vocally, musically and lyrically. To be exact it sounds like good King Diamond – and the few blasting parts they incorporate work just fine. Anything that sounds like good King Diamond is bound to end up in my list.

———————————————————————————————————————————-

Cradle Of Filth – Cryptoriana – The Seductiveness Of Decay

I grew up with Cradle Of Filth, I loved Cradle up to Midian, and with Cryptoriana they pulled me back in their wagon. Yes it’s a safe album steeped in nostalgia for the first four albums, but that is what I ask from 2017 Dani. The fact that it contains one of the best songs of their career (The Night At Catafalque Manor) is just the icing on the cake. [Full review in Greek here]

———————————————————————————————————————————-

De Magia Veterum – Naked Swords Into The Wombs Of The Enemy

Maurice is one of the most hyper-productive members of the scene, and De Magia Veterum is his best project for 2017. In Naked Swords lie 30 minutes of hyper-tense black metal with a mesmerizing and completely personal guitar sound. The atmosphere of extreme damnation.

———————————————————————————————————————————-

Divine Element – Thaurachs Of Borsu

Contemporary epic death metal is a term that automatically repels me. Divine Element somehow manage to become the exception to this, with their spontaneous feeling that combines technical and highly interesting guitars with a bombastic element. The album even winks to Basil Poledouris, what is not to love? [Full review in Greek here]

———————————————————————————————————————————-

Fleurety – The White Death

18 years after Min Tid Skal Komme Fleurety returned with a bizarre, seemingly disjointed album – yet somehow the result is very very good. A partial return to the black metal sound of yore, a song-writing skill that hasn’t been blunted by time, this is almost educational, in a dynamic way. [Full review in Greek here]

———————————————————————————————————————————-

Horisont – About Time

Amazing hard rock, a tour-de-force of the ‘70s with a slightly radio friendly attitude and a huge ability of writing timeless hymns like “Electrical” and the self-titled. This is the stuff that used to fill arena stadiums. The bastard child of Scorpions, Uriah Heep, Rainbow, and a host of others.

———————————————————————————————————————————-

Jordablod – Upon my Cremation Pyre

Somehow this reminded me of old Enslaved jamming with Hawkwind. It definitely has a strong aura of improvisation that brings Vikinglir into mind. A quite exotic nordic listen that flows almost seamlessly – the overall duration could be a bit shortened, but that’s why future discography exists.

———————————————————————————————————————————-

Krallice – Go Be Forgotten

I am not a big fan of Krallice. Still, their second 2017 album just clicked. Maybe due to the B&W cover, maybe due to the non-abstract title, mainly due to the absence of sophistication. This is Krallice’s best work, a tight black metal album which does not scoff at its genre – and it shiones because of it.

———————————————————————————————————————————-

Malokarpatan – Nordkarpatenland

Pagan rituals in Slovakian countryside, filtered through an ‘80s proto extreme metal lens. Malokarpatan improved hugely since the debut, and here they present us with speed metal/first wave of black metal anthems. All this under an amazing cover art. [Full review in Greek here]

———————————————————————————————————————————-

One Master – Lycanthropic Burrowing

Extreme, oh so extreme black metal, flirting with noise structures, dominated by a mania that is lycanthropic indeed. Black metal at its most ferocious which thankfully never forgets the riffs in favour of abstract destruction. Music to howl to the moon.

———————————————————————————————————————————-

Profundum – Come, Holy Death

This is how storming through cloudways and angel flesh sounds like – you can’t get smoother than that. This is the distillation of atmospheric black metal and celestial wings, a canvas on which to float eternally. The compositions are not the main focus (though they are pretty good) here; it is the sound that steals the lightning.

———————————————————————————————————————————-

Satyricon – Deep Calleth Upon Deep

Another band that returned after many many years with an album worthy of their past. I stopped listening to Satyricon after Volcano, and this is their first album since then that I listened to more than once – many times to be precise. Finally they got the song-writing right and they managed to successfully mix present with past.

———————————————————————————————————————————-

Wrathblade – God of the Deep Unleashed

Rough-around-the-edges, barbaric epic metal. Where Lunar Shadow are the Nobles in this list, Wrathblade are the Savages. Galloping riffs (there’s been done some great work at the guitar department), unpolished vocals which call to battle, Brocas Helm and Slough Feg by their side.

———————————————————————————————————————————-

Yellow Eyes – Immersion Trench Reverie

I have a soft spot for these New Yorkers though their previous album was something of a letdown. Thankfully, Yellow Eyes are back with a blizzard of intelligent traditional black metal with a heart of dark folk. Alpine New York, that’s how you sound. [Full review in Greek here]



The Top 10

10. Lunar Shadow – Far From Light

This is the epic metal of the year. Lyricism, history, amazing-amazing guitars which bring to mind epic power metal’s golden era. This is overflowing with epic and romantic emotion, and brings back to mind my early Blind Guardian listens back in the ‘90s, along with AD&D modules reading. [Full review in Greek here]


9. Chelsea Wolfe – Hiss Spun

This is the sonicalization of neuroses into voices both ethereal and full of terror, into waves of metallic noise; a bleak, black landscape in which you can immerse yourself, and let it embrace you like an uterus. This is the sound of impending doom. [Full review in Greek here]


8. Evilfeast – Elegies of the Stellar Wind

There was a time that black metal was only snow, night, forests and stars, as far as I was concerned. This is Evilfeast’s black metal, and I couldn’t be happier listening to it. This is atmospheric black metal as it should be, returning me to this younger state of spirit.


7. Resurgency – No Worlds… nor Gods Beyond

The brutal death metal album of the year as far as I am concerned. Coming out of nowhere, this riff-fest of an album worships Morbid Angel and Deicide, managing to stir completely clear of any filler compositions.


6. Urarv – Aurum

Aldrahn returns once more with a new project, this one dressed in spectacular vestments, treading many music fields, from black metal to avant-garde. His voice, as voluptuous as always, here sings, moans, growls, whistles, and reconfirms that Aldrahnian Norwegian is a pure addiction of a language.


5. Locust Leaves – A Subtler Kind Of Light

A Subtler Kind Of Light is a cryptic creation deeply rooted and devoted to heavy metal, yet an enemy of metal’s rigidity. Here lies everything from black/thrash to Watchtower-like prog. The album reeks of angles and hidden nooks, which turn it into a plateau whose complete exploration requires devotion. [Full review in Greek here]


4. Necromante – The Magickal Presence of Occult Forces

These Brazilians drank deep from the Sarcofago and Necromantia wellsprings, creating an album that writhes with ritualistic volcanic energy. Combined with the delicious vocal mis-pronunciation of English, this is a homage to very early black metal. Music to lift your fist in the face of god.


3. Acrimonious – Eleven Dragons

Eleven Dragons rearranges the chips of extreme metal in familiar yet Highly imaginative patterns. It allows an emotional immersion within it, without raising any pretentiousness walls, engulfing and easily freezing the listener’s blood. This is what apex 2017 black metal sounds like. [Full review in Greek here]


2. Black Cilice – Banished from Time

This is spectral lo-fi music, the closer thing to spirit whispers and haunted passages. This is the furthest one can get from humanity. It feels like wandering in medieval dungeons and upon the paths of the deceased, outside time. Les Legions Noires would be proud.


1. Wolves In The Throne Room – Thrice Woven

Thrice Woven made me experience again this magickal feeling that overwhelmed me when in days long past I listened to albums such as Emperor’s In The Nightside Eclipse: it bade me strap on my headphones and go out in the dark autumn night to gaze at the firmament. Black metal at its most majestic. [Full review in Greek here]