2016 – Top demos & EP’s


12. Whoredom Rife – The Worship of Idols Instead of God; Idolatry [EP]

Norway has been less than stellar during the past years, as far as black metal is concerned, and 2016 was no exception. Thankfully there are a few dark twinkles in this sea of mediocrity, as is this EP from Trondheim, which mixes furious majesty with triumphant darkness. Here be hints of early Enslaved mixed with a more down-to-earth approach reminiscent of the turn of the millennium (Tsjuder for instance). 

11. True Love – To Pray For Perpetual Violence [demo]

The raw black metal demo of the year could well ride into this list on grace of its amazingly malicious cover alone. The fact that it is also well-versed in the black arts of insectoid-like articulated guitars riffs as well as in that of double-echo vocals and thrashy pauses is only adding points to it, as do both the group name and the release’s title. LunaticsaguinemSatanworship.

10. Draug – In Glorification Of Dark Legions [demo]

Ancient Record circles’ Sir N’s new project will not surprise those familiar with his other bands (which are not few). Maybe slightly more angular and warm, with an essence of interior spaces. As always, Sir N. knows how to build up traditional ’90s black metal atmosphere. One more worthy addition to Sweden’s amazing contemporary underground scene.

9. Kaffaljidhma – Ι & ΙΙ [demos]

The Dutch Kaffaljidhma’s first two demos (laconically named “I” & “I”) is an prime example of naturalistic image-crafting music. With hardly any riffs in the traditional sense of the word, they are ambiance floating upon the wanderer’s path, a path ravaged by snow and trees. They are a-temporal exercises in meditation, pure atmosphere distilled in two expressively named songs, one in each demo. Full review here.

8. Duch Czerni – Reality of Black Spirits [demo]

Subterranean, slithering ritualistic black metal from Poland, which crawls elegantly discharging spasms of incense on its chaotic path. Here lie parts of the spirit of Mortuary Drape and Necromantia (more like detached spectres gliding above the music, rather than being incorporated in the songwriting). An excellent specimen of how the Occult can be sculptured in a black metal release.

7. Light of the Morning Star – Cemetery Glow [EP]

One cannot go wrong with a De Mysteriis-esque black/purple cover depicting a cemetery. This one-man band from UK is dominated by ominous gothic riffing (with slightly black metal hues) which is highly effective in the creation of a gloomy menacing atmosphere. Throw in the mix a vocal performance which draws upon the -wave monotony, and you have an unexpected dark gem – with a guitar blink at The Cure’s “Pornography” just before ending.

6. Surtr – Nocturnal Mysticism [demo]

This US band appeared out of nowhere in late September, unleashing 3 demos in less than two weeks’ time, all three releases capturing excellently the forest-walking spirit of early Satyricon, and generally of the mid-’90s “traditional” Norwegian scene. All 3 demos are almost interchangeable as far as a place in this list is concerned, “Nocturnal Mysticism” just won me a bit more due to the unconventional beginning of its first track.

5. Unbegotten – Proem of the Unborn [demo]

The veil of Archaic majesty – manifested through a sound that worships Les Legions Noires – covers this tape masterpiece coming from the Iberian Peninsula. Steeped in occult atmosphere, with surprisingly interesting vocals and grainy guitars that wander through catacombs, with amazing cover art, and a name that revels in its extravagance, this entity seems to have a highly promising future.

4. Necromantic Worship – The Calling… [EP]

Despite its quality, the Dutch masters’ second demo proved unfortunately to be their last one. Continuing on the Necromantia worship path that they set upon with 2015’s monumental “Spirit Of The Entrance Unto Death,” Necromantic Worship created with “The Calling…” another stellar rendering of the dungeon-ish ritualistic Evil sound of early Necromantia. Of cracking tombs and floating spheres.

3. Cult of Fire – Life, Sex and Death [EP]

The Czech trio returned with another killer EP, following on the tradition of the amazing “Čtvrtá symfonie ohně.“ With a deep sense of folk melody integrated throughout the riff structure of the four tracks, this release showcases the ascending progress of the band since its 2013 breakthrough (not forgetting last year’s Death Karma as well). Melodic, without compromise in its furious moments, and with a level of songwriting that is to be envied, “Life, Sex and Death” is a species of uttermost interest.

2. Mystik – Af Herrens Mystik… (Kapitel I) & Dunkla klangor… (Kapitel II) [demos]

If Bekëth Nexëhmü is a name with which most are well-acquainted, Mystik is an entity that sprouted this year seemingly out of nowhere with two amazing compilations of unreleased demo recordings spanning six years (2009-2014). Their style is as ’90s as the label’s aura invokes, reminiscent of a more tense and densely articulated Bekëth Nexëhmü. Drawing upon the Scandinavian atmospheric legacy of such names as Ulver, Isvind, Kampfar and Setherial, among many others, the two Kapitels are artifacts of an underground scene that seems to be without equal.

1. Bekëth Nexëhmü – De Dunklas Återkomst [demo]

The obscure Swede masters of ’90s-esque atmospheric black metal unleashed two full-length-duration demos this year, remaining one of the best things (if not the single best) to come out of the Ancient Records’ womb. Steeped in the lo-fi nighttime elegance of a spectre wandering in a haunted forest, “De Dunklas Återkomst‘s40 minutes are an oasis of nocturnal snowy atmosphere, graced with a sound that is as thin as a ghost’s density.


Monster Compendium II: Vampire


Το προηγούμενο κείμενο, αυτό των ζόμπι, είχε λήξει με την εικόνα ενός σακιού που πετάει, το οποίο και είναι ο συνεκτικός κρίκος με τους πλέον αρχοντικούς ίσως εκ των νεκροζώντανων, τους βρυκόλακες. Σε κάποιες από τις εγχώριες (αλλά και τις σλαβικές) παραδόσεις, ο βρυκόλακας έχει τη μορφή ενός ασκού, ο οποίος ίπταται έχοντας μονάχα δυο κόκκινα (σαν αναμμένα κάρβουνα) μάτια ως εμφανή χαρακτηριστικά. Ένα σαρκίο λοιπόν, το οποίο πλανάται στους χωματόδρομους της υπαίθρου, ψάχνοντας αίμα με το οποίο να φουσκώσει, για να καταλήξει ως ένα πρησμένο τσουβάλι το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να καμουφλαριστεί ανάμεσα στους ασκούς του Αιόλου που κρατάνε κάποια άτομα στο αμπάρι του πλοίου τους.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που έρχονται στο μυαλό όσον αφορά το βαμπίρ είναι το χάσμα μεταξύ της παραδοσιακής (φολκλορικής, ανέγγιχτης από τα φτιασιδώματα της σαλονάτης λογοτεχνίας) και της σύγχρονης στερεοτυπικής εικόνας του. Υπάρχει μια αίσθηση πως η αυθεντικά τρομακτική εικόνα του βρυκόλακα αλλοιώθηκε σε μεγάλο βαθμό από την προσοχή που του αφιέρωσε η τέχνη κατά τους τελευταίους αιώνες, καταλήγοντας να τον μετατρέψουν σε ένα ρομαντικό και γοητευτικό πλάσμα το οποίο καμία σχέση δεν έχει με το πραγματικά Αποκρουστικό πλάσμα του παρελθόντος. Έχουμε από τη μια τον παρελθοντικό βρυκόλακα ο οποίος μυρίζει χώμα νεκροταφείου, είναι αποκρουστικός στην εμφάνιση σαν τον Κόμη Όρλοκ (ή είναι σακί), με αποτέλεσμα να είναι εμφανώς διαχωρισμένος από την θνητή ανθρωπότητα, και επίσης η προοπτική μιας τέτοιας τύχης για εμάς να μη φαίνεται ιδιαίτερα ελκυστική. Από την άλλη έχουμε το (ας πούμε) σύγχρονο βαμπίρ, το οποίο είναι σχεδόν μη ανιχνεύσιμο ανάμεσα στις μάζες των θνητών, παρά μόνο δια της έλξης που ενίοτε ασκεί προς τα υποψήφια θύματά του – με τα οποία όμως, εν αντιθέσει με την μονολιθική αντιμετώπιση που τους επιφύλασσε ο παρελθοντικός καταχανάς, μπορεί να αναπτύξει πλέον συναισθηματικούς δεσμούς. Ένα πλάσμα αξιοζήλευτο, το οποίο (όπως και ο προκάτοχός του) ανταλλάσσει αίμα ή/και ζωές θνητών για αθανασία – κάτι που είναι προφανώς ελκυστικότατο. Σχετικά με αυτό το χάσμα μεταξύ των δυο στερεοτυπικών βρυκολάκων, και πιθανές αιτίες αλλά και προεκτάσεις, θα υπάρξει σύντομα κάποιο εμβόλιμο κείμενο.


Ένα από τα βασικότερα μοτίβα (στο οποίο υπάρχουν διάφορες εξαιρέσεις) του βρυκόλακα ανεξαρτήτως εποχής είναι πως τρέφεται με αίμα θνητών πλασμάτων, συνήθως ανθρώπων. Υπάρχει λοιπόν μια οσμωτική σχέση ζωής και νεκροζωής, εφόσον θεωρήσουμε ένα αυστηρό όριο μεταξύ των δυο. Το βαμπίρ, παρά το πέρασμά του στην απέναντι πλευρά του ορίου, χρειάζεται (ή απλά είναι εξαναγκασμένο από τη φύση του να παίρνει) στοιχεία από την εδώ πλευρά, μέσω του ρέοντος αίματος, του πλέον εικονικού ίσως συμβόλου της πλευράς των ζωντανών. Στην κυρίαρχη μορφή του αφηγήματος, η Δίψα του βαμπίρ για αίμα πρέπει να γράφεται με κεφαλαίο Δ· τόση είναι η δύναμη της επί της θέλησης του πλάσματος και η επιβλητική διαμόρφωση της συμπεριφοράς του (άμεσα ή εμμέσως) από αυτήν. Αυτή η αέναη ανάγκη είναι ένα από τα κοινά χαρακτηριστικά του νεκροζώντανου με τον θνητό, η ανάγκη δηλαδή για συντήρηση του ατόμου μέσω της κατανάλωσης κάποιου εξωτερικού σε αυτό στοιχείου (φαγητό, νερό, αίμα). Ο βρυκόλακας, όπως και το ζόμπι, παρόλο που βρίσκεται πέρα από το υποτιθέμενο φράγμα, δεν έχει απολέσει τα χαλινάρια της θνητότητας από πάνω του, εν αντιθέσει για παράδειγμα με το φάντασμα. Ενδιαφέρον έχει η παράδοση σύμφωνα με την οποία το αίμα των νεκρών είναι άκρως βλαβερό για το βαμπίρ: εμπεριέχει μια σχετικά μαγνητική χροιά, όπου το όμοιο απωθεί το όμοιο, και τονίζει την προαναφερθείσα όσμωση, την εξάρτηση των εχόντων περάσει το όριο του θανάτου από αυτούς που δεν το έχουν κάνει ακόμη. Ο θάνατος εδώ δεν έχει νικήσει ολοκληρωτικά τη ζωή.

Σε αντιπαραβολή βέβαια με το ζόμπι, ο βρυκόλακας είναι σαφώς πιο ικανός ως οντότητα στην ικανοποίηση του ρόλου του ως κυνηγός. Από τους κυνόδοντες (σημείωση: οι πολλοί κυνόδοντες στη στοματική κοιλότητα, χαρακτηριστικό κάποιων βαμπίρ σε πιο σύγχρονες απεικονίσεις, είναι ένα αισθητικό για εμένα αίσχος, λόγω της απομάκρυνσής του από την ανθρώπινη εικόνα, και άρα της απομάκρυνσης της πιθανότητας αθόρυβης διείσδυσης εντός του συνόλου των ζωντανών, αλλά και γιατί αυτή η εικόνα παραπέμπει σε ψάρια της αβύσσου) μέχρι την ικανότητα αλλαγής μορφής (λύκος, νυχτερίδα, ομίχλη, καπνός, σκιά – οι τρεις τελευταίες το καθιστούν όχι-απόλυτα-corporeal πλάσμα) και την κατοχή δυνάμεων γητείας των θνητών, φαίνεται πως το βαμπίρ σαφώς υφίσταται ως ένας υπερκυνηγός. Η οξύνοιά του όχι μόνο δεν έχει παρηκμάσει με τη μετατροπή του, αλλά ενίοτε αυξάνεται, είτε αξιωματικά με το που αλλάζει, είτε χάριν της συσσώρευσης εμπειριών εξαιτίας της αιώνιας ύπαρξής του. Το βαμπίρ μπορεί να καταστρώνει πολύπλοκα σχέδια, και να εμπαίζει αφ’ υψηλού τον θνητό – κάτι για το οποίο μπορείς να το θαυμάζεις, να το ζηλεύεις, και να το βλέπεις ως έναν τουλάχιστον ισάξιο συμβιωτή σου.

Η ανάγκη για πρόσκληση εντός οικίας από κάποιον κάτοικο του σπιτιού, έτσι ώστε ο βρυκόλακας να μπορεί να μπει σε αυτό, είναι η αναγνώριση της υπερφυσικής ιδιότητας του κατοικημένου σπιτιού ως προστατευτικού χώρου. Είναι κάτι μη συμβαδίζον με, και μη εξηγήσιμο από, την κοινώς αποδεκτή επιστήμη, και άρα ευπρόσδεκτο ως χαρακτηριστικό του αφηγήματος. Εφόσον προσκληθεί τότε το βαμπίρ από πιθανός εισβολέας γίνεται φιλοξενούμενος, αποκτά μια ιερή ιδιότητα, την οποία και κάνει exploit – δείγμα μιας κάμψης των κανόνων, δείγμα εξυπνάδας και όχι ωμής επίθεσης στη λεία.


Η μοναχική του εμφάνιση είναι σαφώς πιο λειτουργική στον υπαινικτικό τρόμο σε σχέση με τα βαμπιρικά σμήνη (βλ. στα ζόμπι σχετικά). Παρόλα αυτά, η υπόνοια ύπαρξης θυλάκων βρυκολάκων εντός χώρων στους οποίους δραστηριοποιούνται ζωντανοί, οι οποίοι βρυκόλακες δεν είναι άμεσα διαχωρίσιμοι από τους αναπνέοντες, μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει ως μια κάθοδος προς μια πλήρη πανικού τρέλα. Η ισχύς εν τη ενώσει των ομοειδών μας πάει περίπατο, η ασφάλεια που μπορεί να προσφέρει συνήθως η ενσωμάτωσή μας στο πλήθος καταρρέει, με αποτέλεσμα είτε η ανασφάλεια να βασιλεύει, είτε να σπάει βίαια η ψευδαίσθηση της ενσωμάτωσης σε ένα ασφαλές σύνολο. Τέλος, όπως και στα ζόμπι, έτσι και στα βαμπίρ, η τάση εξήγησης του βαμπιρισμού δια της επιστημονικής οδού (όπως στο “The Strain” ας πούμε) είναι για μένα απαράδεκτη, μια γείωση του παραλόγου στο καθημερινό, στο κυρίαρχο και στο εξηγήσιμο.

Οι αδυναμίες των βρυκολάκων σε συμβολικά φορτισμένες οντότητες (φως του Ήλιου, σύμβολα πίστεως) και σε παράλογους ψυχαναγκασμούς (μέτρημα φασολιών, αδυναμία περάσματος τρεχούμενου νερού) προσδίδουν στη γοητεία των πλασμάτων, απομακρύνοντάς τα ακόμη περισσότερο από το εξηγήσιμο και το γνώριμο (πχ, παρόλο που το σεληνιακό φως είναι σύμφωνα με την επιστήμη ανακλασμένο ηλιακό φως, δεν τα επηρεάζει, όπως «φυσιολογικά» θα έπρεπε) και δίνοντας στο αφήγημα μια παραμυθένια χροιά, εξαιρετικά ελκυστική. Για τον ίδιο λόγο γοητευτικά μπορούνα να θεωρηθούν και κάποια χαρακτηριστικά όπως η μη ύπαρξη αντανάκλασής τους στους καθρέφτες.

Όσον αφορά τώρα την περίπτωση της μετατροπής σε βρυκόλακα (turning into vampire απείρως ανώτερη έκφραση), τα περισσότερα αφηγήματα προσπαθούν με διάφορους τρόπους (από την ονομασία της ύπαρξης αυτής ως καταραμένη (βαπτίζοντάς την ασύμβατη με τα ηθικά αφηγήματα της εκάστοτε εποχής/θρησκείας, κτλ), την ανάδειξη σε θηριωδία της πράξης του να βλάπτεις ζωντανό άνθρωπο ή να τρέφεσαι από αυτόν, την υπερτόνιση της μοναχικότητας της αιώνιας ύπαρξης, κτλ) να την απαξιώσουν. Όπως και το σύνολο σχεδόν των δοξασιών περί αθανασίας, η συντριπτική πλειοψηφία των βαμπιρικών αφηγήσεων προσπαθούν να στηρίξουν την κυρίαρχη και καθημερινή κοσμοθεωρία, καταλήγοντας στην επιβεβαίωση της θνητότητας και τη διδασκαλία περί του μάταιου μιας πιθανής αιώνιας ύπαρξης. Ακόμη και στην τέχνη, όπου δεν υπάρχει άκαμπτος περιορισμός όσον αφορά το περιεχόμενο, όλες σχεδόν οι ιστορίες καταλήγουν στην ενδυνάμωση της καθημερινότητας και ενός αιωρούμενου “Natural Order of Things”, το οποίο φαντάζει άθραυστο και ακούνητο.

Το ενδιαφέρον για το βαμπίρ έχει να κάνει με την προοπτική της αιώνιας ύπαρξης, με τη γεύση που θα έχει το αίμα του (σε περίπτωση που έτσι σε μετατρέπει σε νεκροζώντανο), με το πόσο κρύο θα είναι το άγγιγμά του, με το πως θα σου φαίνεται μετά γευστικά το αίμα των ζωντανών, με την αίσθηση αντίληψης που θα έχεις όταν μετατρέπεσαι σε σκιά ή ομίχλη (πως θα νιώθεις περνώντας μέσα στα αυλάκια του λιθόχτιστου τοίχου, ή αν θα υπάρχει κίνδυνος διάρρηξης της προσωπικότητάς σου όταν, όντας σκιά, χάνεσαι μέσα σε άλλους βαθύτερους ίσκιους). Η λαχτάρα για τη βαμπιρική φύση έχει να κάνει με την αίσθηση ανωτερότητας σε σχέση με το ζωντανό άνθρωπο (αποκτώντας έτσι μια υπερανθρώπινη χροιά, αλλά και μια σαφή επιβεβαίωση της ατομικότητας έναντι της συλλογικότητας), με την αποτίναξη δεσμών όπως η εντός καπιταλιστικού περιβάλλοντος εργασία, με τη Μεταμόρφωση και τη σιωπηλή παρατήρηση από ψηλά, με το απτό δέσιμο με τη Γη καθώς βυθίζεσαι στο χώμα του τόπου σου.


Monster Compendium I: Zombie


Δεν έχω δει ούτε ένα επεισόδιο Walking Dead, και οι ταινίες με ζόμπι που έχω παρακολουθήσει συνολικά στη ζωή μου δεν πρέπει να ξεπερνάνε τις 10 σε αριθμό. Το στερεοτυπικό ζόμπι είναι μια μορφή νεκροζωής η οποία χαρακτηρίζεται από μηδενική νοημοσύνη, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνεται η μέση ανθρώπινη κοινωνία, και όλη της η συμπεριφορά κατευθύνεται προς την ικανοποίηση μιας ανάγκης, η οποία μπορεί να είναι είτε η πραγματοποίηση της εντολής του ατόμου που είναι υπεύθυνο για [τη μετατροπή σε|το σήκωμα του] ζόμπι, είτε η ακόρεστη πείνα, είτε η εξάλειψη πάσας ανθρώπινης ζώσας φιγούρας σε κοντινή ακτίνα (πιθανός συνδυασμός με την προηγούμενη ανάγκη). Δεν πρόκειται για μια συμπεριφορά η οποία είναι ακονισμένη προς αυτή την ικανοποίηση, δεν πρόκειται δηλαδή για έναν κυνηγό με τελειοποιημένο σώμα και συνεργασία με το περιβάλλον (όσον αφορά την ικανοποίηση της πείνας ή το σκότωμα), αλλά απλά για ένα σώμα, συνήθως πεθαμένο, με τα σημάδια της σήψης πάνω του, το οποίο κινείται χάρη σε μαγεία ή/και πνεύματα που έχουν συμβάλει στην τελετή σηκώματός του. Καμία νίκη επί του θανάτου λοιπόν.

Είναι πλήρως υλικό (corporeal), και άρα κοντά στην δικιά μας πραγματικότητα, την καθημερινότητα δηλαδή, σε σχέση τουλάχιστον με τα υπόλοιπα νεκροζώντανα πλάσματα. Εμφανίζεται συνήθως σε αγέλες, με αποτέλεσμα να χάνεται ο τρόμος λόγω ακριβώς της πληθωρικής παρουσίας των οντοτήτων – η υπόνοια πάει περίπατο όταν βλέπεις ή διαβάζεις για ζόμπι που έχουν κατακλύσει την πόλη. Η δε μόδα της βιολογικής αιτίας του zombiefication (ιός δηλαδή), που κυριαρχεί τα τελευταία n χρόνια, μόνο αποστροφή μπορεί να μου δημιουργήσει, μιας και γειώνει το υπερφυσικό με κάτι το οποίο είναι μετρήσιμο και παρατηρήσιμο με επιστημονικούς όρους/μεθόδους – και βέβαια αντιμετωπίσιμο με αυτό τον τρόπο. Με το ζόμπι δε μπορείς να μιλήσεις, ενώ δεν αποπνέει κάποιου είδους μεγαλείο, δεν έχει σχέδια τα οποία πρέπει να αποκρυπτογραφήσεις, να τα χαλάσεις, ή να βοηθήσεις να πραγματοποιηθούν, εν αντιθέσει με τους πιο έξυπνους νεκροζώντανους.

Εκτός τέχνης βέβαια, στην πλειοψηφικά αποδεκτή πραγματικότητα, το ζόμπι είναι αρκετά ενδιαφέρον να το σηκώνεις όντας νεκρομάντης ή κάποιος άλλος μάγος που ασχολείται με τους νεκρούς, μιας και πρέπει να ασχοληθείς με το πτώμα και την απόκτησή του, να πιάσεις πιθανώς το κρύο και ελαφρώς σάπιο δέρμα (πάνω στο οποίο θα ζωγραφίσεις σύμβολα και θα ανάψεις incenses), να το διατάξεις να σηκωθεί και να νιώσεις την ικανοποίηση όταν αυτό πράγματι κουνηθεί και σταθεί μπρος σου έτοιμο να σε υπακούσει (ικανοποίηση περισσότερο δημιουργική, μιας και δημιούργησες μια νεκροζωή, παρά εξουσιαστική) ή σε άλλη περίπτωση να συμφωνήσεις με τα πνεύματα που θα το κάνουν αυτό, πιθανώς βρίσκοντάς τα σε κάποια ενδιάμεση ουδέτερη διάσταση, όπου και θα γίνει η συνάντησή σας. Μπορείς μάλιστα να δοκιμάσεις να σηκώσεις διάφορα είδη πέρα από ανθρώπους, ή να σηκώσεις σκέτα μέλη (χέρια, ωμοπλάτες, εγκεφάλους, δέρματα). Αν σηκώσεις ένα δέρμα μπορείς μετά να το φορέσεις, και αυτό να σε μεταμφιέζει, ή να σε πετάει αν προσθέσεις και επιπλέον μαγείες, ή έχεις τα κατάλληλα πνεύματα να σε κουβαλάνε μέσα του. Ένα σακί που πετάει είναι αυτό που μας συνδέει με το επόμενο νεκροζώντανο.

Ψ.Χ. – Το Φως Το Αληθινό


Download link: http://www69.zippyshare.com/v/1BPctKqf/file.html

Καλημέρα Απειλή, καλώς (επαν)ήλθες στο black metal με νυχτερινή φτερούγα για να σβήσεις τα κεριά, για να σαβανώσεις τα μωρά, για να βουτήξεις μέσα στην Παράδοση κάνοντας τα τζάκια να βήχουν σαν φυματικά.

Σε ένα φθινόπωρο που έχει βαλθεί να ρεφάρει για την ποιοτική ανυδρία του προηγούμενου διαστήματος της χρονιάς, το μεγαλύτερο ίσως σοκ ήταν η από το πουθενά εμφάνιση της πρώτης κυκλοφορίας των Ψ.Χ. (συγκεκριμένα το πήρα χαμπάρι μέσα από αυτό το εξαιρετικό κείμενο). Μια κυκλοφορία που παραδόθηκε σε κόπια μια (1) στα γραφεία του Metal Hammer, με προτροπή/προσταγή προς τον αρμόδιο συντάκτη, να τη διανείμει με όποιον τρόπο μπορεί (βλ. link στην αρχή του κειμένου). Αρχές λοιπόν του Νοέμβρη, υπήρξε μια μίνι Αποκάλυψη για όσους είχαμε σκελετιάσει παλιότερα με τους σποραδικά εμφανισμένους στο διαδίκτυο μονάχα ύμνους της μπάντας, γιατί:

-αφενός για πρώτη φορά μαζεύτηκαν τα γνωστά κομμάτια σε ένα δίσκο, με (χρονολογικό απ’ ότι φαίνεται) tracklisting, ένα (έστω υποτυπώδες) εξώφυλλο και τυπωμένους στίχους αλλά και μανιφέστο των οντοτήτων, έτσι ώστε να περάσει το στάτους του συγκροτήματος από αυτό της σκιώδους παρουσίας στα αραχνιασμένα σοκάκια του διαδικτύου σε αυτό της σκιώδους παρουσίας με τη σφραγίδα του οριακά χειροπιαστού.

αφετέρου, πέρα από τον εμπλουτισμό/αναδιάρθρωση των γνωστών κομματιών, υπάρχουν και τρία καινούρια τραγούδια, η ποιότητα των οποίων μας κάνει να προσευχόμαστε σε χθόνιους θεούς για την ύπαρξη επόμενου βήματος των Ψ.Χ.

Το Φως Το Αληθινό είναι η πιο black metal κυκλοφορία που έχει βγει από τη χώρα μας (πιθανώς και γενικότερα) εδώ και αρκετά χρόνια. Κλειστοφοβικό, τσιτωμένο, υπερβατικό, ένα καζάνι με αναβράζοντα riffs, που άλλοτε εξακοντίζονται κυκλικώς με ρυθμούς καρφώματος φέρετρου, άλλοτε με τη συχνότητα αναπνοής πτώματος, πάντοτε όμως με την αλλόκοσμη ψυχή του black metal κατά νου. Εδώ κατοικοεδρεύει πάνω από όλα η απειλή· ακούς το υλικό και σκιάζεσαι, φοβάσαι να κοιτάξεις πίσω σου, νιώθεις την ακατονόμαστη φιγούρα από το Selbstverstümmelung να σέρνεται στα όρια της όρασής σου. Αυτό είναι κάτι που λείπει από τη συντριπτική πλειοψηφία του Μαύρου Μετάλλου των τελευταίως δύο δεκαετιών, το να νιώθεις να αγχώνεσαι για κάτι που δεν είναι αυτού του κόσμου.

Riffs τα οποία απλώνονται σαν βαριές πένθιμες κουρτίνες πάνω από παράθυρα που αφήνουν σκιές ενός παγανιστικού παρελθόντος να φανούν. Οστέινη ψύχρα, αναρριχώμενες και καταρριχώμενες Παγωμένες, βίαιες κιθάρες, χωρίς εύκολα καταφύγια σε μελωδικές λύσεις, μονάχα αεικίνητο σκότος,. Εδώ ξαναθυμόμαστε γιατί κάποτε αναφερόμασταν στις κιθάρες του είδους ως Ξύστρες και σε κάποια riffs ως Κόκαλα. Σιδηροδρομικές γραμμές κατασκευασμένες από υψίσυχνη παράθεση κοφτών ξυραφωτών χτυπημάτων (σα να παίρνεις συστάδες riffs με το δικράνι και να τα πετάς στη φωτιά), ή απλά πλήρη κατανόηση του συνθετικού και εκτελεστικού πνεύματος της ελίτ της νορβηγικής σκηνής των ‘90s. Θα έβαζα άνετα το “Παιδομάζωμα” σε κάποιο άτομο που θα με ρώταγε τι θεωρώ ως ιδανικό black metal riffing, ή το μπάσιμο του κυρίως ειπείν τμήματος των Κουκουβαγιώνως δείγμα ιδανικής αβυσσαλέας έναρξης. Παρά τον ετεροχρονισμό της συγγραφής των κομματιών, το άλμπουμ λειτουργεί ως εγχειρίδιο έγχορδης (ακόμη και το μπάσο, όπου ακούγεται, είναι ουσιαστικό) Μαυρίλας.

Τα φωνητικά των Ψ.Χ. ήταν ανέκαθεν σημείο τριβής, λόγω της ακρότητάς τους, η οποία από πολλούς εκλαμβάνεται ως ιλαρότητα. Πρόκειται για φωνητικά που δεν έχουν καμία επαφή με τη λογική και την πραγματικότητα, ιαχές, κραυγές, σκουξίματα από τον τάφο, από τα σωθικά θυσιαστηρίου θύματος, από τα φτερουγίσματα των νεκρικών κουκουβαγιών, φωνές γριών που περιφέρουν το δόντι και το μάτι τους. Οι Ψ.Χ. δεν είναι για όσους ξεκαρδίζονται με τη φωνή αυτή, για όσους (όντας τόσο διαβρωμένοι από τον κυνισμό και από τη δήθεν αποστασιοποίησή τους από το παράλογο) την αντιλαμβάνονται ως αστεία. Η μουσική των Ψ.Χ. σχεδόν απαιτεί να μπορείς να νιώσεις θρησκευτικό φόβο, να είσαι από αυτά τα άτομα που αφήνουν καλού κακού ένα φως στο δωμάτιο το βράδυ και κλειδώνουν τις ντουλάπες για να μη συρθεί κάτι από μέσα τους. Πέρα από αυτά όμως, εδώ έχουμε και για πρώτη φορά τόσο καθαρά φωνητικά (όπως στο δωδεκάλεπτο αναπάντεχο έπος “Νεκρικά Φεγγάρια”), όσο και απόπειρες ψαλμωδίας στο καινούριο και καλύτερο κομμάτι του δίσκου, το Η Νύχτα Της Κρυστάλλινης Σιωπής(που ενδύεται το De Mysteriis-ικό μοτίβο του υποβλητικού παρανοϊκού/χυδαίου κηρύγματος πάνω από λυσσαλέο ερπετικό black metal).

Θα μπορούσα να πω πολλά ακόμη για το Φως Το Αληθινό: για τους beherit κουκουβαγισμούς, την παράξενη γείωση στην καθημερινότητα που δημιουργούν οι περισσότεροι εκ των στίχων, για τη χρήση του “Also Sprach Zarathustra” (εμβληματικό κομμάτι του 2001, A Space Odyssey) στην εισαγωγή του δίσκου, για την πιθανή σύνδεση των μελωδικών ’70s με το Σκοτάδι το Αληθινό δια της νοσταλγικής εκ της οικογένειας αντιμετώπισης τους. Δε νομίζω όμως ότι έχει ιδιαίτερο νόημα κάτι τέτοιο. Αυτό που κρατάω πάνω από όλα είναι πως το πρώτο πρωί που έβαλα να ακούσω τον δίσκο, περπατώντας με ακουστικά, κατά τη μισή τουλάχιστον διαδρομή έκανα αόρατα πορτοκάλια δεξιά κι αριστερά, και ήθελα να συρθώ στους τοίχους: αυτό είναι, για μένα τουλάχιστον, απόδειξη του πόσο καιρό είχε να εμφανιστεί δίσκος με πραγματικά Μαύρη Ψυχή, ικανός να μου δημιουργήσει τέτοιες ορμές. Αριστούργημα.


Στις παρυφές του ερημικού χωριού, ερχόμενος ο επισκέπτης από το Νότο (σημάδι ότι προσφάτως γαλουχήθηκε στη βιριδιανή ηψικάμινο του γειτνιάζοντος άβατου ρουμανιού, του επί χιλιετηρίδες αφιερωμένου στην – ιδιαίτερα στείρα όσον αφορά την απόδοση παρουσιών σε γραπτές αναφορές – έκφανση του Πάνα ως το άφθαρτο άρμα που κατέλαβαν οι Μινυάδες κατά τη διονυσιακή εξύψωσή τους μέσω του οριζοντοθραυστικού αγγίγματος των Μανιών) καλωσορίζει το θέαμα του άχαρου, γκριζωπού μα καλοδιατηρημένου μοναστηριού, οασικό αγκυροβολικό αντίβαρο για τους καταπονημένους από άχραντη αλογικότητα οφθαλμούς. Βασάλτης σε βασάλτη, απείθεια στις προσταγές της καμπύλης, πλέον μονοκόμματη και μονολιθική της πτώσεως πέλεκυ δημίου, η φωλιά της απόκοσμης αφοσίωσης στέκεται για αιώνες ως ακούσια μήτρα οικισμών, βραχύβιων στο σύνολό τους, μα πεισματικά διαιωνίζοντας τον δίαυλο επαφής των ασκητών με το κοσμικό σμάρι, καθιστώντας αμφισβητήσιμη την υιοθέτηση του ερημιτικού όρου από τους μοναχούς.

Ήξερα ότι η καρδιά του συμπλέγματος, ο Ναός του Κρεμάμενου Ικέτη, περήφανα διέχεε νεφελώδη ερεθίσματα στα επίγεια νεύρα του Κυρίου, χαλεπείς μονάδες αραχνιασμένων κυττάρων του άχρονου Αδάμαντα. Πυρακτωμένη εθελοτυφλία με έστειλε να υποτάξω την αδάμαστη δέσποινα των ουράνιων ιστών. Σπίλωση θεώρησαν την ακατήχητη ευγένεια των απλοϊκών παγανών, τη ζέση των αδιάβλητων προσφορών τους, ως βλασφήμια συκοφάντισαν την πλέξη του εργόχειρου της λυσσαλγίας. Μα οι ήλοι των εξαπτέρυγων ευσφράγιστα κρατούν τα μάτια που δεν άγγιξε η λάμψη της Μανίας και από τα τέσσερα σημεία της πλάσης δεν μου ορίσανε κάποιο για απαγορευμένο, έτσι τη μύηση του μεσονύκτιου Νοτιά στάθηκα άξιος να καρπωθώ.”

Ο ταξιδιώτης, παρά την αγαλλίαση της μεταλλαγής του τοπίου από ακατέργαστα αναχρονικό (στα όρια του εχθρικού για πάσα ενσυνείδητη ύπαρξη που έχει αποποιηθεί τα ασυμβίβαστα ένστικτα του πρωτόλειου επιβιωτή) σε γνώριμα εξανθρωπισμένο, εναντιώμενος παράδοξα στην ανακουφιστική όψη του θρησκευτικού κτιρίου, την τόσο αναλγητική για τις φρενολογικές αστάθειες που επικτήθηκαν κατά τη διέλευση του δασικού τιτάνα, θα αποφύγει την σκιασμένη είσοδο με τα δύο δρύινα φύλλα να στέκονται σαν παράδοξα αγνές ιερές πόρνες, προσκλητήριες σειρήνες, τα πρόσωπα και τα άκρα των οποίων παρά ταύτα φαντάζουν εξαιρετικά συγκεχυμένα, θαρρείς για να ανασύρουν από την ταραγμένη επιφάνεια του υποσυνείδητου αντιστοιχίες απόλυτης ταύτισης με γνώριμα στο θεατή εκλιπόντα πρόσωπα. Μια πιο προσεκτική ματιά τείνει να καταντά αδύνατη για τον επιθυμών τη διατήρηση της λειτουργικότητας των ήδη ροκανισμένων νημάτων λογικής, και οι τάσεις αυτοσυντήρησης οδηγούνε τα πόδια βορειοδυτικά του κλίτους, προς την ευμεγέθη έκταση ενός περιφερικού στον οικισμό χωματόδρομου.

Η γλώσσα της προβαβελικής κτίσης καθορίζει και πλαισιοποιεί τη διαύγεια της πνοής που μου αποκαλύφθηκε στην εστεμμένη έξοδο από το βάραθρο της σμαραγδένιας πολιτείας. Τα παιδιά Της, μακάρια πως θα τιτλοφορούντανε ευθύς, σείοντας από πάνω τους την παροντική κόρη της αμάθειας, που πλανεμένα τα αναγκάζει να αυτοαποκαλούνται ορφανά, με δέχτηκαν με πληγές και καλάθια, την ανάσα του ερπετού που κατακεραυνώνεται πριν κουλουριασμένο ενστερνιστεί το δέντρο και το δέντρο απωλέσει τους καρπούς του στο αδύναμο κοπάδι από τους σπασμούς του ευεργέτη. Τους επέστησα αναμονή και ζήλο στην εκπλήρωση των βουλών των τριών που παρακολουθούν αγέννητοι. Και αυτά με ευλογήσανε με την περιήγηση στα δώματά της και εκεί παρόλο που χλώμιασαν μου δείξανε αυτό που είχανε βγάλει από τα σωθικά της Κυβέλης και κατάλαβα πώς θα αποτίναζα τις αναθυμιάσεις.”

Ο περιηγητής καλείται να θαυμάσει την προοπτική που του ανοίγεται στην ανακάλυψη ενός λοφίσκου, μέχρι πρότινος κρυπτού από συστάδες αγριελάτων, των οποίων τα εξαιρετικά τραχιά βελονόφυλλα δημιουργούν στον καταπονημένο νου συνειρμούς για την βδελυρή ειδική ποιότητα των εδαφικών θρεπτικών στοιχείων και την παρουσία ανησυχητικών θαμπών αντανακλάσεων ανάμεσα στις ρίζες, μα η ατσαλωμένη θέληση μπορεί να συγκεντρωθεί με ένα στιγμιαίο βύθισμα των ακρόνυχων του ενός χεριού στην παλάμη, κι έτσι το μπαστούνι κινά γοργά προς το ύψωμα. Το υπερβολικά στρογγυλεμένο σχήμα του και η ομοιομορφία του χωματικού τάπητα μπορεί να προϊδεάσει τον αρχαιολάτρη φυσιοδίφη για την αναμενόμενη ονειροπόληση περί καταβαραθρωμένων τύμβων, θολωτών τάφων, και ακόμη κι ο αλαφροΐσκιωτος που θα αναφερθεί σε παγανιστικές δοξασίες σποράς οδοντικών θραυσμάτων για την βεβήλωση των νεκρών θα μπορούσε να δικαιολογηθεί με μια προσεκτική ματιά στο έδαφος, κάτι όμως που στέκεται εξαιρετικά δύσκολο με την φαινομενικά απότομη επιδρομή της νύχτας, και την προσοχή στραμμένη στην ιδιόμορφη – γκροτέσκα θα λέγανε κάποιοι – πομπή που αχνοφαίνεται από την απομακρυσμένη του χωριού πλευρά του λόφου.

Παραδόπιστοι προκάτοχοι, ανάξιοι του ανεπαίσθητα οδυνηρού, απείρως θελκτικού αγγίγματος των οσίων δεσμών Της, εκκόλαψαν τα κελύφη της αιχμαλωσίας αυτού που μου ψιθύριζε πίσω από τα πέπλα της κούνιας, πέρα από τους τοίχους που ύψωσαν μωροί διαπλαστές, μα κάθε θύλακας του εργόχειρού Της μετατρέπεται σε υπερτιμημένο κελάρι τιμωρίας των, τιμή αχρείαστη, ανάξια για υποτακτικούς του Λόγου, πεφωτισμένα να αλυχτούνε γοές λατρείας για τμήματα της αιωνιότητας δυσπρόσιτα μεγάλα για το μάτι να αγκαλιάσει. Οι θυγατέρες της μέσα στην αφέλειά τους κοινωνούν μαρτυρικά το νέκταρ της επιστροφής, προσφέρουν άθελα τον σπόρο τους για την ιακωβική κλιμάκωση του βαράθρου, απόψε ζέυουνε ζώντα οστά στο άροτρο του πρώτου θηρευτή, ο γιος της Σεμέλης περίμενε καρτερικά.”

Καθώς ο μακάριος προσκυνητής συναντά οπτικά και ενσωματώνεται νοητικά με την αυστηρά θηλυκή κουστωδία του καθ-ιερωμένου αρότρου, ενδόμυχα ταλανίζεται ανάμεσα σε ανακούφιση και βέβηλη περιέργεια γύρω από το οψιδιανόχρωμο κάλυμμα του ινίου, το οποίο καθρεφτίζεται αρνητικά στις λευκές κεφαλοκαλύπτρες των δύο οδηγών και του ανθρώπινου υποχείριου, γραίες στιγματισμένες από θανατερό στο βίο τους. Καθηλωμένος εν τέλει σε κατηφορική πορεία προς τους απαστράπτοντες σιωπηλούς ψαλμωδούς της Σελήνης, τα χαμογελαστά δρέπανα των εννέα παρθένων, των αλαλάζοντων ουρανοενδυμένων κυνηγών των παραδόσεων, βρίσκει με αξιοθαύμαστη νηνεμία ψυχής ομφάλια θαλπωρική την επανένδυση του ορφικού προσωπείου. Μα δεν έχουν καταραστεί άδικα την αδιακρισία των ματιών ανά τους αιώνες πλήθος νοητών, και ιδού, το πενιχρής ετικέτας βλέμμα του ικέτη εξακοντίζεται προς το προδοτικά έκπτωτο κάλυμμα που κείτεται δίπλα στο μέχρι πρότινος προστατευμένο του, στο οποίο τώρα οριοζυγώνει η ματιά του τζέντλεμαν, και τίποτα περισσότερο δεν ειπώθηκε για αυτό που διακόρευε τη Γη.

Τα νύχια με κρεμάνε από το θόλο του ουρανού. Κρέμομαι εκεί. Τα νύχια Της τρυπάνε τα δικά μου, με κρατάνε αιωρούμενο με τον πόνο. Το χυδαίο γέλιο της αγνότερης παρθένου καθώς η Κεχαριτωμένη με κρεμάει από τα νύχια στο θόλο του ουρανού, τροχοί πύρινοι συστρέφονται και τα φτερά Της αναδιπλώνονται.”

*Τον περασμένο Μάιο ο πάτερ Σκοτ Φέργκισον διορίστηκε από το αρμόδιο εκκλησιαστικό όργανο στο χωριό Narrenburg (με παράξενη ιστορία κυκλικής εγκατάλειψης και επανεγκατάστασης) για ανάληψη ηγουμενικών καθηκόντων στην τοπική μονή της Δέσποινας των Ικεσιών, το μόνο πόλο σταθερότητας στην περιοχή. Παράλληλα είχε λάβει εντολή για διακριτική έρευνα φημολογιών περίστατικών παγανιστικών τελετουργικών που επιβίωναν στον αγροτικό πληθυσμό, περιέργως επικεντρωμένα στη διχαστική για την επίσημη θρησκεία, φημολογούμενα θαυματουργή εικόνα της Κυράς της Αυστηρότητας, φιλοτεχνημένη πολύ σταδιακά σε διάστημα δεκαετιών από νύχια πιστών. Μια πρόσφατη επιδημία φαίνεται πως είχε αναζωπυρώσει κάποια από τα τυπικά περίπλεξης χριστιανισμού και παλαιάς θρησκείας, ιδιαιτέρως από τις γυναίκες του χωριού. Στις αρχές Ιουνίου, μετά από καταγγελία ενός περαστικού που βρέθηκε να νοσηλεύεται με νευρικό κλονισμό και πληγές η φύση των οποίων αποσιωπήθηκε από την ιατρική κοινότητα, το χωριό απομονώθηκε με καραντίνα και ο πάτερ μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο ψυχιατρείο Πανόπτικον, ενώ μάταιες απέβησαν οι προσπάθειες για απόσπαση από τα χέρια του της θρησκευτικής εικόνας στην οποία είχε βυθίσει τα νύχια του.

Stranger Things


Κάπου στα μέσα του Ιουλίου, έχοντας τελειώσει μια σεζόν κάποιας σειράς της οποίας δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα, έκανα την συχνή αναζήτηση περί καινούριων sci-fi και fantasy τηλεοπτικών σειρών. Μεταξύ αποτελεσμάτων που ή τα έχω δει ή λόγω περιγραφής μου φάνηκαν αδιάφορα, είδα και την αναφορά σε μια νέο-εμφανισθείσα σειρά, η λιτή περιγραφή της οποίας περιλάμβανε την εξαφάνιση ενός αγοριού και την παράλληλη εμφάνιση ενός κοριτσιού με νοητικές υπερδυνάμεις. Αυτό που κυρίως με ιντρίγκαρε ήταν ο συγκριτικός βαθμός “stranger”, αρκετά ασυνήθιστος για τίτλο· πιο παράξενα από τι; (Έχει μια αίσθηση κύλισης ο συγκριτικός βαθμός εδώ: πράγματα που γίνονται πιο παράξενα από κάποια άλλα (τα αρχικά θεωρούμενα ως φυσιολογικά) και τα οποία στη συνέχεια θα χάσουν την παραξενιά τους λόγω της εμφάνισης άλλων που θα είναι πιο παράξενα από αυτά, και ούτω καθεξής. Ο υπερθετικός βαθμός απλά θα βάπτιζε κάποια πράγματα ως τα πλέον παράξενα, οδηγώντας σε στασιμότητα).

Η σειρά κατέβηκε και ειδώθηκε εντός ημερών δύο, με τα επτά (αν θυμάμαι καλά) εκ των οκτώ επεισοδίων να καταβροχθίζονται σε μια ημέρα. Το ζήτημα των αναφορών της σειράς σε ένα γαλαξία 80s κινηματογραφικών αναμνήσεων το έμαθα λίγο πριν ξεκινήσω, και αποδείχτηκε ικανά τοποθετημένο εντός του δημιουργήματος, έτσι ώστε να μην αναλώνεται σε μια απλή παράθεση νοσταλγίας. (αυτό εδώ το βίντεο περιλαμβάνει όλα τα κινηματογραφικά κλεισίματα ματιού στην συγκεκριμένη δεκαετία)

Νοσταλγία, λοιπόν. Ένα αίσθημα ικανοποίησης (συνδυασμένο με μια στυφή αίσθηση απώλειας) που νιώθεις όταν έρχεσαι σε επαφή με κάτι το οποίο σε έχει ευχαριστήσει (ή νομίζεις πως το έχει κάνει) σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν, το οποίο είναι αλληλένδετο με προσωπικά βιώματα (πιθανώς γυαλισμένα λόγω του διαστήματος που έχει περάσει, αλλά και λόγω της οπτικής με τα οποία τα είχες βιώσει όταν αυτά συνέβησαν) τα οποία είτε παραπέμπουν γενικότερα σε μια βαθροποιημένη περίοδος της ζωής σου, είτε είναι τα ίδια τόσο ευχάριστα ώστε να ξεχωρίζουν ως βιωτικά εκθέματα. Η νοσταλγία εμπεριέχει τη διαλεκτική της ευχαρίστησης που προσφέρει η βύθιση σε ένα κουκούλι το οποίο είναι σχεδόν ιδανικά πλασμένο, και του πόνου ή αίσθησης απώλειας που νιώθεις με τη γνώση ότι αυτό δε συμβαίνει τώρα (χωρίς να είναι απαραίτητα για πάντα χαμένο στο παρελθόν – το βασικό είναι ότι βρίσκεται εκτός του παρόντος). Προκύπτει μια λατρεία, λοιπόν, ενός χρονικού διαστήματος της ζωής σου, μέσω της εκ των υστέρων αγιοποίησης κάποιων εμπειριών εκείνης της περιόδου.

Στην προκειμένη τώρα, και όσον αφορά εμένα, κάποιες από τις ταινίες στις οποίες αποτίει φόρο τιμής το Stranger Things, λειτουργούσαν, όταν τις έβλεπα στην παιδική ηλικία, ως γεννήτριες ειδώλων (simulacra) του εαυτού μου, εικόνων ενός εγώ που κινείται μέσα σε ένα ιδανικό για μένα σύμπαν καταστάσεων. Τα παιδιά των Goonies, για παράδειγμα, ζούσαν μια κατάσταση περιπέτειας που εγώ μέχρι τότε δεν ήξερα (συγκεκριμενοποιημένα τουλάχιστον) ότι ήθελα να βιώσω, με αποτέλεσμα να μου σερβιριστεί μια απτή μορφή περιπέτειας/δραπέτευσης από την κανονικότητα (η ανάγκη για αυτή την περιπέτεια θαρρώ πως προϋπήρχε, και μάλλον είναι δύσκολο να ανιχνευτεί στην πηγή της). Δημιούργησε η ταινία πρότυπα προσωπικοτήτων και καταστάσεων, σύμφωνα με τις οποίες προσωπικότητες προσπαθούσα να διαμορφώσω τον εαυτό μου, με την ελπίδα ότι έτσι θα εμφανίζονταν εν τέλει και οι πρότυπες καταστάσεις. Όταν λοιπόν έχεις να κάνεις με κάτι που σου έχει διαμορφώσει ένα τμήμα της προσωπικότητας που ακόμη θεωρείς ως πολύ θετικό, τότε η μετέπειτα επαφή μαζί του είναι καταδικασμένη να κυριαρχείται αφενός από πλήθος θετικών συναισθημάτων, αλλά και αφετέρου από μια λαχτάρα για επαναπροσέγγιση της πρώτης επαφής, του σημείου μηδέν, έτσι ώστε να ξανανιώσεις την πλήρη δύναμη με την οποία εισχώρησε μέσα στον εαυτό σου η Επιρροή – κάτι σαν θρησκευτική εμπειρία, άμεση επαφή με το Θεϊκό, Θεοφάνεια.


Ένα από τα κοινά σημεία μεταξύ Goonies και Stranger Things είναι η επιβεβαίωση του μυθικού/φανταστικού ως πραγματικό (στους μεν Goonies ο θρύλος του πειρατικού πλοίου και θησαυρού αποδεικνύεται αληθινός, στο δε Stranger Things μια πτυχή του κόσμου του D&D εισχωρεί στην πραγματικότητα). Η επιβράβευση της εμμονής στην άποψή σου (όσο μη συμβατική και να είναι αυτή), η πανηγυρική εξύψωση του Πείσματος ως δύναμη ικανή να διαμορφώσει την πραγματικότητα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από τη σειρά είναι ίσως η Joyce Byers, η μητέρα του εξαφανισμένου Will, η οποία κρατιέται γαντζωμένη πάνω στην ελπίδα (ότι αυτός είναι ακόμη ζωντανός) από μεταφυσικές κλωστές, ακόμη και όταν όλα σχεδόν συνηγορούν πως θα έπρεπε να την εγκαταλείψει. Η σκηνή στο νεκροτομείο, στην οποία αρνείται να υπογράψει πως το πτώμα που βρέθηκε είναι ο γιος της, παρόλο που έχει δει την ομοιότητα με τα μάτια της, είναι χαρακτηριστική – I don’t care if anyone believes me, that thing is not my son. Το πείσμα κάνει καλό, διαμορφώνει την πραγματικότητα, μπορεί να υπερνικήσει ακόμη και το θάνατο – κακά τα ψέμματα, αυτός είναι ένας κόσμος στον οποίο αξίζει να ζεις. Καμία υποταγή στην εξουσία της κυρίαρχης πραγματικότητας (τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως*). Κανένας συμβιβασμός με το πρόσχημα των ψυχολογικών προβλημάτων/παραισθήσεων. Και όταν έρχονται κάποια άτομα, σαν σωστά τοποθετημένα μεταξύ τους γειτονικά κομμάτια παζλ, που επιβεβαιώνουν ένας ένας τις «παραισθήσεις» της Joyce, ο θεατής δε μπορεί παρά να νιώσει διαδοχικά σκιρτήματα ικανοποίησης, βλέποντας πως τελικά άξιζε η με νύχια και δόντια αφοσίωση στο απίστευτο.

*εδώ βέβαια ελοχεύει το εξής παράδοξο: η επιβεβαίωση του φανταστικού ως κάτι το πραγματικό επιβεβαιώνει εν τέλει την κυριαρχία της (κυρίαρχης) πραγματικότητας, μιας και η ανάγκη του να αποδεχτεί και ο υπόλοιπος κόσμος ως πραγματικό αυτό που εσύ πιστεύεις σημαίνει ότι έχεις αποδεχτεί την ενσωμάτωσή σου μέσα σε μια παντοδύναμη μορφή της πραγματικότητας. Θέλεις δηλαδή να φέρεις το δικό σου φανταστικό στα μέτρα της πραγματικότητας, έτσι ώστε αυτό να αποδειχτεί ότι υπάρχει, με αποδείξεις που απορρέουν από την πραγματικότητα, και όχι να αλλάξεις την οπτική των άλλων, να χαλαρώσεις τη δύναμη που ασκεί το κυρίαρχο πρίσμα στην αντίληψή τους.

Αυτή η εναντίωση στην κυρίαρχη εξουσία (ποικίλης μορφής) βρίσκεται αρκετά βαθιά εντός της σειράς, με την El(even) να είναι το κυρίως όχημα (όσον αφορά κυρίως τον πρακτικό τομέα, λόγω των υπερδυνάμεων που έχει) προέλασης (της εναντίωσης). Όπως και με το σύνολο σχεδόν των υπερηρωικών αφηγήσεων, έτσι και εδώ υπάρχει η λαχτάρα για ταύτιση με ένα χαρακτήρα που ξεχωρίζει από το μέσο άτομο, που έχει τη δυνατότητα να αντισταθεί στη δύναμη της μάζας, στην εξουσία, στην κυριαρχία της πλειοψηφίας (και ενίοτε βέβαια να επιβάλει τη θέση του), να κάνει αυτό που θέλει (το τι θέλει βέβαια, και από που προέρχεται αυτό, είναι μεγάλο κουβάρι, με διάφορες προεκτάσεις, από ιστορικοκοινωνικές μέχρι μεταφυσικές) χωρίς επιπτώσεις, εν τέλει να διαμορφώνει την πραγματικότητα σύμφωνα με τις βουλές του.

Εδώ έχει ενδιαφέρον το εξής απόσπασμα από το Primitive Mythology του Joseph Campbell:

“We have noted that in the world of the infant the solicitude of the parent conduces to a belief that the universe is oriented to the child’s own interest and ready to respond to every thought and desire. This flattering circumstance not only reinforces the primary indissociation between inside and out, but even adds to it a further habit of command, linked to an experience of immediate effect. The resultant impression of an omnipotence of thought—the power of thought, desire, a mere nod or shriek, to bring the world to heel—Freud identified as the psychological base of magic, and the researches of Piaget and his school support this view. The child’s world is alert and alive, governed by rules of response and command, not by physical laws: a portentous continuum of consciousness, endowed with purpose and intent, either resistant or responsive to the child itself. And as we know, this infantile notion (or something much like it) of a world governed rather by moral than by physical laws, kept under control by a super-ordinated parental personality instead of impersonal physical forces, and oriented to the weal and woe of man, is an illusion that dominates men’s thought in most parts of the world—or even most men’s thoughts in all parts of the world—to the very present. We are dealing here with a spontaneous assumption, antecedent to all teaching, which has given rise to, and now supports, certain religious and magical beliefs, and when reinforced in turn by these remains as an absolutely ineradicable conviction, which no amount of rational thought or empirical science can quite erase.”

Είναι λοιπόν η ταύτιση με τον εκάστοτε υπερήρωα μια λαχτάρα για επιστροφή σε εκείνη την προ-παιδική κατάσταση στην οποία ο κόσμος διαμορφώνονταν σύμφωνα με τις βουλές του ατόμου.


Το ζήτημα όμως με την εξουσία εντοπίζεται και αλλού: οι νυχτερινές εξορμήσεις/σκασιαρχεία από το σπίτι, επιβεβαιώνουν τη μη παντοδυναμία των κυρίως ατόμων που έχουν δύναμη επιβολής πάνω σου όταν είσαι παιδί, δηλαδή των γονιών σου. Οι περισσότεροι από τους ενήλικες της σειράς είναι εχθρικά (ως ένα βαθμό) προς τους παιδικούς πρωταγωνιστές  άτομα, βρίσκονται στην άλλη πλευρά, πέρα από τον φράχτη της ενηλικίωσης. Υπάρχουν δυο εξαιρέσεις, πέρα από την (σχετικά απομονωμένη από τα πρωταγωνιστικά παιδιά) Joyce:

Ο ενήλικος που συμμαχεί με τα παιδιά, κόντρα στην πραγματικότητα από την οποία είναι πολύ περισσότερο διαβρωμένος από ότι το παιδί, έχει ιδιαίτερη σημασία. Πρόκειται για κάποιο άτομο που αποφασίζει να πιστέψει (ή έστω να αναζητήσει μπαίνοντας σε μια διάθεση δεκτικότητας προς το αλλοπρόσαλο – οι επιρροή από τον Mulder των X-Files είναι εμφανής στη σκηνή που διαλύει ολόκληρο το σπίτι του ψάχνοντας για κοριούς), μια φιγούρα από τον άλλο κόσμο, τον κόσμο των μεγάλων, ο οποίος γίνεται σύμμαχος. Στο Stranger Things ο σερίφης γίνεται ένας από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες γιατί πρόκειται για έναν ενήλικα που τα βάζει με την κυρίαρχη απρόσωπη δομή, που παίρνει το μέρος της αδύναμης μειοψηφίας. Από την άλλη, ο καθηγητής φυσικής είναι επίσης εξαιρετικά συμπαθής, αλλά υπό άλλη μορφή. Πρόκειται για έναν ενηλικιωμένο αντικατοπτρισμό των παιδιών, ελαφρώς διαθλασμένο από το πέρασμα στην άλλη πλευρά (των ενηλίκων), αλλά όχι τόσο ώστε να μη βρίσκει σημείο γείωσης με τα παιδιά (προσέχουμε ότι γνωρίζει από D&D, στο σημείο που του αναφέρουν για το Vale of Shadows).

vlc 2016-08-04 15-57-33-48

Μια από τις πιο δυνατές για εμένα σκηνές είναι η στιγμή που τα παιδιά αντιλαμβάνονται που ακριβώς βρίσκεται ο Will, δηλαδή στο Vale of Shadows (λέγε με Plane of Shadow), ένα σκιώδες καθρέφτισμα του εδώ κόσμου. Η λύση μέρους του μυστηρίου έρχεται μέσω των γνώσεων που έχουν αποκτήσει μέσω των αγαπημένων τους ασχολιών. Η ικανοποίηση είναι μεγάλη όταν χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις τις γνώσεις που αποκτάς μέσω κάποιων ασχολιών οι οποίες φαντάζουν τελείως ξένες με την πρακτικότητα της πραγματικότητας. Εκεί λοιπόν που τα Role Playing Games, η παιδική λογοτεχνία φαντασίας και μυστηρίου, οι μη πρακτικές επιστημονικές γνώσεις, απορρίπτονται ως φαντασιοπληξίες χωρίς νόημα, η οποιαδήποτε χρήση γνώσεων που έχουν προέλθει από αυτές σε πρακτικές συνθήκες είναι ένα τρίψιμο στη μούρη των κυνικών. Αυτό βέβαια είναι για μια ακόμη φορά ήττα του Φανταστικού, μιας και καταλήγεις να θέλεις να επιβεβαιώσεις την ασχολία σου με τους όρους των άλλων – εντός της πραγματικότητας.

Εν τέλει το Stranger Things είναι ένα έργο τέχνης που κουβαλάει μέσα του την παιδική αντιδραστικότητα και εναντίωση σε οποιαδήποτε (προφανής) μορφής κυριαρχία επί του ατόμου. Όπως ξανά-ανέφερα, είναι μια ωδή στο Πείσμα, στην διαμόρφωση του κόσμου μέσω της θέλησης (χωρίς ομως να καταπιάνεται με το πως διαμορφώνεται αυτή η θέληση), στην ικανοποίηση που προσφέρει η επιβεβαίωση του Φανταστικού (έστω και εντός της κυρίαρχης πραγματικότητας), στην διάρρηξη της καθημερινότητας. Όλα αυτά διαποτισμένα με κιλά νοσταλγίας δημιουργούν έναν κόσμο όπου μπορείς να ποδηλατήσεις μέσα σε ρεύματα Μαγείας, κάνοντας σλάλομ ανάμεσα στις αλυσίδες της Κυριαρχίας, φτάνοντας σε μια ελαφρά γείωση όσον αφορά την τελική αναγκαστική (;) θυσία της El, αφήνοντας όμως να πέφτει μια δέσμη αστρικού φωτός από το παραθυράκι που σχηματίζεται με την τελική σκηνή του Will.

Keyholes and the Uncanny, Part 1: General Remarks


The closed door of a room during night-time is, for that room’s inhabitant, a sign of security and isolation at the same time. Many a child has been torn before the dilemma of an opened or closed bedroom door. And perhaps it is not so rare the person that covers the keyhole opening, either with the corresponding key, a cloth, or even stuffs it with plain paper, so as to avoid the possibility of an unwanted gaze penetrating it and falling upon him during the small hours of the night.

General Remarks

Concerning the keyhole:

The bedroom doors, as well as most of the interior ones in contemporary houses, are the ones still retaining the kind of keyhole with an aperture large enough for an eye to look through, or to be used as passageway for a thin object. This is the keyhole of interest for this text, the one that could be said to contain two functions:

peering through (which in the more sophisticated doors of nowadays has been transferred – taking into account the impregnable to the eye secure lock – to the spy-hole/peep-hole (or the electronic camera even)),

securing the door (which function has remained with the lock even in doors with more modern locking mechanisms).

Of all the interior spaces guarded by locks of the aforementioned kind that is of interest to us, I mostly focus upon the bedroom in this text, since sleep and keyholes seem to have a highly peculiar relationship.

A door shut

In the case where the door is closed and/or locked but the keyhole is empty, it (the keyhole) provides a sensory connection between the outside and the inside. It is a window. But whereas the house window is usually an opening directed almost exclusively from inside to outside*, it seems that some of us mostly experience this particular window in reverse. We know the space outside the door; it is the space of our house. We do not need to look upon what lies outside the room, or rather we should not have to look – the space should correspond to what we have in our mind. The only being having a reason to look through is a stranger gazing into the room from the outside, trying to know what lies on the inside.

The keyhole is the most vulnerable part of a closed door, its thinner part, the one most easily violated. It is also its only immaterial part; it is a passage, whereas all other parts of the door are barriers or tools with a solid nature. It is a crack in an otherwise solid object, in this object’s continuous and sometimes seamless surface (the space beneath the door is also a vulnerable spot, but it is outside the bounds of the door per se). But while being the door’s weakest point from a physical point of view, the keyhole is at the same time its more essential one, as far as control over it is concerned, for it is through the keyhole that the door can be more safely secured. It is also the only part which connects the two spaces, inside and outside, which are otherwise separated by the existence of the closed door.


If someone is outside the door, hidden, waiting, and we are gazing through the keyhole, that person can easily surprise us if it suddenly brings its eye to look through the other side of the hole. It is a fear of the suddenness of this surprise (along of course with the possibility of the confirmation of the existence of a stranger) which can create anxiety to the one being on the inside. And it is not only the gaze that can come through the hole, but any imagined kind of murder weapon or even a voice, which can even be disembodied, without a perceptible in the observer’s field of vision body. One may well stuff the keyhole with a suitable material, but then, there is always the possibility of an entity on the outside pushing it back, resulting in (from the insider’s point of view) the apparent self-motion of an inanimate object, hence uncanniness.

It is also one of the two parts with which one can interact with the door (the other being the door handle). But, while the door handle interacts directly with the user’s body, the keyhole does so indirectly, through the use of the key. It is thus the only part of the door adding a third component to the system consisting of the door and the person behind it, namely the object responsible for its existence: the key.

Because of the opening’s smallness, gazing through the keyhole has a sense of the forbidden. Such small, narrow fields of vision are outside the normal, everyday experience, more reminiscent of static optic organs than anything else. They imply difficulty and constraints, restrictions in one’s visual appropriation of space, thus limits in one’s power, leading to the creation of a certain degree of helplessness. But the fact that those small and rigid fields of vision are outside the everyday experience makes them exotic, mysterious, something to be tasted with guilty pleasure. The fact that only our eye could be perceptible from the door’s other end (and this only if one focuses one’s gaze upon the lock) creates a sense of privacy, of isolation, perhaps of undetectability. The interplay between these two, somehow conflicting senses (namely that of restriction and helplessness, and that of impregnable isolation and untraceability) could be considered as the root for much of the beholder’s (on either side of the door) state of feelings and/or mind.

*Georg Simmel, “Bridge and Door,” in Rethinking Architecture, trans. Edward Shils, ed. Neil Leach (London: Routledge, 1997), 67