Knowledge & Conversation of the Holy Guardian Owls

Ο σημαντικότερος ίσως στόχος του οικοδομήματος της Δυτικής Μαγείας (τουλάχιστον για όσους από εμάς δεν τον έχουμε πετύχει ήδη) είναι η επιτυχημένη σύνδεση με την αξιοπερίεργη οντότητα Holy Guardian Angel μας, διαδικασία γνωστή ως Knowledge & Conversation of the Holy Guardian Angel. Ουσιαστικά μια επαφή με κάτι τελείως εκτός της συνείδησης: θεότητα, ανώτερος εαυτός, συμβουλάτορας υπάλληλος των Ακασσικών Αρχείων, μια έλλογη κύστη του γιουνγκιανού συλλογικού ασυνείδητου, η νοημοσύνη του υπέρ-οργανισμού του οποίου είμαστε κύτταρα, κουκουβάγιες, ή οτιδήποτε άλλο. Η οποία επαφή αυτή αλλάζει το μάγο ριζικά – ο Crowley θα έλεγε πως τον εναρμονίζει με το Πραγματικό Θέλημά του. Όχι μονάχα προνόμιο της δυτικής παράδοσης, η ρηξικέλευθη αυτή επαφή με μια διάνοια εκτός της συνείδησής, είναι λίγο πολύ στα θεμέλια κάθε μαγικής παράδοσης, από τον (δια των πνευμάτων) διαμελισμό και επανακατασκευή του σαμάνου ως τις μάχες υπέρβασης και κατακερματισμού του υπάρχοντος Εγώ στην ανατολή. Το τί γίνεται μετά την Συνομιλία, το πώς αλλάζει η μονάδα-μάγος, και κυρίως το πως κινείται και αλληλεπιδρά μέσα σε ένα κόσμο τον οποίο πλέον βιώνει διαφορετικά, είναι μια συνεχής πραγματική απορία μου, τουλάχιστον μέχρι να επιτύχω κι εγώ τη Γνώση και Συνομιλία.

Ξαναείδα τις τελευταίες εβδομάδες τις δύο παλιές σεζόν του Twin Peaks, έχοντας στο μυαλό μου ένα ποστ φίλου στο οποίο ανέφερε πως αυτό που κάνει τον Agent Cooper τόσο απολαυστικό και συμπαθή χαρακτήρα είναι το ότι πρόκειται για έναν ενήλικο που έχει αποκτήσει Σοφία, κι έπειτα, οπλισμένος με αυτή, έχει επανέλθει σε μια παιδική θέαση/θεώρηση του κόσμου (worldview – επίσης δεν υπάρχει καμία αρνητική χροιά στη λέξη «παιδική» εδώ). Οπλισμένος με τη σειρά μου με το πρίσμα του εν λόγω ποστ, συνειδητοποίησα, από τα αρχικά επεισόδια της πρώτης σεζόν ακόμη, πως ο αγαπητός Dale Cooper απεικονίζει θεσπέσια το πως μπορεί ένα ενήλικο άτομο να κυριαρχείται από τον παιδικό τρόπο αντίληψης και αντίδρασης – έναν κατεξοχήν μαγικό τρόπο, σίγουρα διάφορο του αμιγώς ορθολογιστικού – και συνάμα να μην φαντάζει γκροτέσκο ή αστείο, αλλά απλά αξιοζήλευτο.

Ο Cooper, πέρα από την εκπαίδευση και την έως τώρα εμπειρία του, εμπιστεύεται τα όνειρά του και τη μαντική τέχνη όσον αφορά την πορεία του τόσο εντός της ζωής όσο και των υποθέσεων που καλείται να εξιχνιάσει. Και αποκομίζει το όφελος αυτής της εμπιστοσύνης, καθώς η πραγματικότητα γύρω του ανταποκρίνεται, υπακούοντας στους οιωνούς και αλλοιώνοντας τους θεωρούμενους ως άθραυστους φυσικούς νόμους του κυρίαρχου παραδείγματος – όπως ακριβώς βλέπει τον κόσμο ένα παιδί, ειδικά στα νεότατα χρόνια του. Ο Cooper δείχνει μια παντελή έλλειψη κυνισμού, σαρκασμού και ειρωνείας, τούτων των τοξικότατων αποσκευών της ενήλικης ζωής. Ένας Cooper που βυθίζεται με όλο του το είναι στην απόλαυση μιας μηλόπιτας (δίχως να σνομπάρει τις φαινοτυπικές αντιδράσεις της απόλαυσής του) και εξωτερικεύει με σχεδόν απίθανη ειλικρίνεια τα συναισθήματά του. Κάτι το ιδιαιτέρως αναζωογονητικό εν μέσω ενός ίντερνετ που έχει τοτεμοποιήσει λατρευτικά το μηδενισμό, το σκεπτικισμό και την αποστασιοποίηση από τον αγνό ενθουσιασμό. Και το μαγικό στοιχείο με όλο αυτό είναι το προαναφερθέν: δε δείχνει γκροτέσκος, ή ηλίθιος, όπως είθισται να θεωρείται όποιο άτομο δε συμβαδίζει συμπεριφορικά με τον αποδεκτό για την ηλικία του τρόπο σκέψης (ειδικά αν ολισθαίνει προς τα πίσω στον ηλικιακό άξονα). Σε αυτό βοηθάει σίγουρα το γεγονός πως ο Cooper πατάει γερά τα πόδια του και στις δυο όψεις του κόσμου (μαγική και κυρίαρχη), και δεν ξεχνάει τις περισσότερες από τις κοινωνικές ή επαγγελματικές συμβάσεις, τουλάχιστον όταν πραγματικά αυτές χρειάζονται.

Μια παρατήρηση εδώ: αναγνωρίζω πως η ανοχή της συμπεριφοράς του Agent Cooper έχει σίγουρα να κάνει και με την προνομιούχα θέση του, ως πράκτορα του FBI και ως λευκού άνδρα. Ειδικά το πρώτο έχει μεγάλη βαρύτητα, τουλάχιστον εντός του law enforcement κύκλου στον οποίο κινείται κατά τη διάρκεια των ερευνών – έχει την εξουσία να προτείνει και να επιβάλλει τις ανορθόδοξες μεθόδους του (και φυσικά η δεκτικότητα τόσο του Deputy Hawk όσο και του Sheriff Truman ως προς το υπερφυσικό τον βοηθούν). Σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε κάλλιστα να είχε καταλήξει σε ψυχιατρείο, ως αντικείμενο χλεύης, ή ως κάτι το ακίνδυνα αξιοπερίεργο, ένας τρελός του χωριού, μια Log Lady.

Εικάζω πως η κοσμοθεώρηση του Cooper και η εκπορεύουσα εξ αυτής συμπεριφορά είναι μια πολύ πιθανή εκδοχή του πώς μπορεί να είναι ένα άτομο μετά την Knowledge & Conversation of the Holy Guardian Angel. Επανάκτηση της μαγικής θεώρησης της παιδικής ηλικίας, ενισχυμένης με την εμπειρία και σοφία της έως τώρα πορείας, με αποτέλεσμα ένα κράμα που σχεδόν εκπέμπει φως κανονικό φως, σε φάση να σε ζεσταίνει και να σε φωτίζει λίγο. Μέσα από αυτή τη θεώρηση η μαγεία αρχίζει να λειτουργεί – οι οιωνοί του Cooper είναι ολόσωστοι και η μαντική τελετή πετυχαίνει θριαμβευτικά, το δαχτυλίδι του πράγματι εξαφανίζεται στην κατοχή του Γίγαντα έως τη στιγμή που πρέπει, κ.ο.κ. Και αυτό το κλικ του μαγικού διακόπτη δεν είναι ακριβώς θέμα πεισματικής πίστης, αλλά κυρίως ριζικής αλλαγής οπτικής, μια μετάβαση από ένα νοητικό «Πιστεύω ή δεν πιστεύω ή θα ήθελα να πιστεύω πως ο κόσμος λειτουργεί έτσι» σε ένα ολόσωμο και ολοπνεύματο «Ξέρω και πάντα ήξερα πως έτσι λειτουργούσε, έστω κι αν κάποτε ξέχασα για ένα διάστημα». Στο βιβλίο “The Re-enchantment of the World” ο Morris Berman καταλήγει στο προσωπικό συμπέρασμα πως κατά το Μεσαίωνα (ή γενικότερα προ Διαφωτισμού) όταν οι άνθρωποι έβλεπαν μάγισσες να πετάνε, το μόλυβδο να μετατρέπεται σε χρυσό, τα πνεύματα των δέντρων να μιλάνε, αυτά τα φαινόμενα όντως συνέβαιναν γιατί η μαγική κοσμοθεωρία έχει τα εργαλεία για να τα αντιληφθεί. Έτσι και η Knowledge & Conversation of the Holy Guardian Angel του σήμερα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας τρόπος επανάκτησης του τρόπου θέασης μιας άλλης οργάνωσης της πραγματικότητας.

Τέλος μια προβολή της πορείας του Cooper στην ανοδική πορεία του μάγου επί του Καβαλιστικού Δέντρου της Ζωής: Αν κατά την ανάβαση του Δέντρου η Knowledge & Conversation βρίσκεται στο Τίφαρεθ, το έκτο Σέφιροθ, και αν πρέπει να προηγηθεί αυτής η Dark Night of the Soul, τότε πολύ πιθανώς η Γνώση & Συνομιλία να έλαβε χώρα κάπου μετά τον τραυματισμό του Cooper από τον πρώην συνάδελφό του, Windom Earle, κάποια χρόνια πριν έρθει στο Twin Peaks. Από την άλλη, η ανάβαση στο Δέντρο δε σταματάει στο Τίφαρεθ. Η άβυσσος παρεμβάλλεται ανάμεσα στην «κάτω» επτάδα και την ανώτερη σεφιροθική τριάδα. Το Black Lodge κάλλιστα θα μπορούσε να είναι αυτή η άβυσσος, την οποία πρέπει να διασχίσει η οντότητα στην πορεία προς την ανώτερη τριάδα του Δέντρου. Και στα 25 χρόνια που παραμένει στην άβυσσο διασχίζοντάς την ο Dale Cooper, το κλιφοθικό του είδωλο αφήνει μαλλί και αποκτά ένα γούστο για τα δερμάτινα καθώς οργώνει τον απάνω κόσμο.

Stranger Things

GS-header2

Κάπου στα μέσα του Ιουλίου, έχοντας τελειώσει μια σεζόν κάποιας σειράς της οποίας δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα, έκανα την συχνή αναζήτηση περί καινούριων sci-fi και fantasy τηλεοπτικών σειρών. Μεταξύ αποτελεσμάτων που ή τα έχω δει ή λόγω περιγραφής μου φάνηκαν αδιάφορα, είδα και την αναφορά σε μια νέο-εμφανισθείσα σειρά, η λιτή περιγραφή της οποίας περιλάμβανε την εξαφάνιση ενός αγοριού και την παράλληλη εμφάνιση ενός κοριτσιού με νοητικές υπερδυνάμεις. Αυτό που κυρίως με ιντρίγκαρε ήταν ο συγκριτικός βαθμός “stranger”, αρκετά ασυνήθιστος για τίτλο· πιο παράξενα από τι; (Έχει μια αίσθηση κύλισης ο συγκριτικός βαθμός εδώ: πράγματα που γίνονται πιο παράξενα από κάποια άλλα (τα αρχικά θεωρούμενα ως φυσιολογικά) και τα οποία στη συνέχεια θα χάσουν την παραξενιά τους λόγω της εμφάνισης άλλων που θα είναι πιο παράξενα από αυτά, και ούτω καθεξής. Ο υπερθετικός βαθμός απλά θα βάπτιζε κάποια πράγματα ως τα πλέον παράξενα, οδηγώντας σε στασιμότητα).

Η σειρά κατέβηκε και ειδώθηκε εντός ημερών δύο, με τα επτά (αν θυμάμαι καλά) εκ των οκτώ επεισοδίων να καταβροχθίζονται σε μια ημέρα. Το ζήτημα των αναφορών της σειράς σε ένα γαλαξία 80s κινηματογραφικών αναμνήσεων το έμαθα λίγο πριν ξεκινήσω, και αποδείχτηκε ικανά τοποθετημένο εντός του δημιουργήματος, έτσι ώστε να μην αναλώνεται σε μια απλή παράθεση νοσταλγίας. (αυτό εδώ το βίντεο περιλαμβάνει όλα τα κινηματογραφικά κλεισίματα ματιού στην συγκεκριμένη δεκαετία)

Νοσταλγία, λοιπόν. Ένα αίσθημα ικανοποίησης (συνδυασμένο με μια στυφή αίσθηση απώλειας) που νιώθεις όταν έρχεσαι σε επαφή με κάτι το οποίο σε έχει ευχαριστήσει (ή νομίζεις πως το έχει κάνει) σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν, το οποίο είναι αλληλένδετο με προσωπικά βιώματα (πιθανώς γυαλισμένα λόγω του διαστήματος που έχει περάσει, αλλά και λόγω της οπτικής με τα οποία τα είχες βιώσει όταν αυτά συνέβησαν) τα οποία είτε παραπέμπουν γενικότερα σε μια βαθροποιημένη περίοδος της ζωής σου, είτε είναι τα ίδια τόσο ευχάριστα ώστε να ξεχωρίζουν ως βιωτικά εκθέματα. Η νοσταλγία εμπεριέχει τη διαλεκτική της ευχαρίστησης που προσφέρει η βύθιση σε ένα κουκούλι το οποίο είναι σχεδόν ιδανικά πλασμένο, και του πόνου ή αίσθησης απώλειας που νιώθεις με τη γνώση ότι αυτό δε συμβαίνει τώρα (χωρίς να είναι απαραίτητα για πάντα χαμένο στο παρελθόν – το βασικό είναι ότι βρίσκεται εκτός του παρόντος). Προκύπτει μια λατρεία, λοιπόν, ενός χρονικού διαστήματος της ζωής σου, μέσω της εκ των υστέρων αγιοποίησης κάποιων εμπειριών εκείνης της περιόδου.

Στην προκειμένη τώρα, και όσον αφορά εμένα, κάποιες από τις ταινίες στις οποίες αποτίει φόρο τιμής το Stranger Things, λειτουργούσαν, όταν τις έβλεπα στην παιδική ηλικία, ως γεννήτριες ειδώλων (simulacra) του εαυτού μου, εικόνων ενός εγώ που κινείται μέσα σε ένα ιδανικό για μένα σύμπαν καταστάσεων. Τα παιδιά των Goonies, για παράδειγμα, ζούσαν μια κατάσταση περιπέτειας που εγώ μέχρι τότε δεν ήξερα (συγκεκριμενοποιημένα τουλάχιστον) ότι ήθελα να βιώσω, με αποτέλεσμα να μου σερβιριστεί μια απτή μορφή περιπέτειας/δραπέτευσης από την κανονικότητα (η ανάγκη για αυτή την περιπέτεια θαρρώ πως προϋπήρχε, και μάλλον είναι δύσκολο να ανιχνευτεί στην πηγή της). Δημιούργησε η ταινία πρότυπα προσωπικοτήτων και καταστάσεων, σύμφωνα με τις οποίες προσωπικότητες προσπαθούσα να διαμορφώσω τον εαυτό μου, με την ελπίδα ότι έτσι θα εμφανίζονταν εν τέλει και οι πρότυπες καταστάσεις. Όταν λοιπόν έχεις να κάνεις με κάτι που σου έχει διαμορφώσει ένα τμήμα της προσωπικότητας που ακόμη θεωρείς ως πολύ θετικό, τότε η μετέπειτα επαφή μαζί του είναι καταδικασμένη να κυριαρχείται αφενός από πλήθος θετικών συναισθημάτων, αλλά και αφετέρου από μια λαχτάρα για επαναπροσέγγιση της πρώτης επαφής, του σημείου μηδέν, έτσι ώστε να ξανανιώσεις την πλήρη δύναμη με την οποία εισχώρησε μέσα στον εαυτό σου η Επιρροή – κάτι σαν θρησκευτική εμπειρία, άμεση επαφή με το Θεϊκό, Θεοφάνεια.

download

Ένα από τα κοινά σημεία μεταξύ Goonies και Stranger Things είναι η επιβεβαίωση του μυθικού/φανταστικού ως πραγματικό (στους μεν Goonies ο θρύλος του πειρατικού πλοίου και θησαυρού αποδεικνύεται αληθινός, στο δε Stranger Things μια πτυχή του κόσμου του D&D εισχωρεί στην πραγματικότητα). Η επιβράβευση της εμμονής στην άποψή σου (όσο μη συμβατική και να είναι αυτή), η πανηγυρική εξύψωση του Πείσματος ως δύναμη ικανή να διαμορφώσει την πραγματικότητα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από τη σειρά είναι ίσως η Joyce Byers, η μητέρα του εξαφανισμένου Will, η οποία κρατιέται γαντζωμένη πάνω στην ελπίδα (ότι αυτός είναι ακόμη ζωντανός) από μεταφυσικές κλωστές, ακόμη και όταν όλα σχεδόν συνηγορούν πως θα έπρεπε να την εγκαταλείψει. Η σκηνή στο νεκροτομείο, στην οποία αρνείται να υπογράψει πως το πτώμα που βρέθηκε είναι ο γιος της, παρόλο που έχει δει την ομοιότητα με τα μάτια της, είναι χαρακτηριστική – I don’t care if anyone believes me, that thing is not my son. Το πείσμα κάνει καλό, διαμορφώνει την πραγματικότητα, μπορεί να υπερνικήσει ακόμη και το θάνατο – κακά τα ψέμματα, αυτός είναι ένας κόσμος στον οποίο αξίζει να ζεις. Καμία υποταγή στην εξουσία της κυρίαρχης πραγματικότητας (τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως*). Κανένας συμβιβασμός με το πρόσχημα των ψυχολογικών προβλημάτων/παραισθήσεων. Και όταν έρχονται κάποια άτομα, σαν σωστά τοποθετημένα μεταξύ τους γειτονικά κομμάτια παζλ, που επιβεβαιώνουν ένας ένας τις «παραισθήσεις» της Joyce, ο θεατής δε μπορεί παρά να νιώσει διαδοχικά σκιρτήματα ικανοποίησης, βλέποντας πως τελικά άξιζε η με νύχια και δόντια αφοσίωση στο απίστευτο.

*εδώ βέβαια ελοχεύει το εξής παράδοξο: η επιβεβαίωση του φανταστικού ως κάτι το πραγματικό επιβεβαιώνει εν τέλει την κυριαρχία της (κυρίαρχης) πραγματικότητας, μιας και η ανάγκη του να αποδεχτεί και ο υπόλοιπος κόσμος ως πραγματικό αυτό που εσύ πιστεύεις σημαίνει ότι έχεις αποδεχτεί την ενσωμάτωσή σου μέσα σε μια παντοδύναμη μορφή της πραγματικότητας. Θέλεις δηλαδή να φέρεις το δικό σου φανταστικό στα μέτρα της πραγματικότητας, έτσι ώστε αυτό να αποδειχτεί ότι υπάρχει, με αποδείξεις που απορρέουν από την πραγματικότητα, και όχι να αλλάξεις την οπτική των άλλων, να χαλαρώσεις τη δύναμη που ασκεί το κυρίαρχο πρίσμα στην αντίληψή τους.

Αυτή η εναντίωση στην κυρίαρχη εξουσία (ποικίλης μορφής) βρίσκεται αρκετά βαθιά εντός της σειράς, με την El(even) να είναι το κυρίως όχημα (όσον αφορά κυρίως τον πρακτικό τομέα, λόγω των υπερδυνάμεων που έχει) προέλασης (της εναντίωσης). Όπως και με το σύνολο σχεδόν των υπερηρωικών αφηγήσεων, έτσι και εδώ υπάρχει η λαχτάρα για ταύτιση με ένα χαρακτήρα που ξεχωρίζει από το μέσο άτομο, που έχει τη δυνατότητα να αντισταθεί στη δύναμη της μάζας, στην εξουσία, στην κυριαρχία της πλειοψηφίας (και ενίοτε βέβαια να επιβάλει τη θέση του), να κάνει αυτό που θέλει (το τι θέλει βέβαια, και από που προέρχεται αυτό, είναι μεγάλο κουβάρι, με διάφορες προεκτάσεις, από ιστορικοκοινωνικές μέχρι μεταφυσικές) χωρίς επιπτώσεις, εν τέλει να διαμορφώνει την πραγματικότητα σύμφωνα με τις βουλές του.

Εδώ έχει ενδιαφέρον το εξής απόσπασμα από το Primitive Mythology του Joseph Campbell:

“We have noted that in the world of the infant the solicitude of the parent conduces to a belief that the universe is oriented to the child’s own interest and ready to respond to every thought and desire. This flattering circumstance not only reinforces the primary indissociation between inside and out, but even adds to it a further habit of command, linked to an experience of immediate effect. The resultant impression of an omnipotence of thought—the power of thought, desire, a mere nod or shriek, to bring the world to heel—Freud identified as the psychological base of magic, and the researches of Piaget and his school support this view. The child’s world is alert and alive, governed by rules of response and command, not by physical laws: a portentous continuum of consciousness, endowed with purpose and intent, either resistant or responsive to the child itself. And as we know, this infantile notion (or something much like it) of a world governed rather by moral than by physical laws, kept under control by a super-ordinated parental personality instead of impersonal physical forces, and oriented to the weal and woe of man, is an illusion that dominates men’s thought in most parts of the world—or even most men’s thoughts in all parts of the world—to the very present. We are dealing here with a spontaneous assumption, antecedent to all teaching, which has given rise to, and now supports, certain religious and magical beliefs, and when reinforced in turn by these remains as an absolutely ineradicable conviction, which no amount of rational thought or empirical science can quite erase.”

Είναι λοιπόν η ταύτιση με τον εκάστοτε υπερήρωα μια λαχτάρα για επιστροφή σε εκείνη την προ-παιδική κατάσταση στην οποία ο κόσμος διαμορφώνονταν σύμφωνα με τις βουλές του ατόμου.

netflix-stranger-things-trailer

Το ζήτημα όμως με την εξουσία εντοπίζεται και αλλού: οι νυχτερινές εξορμήσεις/σκασιαρχεία από το σπίτι, επιβεβαιώνουν τη μη παντοδυναμία των κυρίως ατόμων που έχουν δύναμη επιβολής πάνω σου όταν είσαι παιδί, δηλαδή των γονιών σου. Οι περισσότεροι από τους ενήλικες της σειράς είναι εχθρικά (ως ένα βαθμό) προς τους παιδικούς πρωταγωνιστές  άτομα, βρίσκονται στην άλλη πλευρά, πέρα από τον φράχτη της ενηλικίωσης. Υπάρχουν δυο εξαιρέσεις, πέρα από την (σχετικά απομονωμένη από τα πρωταγωνιστικά παιδιά) Joyce:

Ο ενήλικος που συμμαχεί με τα παιδιά, κόντρα στην πραγματικότητα από την οποία είναι πολύ περισσότερο διαβρωμένος από ότι το παιδί, έχει ιδιαίτερη σημασία. Πρόκειται για κάποιο άτομο που αποφασίζει να πιστέψει (ή έστω να αναζητήσει μπαίνοντας σε μια διάθεση δεκτικότητας προς το αλλοπρόσαλο – οι επιρροή από τον Mulder των X-Files είναι εμφανής στη σκηνή που διαλύει ολόκληρο το σπίτι του ψάχνοντας για κοριούς), μια φιγούρα από τον άλλο κόσμο, τον κόσμο των μεγάλων, ο οποίος γίνεται σύμμαχος. Στο Stranger Things ο σερίφης γίνεται ένας από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες γιατί πρόκειται για έναν ενήλικα που τα βάζει με την κυρίαρχη απρόσωπη δομή, που παίρνει το μέρος της αδύναμης μειοψηφίας. Από την άλλη, ο καθηγητής φυσικής είναι επίσης εξαιρετικά συμπαθής, αλλά υπό άλλη μορφή. Πρόκειται για έναν ενηλικιωμένο αντικατοπτρισμό των παιδιών, ελαφρώς διαθλασμένο από το πέρασμα στην άλλη πλευρά (των ενηλίκων), αλλά όχι τόσο ώστε να μη βρίσκει σημείο γείωσης με τα παιδιά (προσέχουμε ότι γνωρίζει από D&D, στο σημείο που του αναφέρουν για το Vale of Shadows).

vlc 2016-08-04 15-57-33-48

Μια από τις πιο δυνατές για εμένα σκηνές είναι η στιγμή που τα παιδιά αντιλαμβάνονται που ακριβώς βρίσκεται ο Will, δηλαδή στο Vale of Shadows (λέγε με Plane of Shadow), ένα σκιώδες καθρέφτισμα του εδώ κόσμου. Η λύση μέρους του μυστηρίου έρχεται μέσω των γνώσεων που έχουν αποκτήσει μέσω των αγαπημένων τους ασχολιών. Η ικανοποίηση είναι μεγάλη όταν χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις τις γνώσεις που αποκτάς μέσω κάποιων ασχολιών οι οποίες φαντάζουν τελείως ξένες με την πρακτικότητα της πραγματικότητας. Εκεί λοιπόν που τα Role Playing Games, η παιδική λογοτεχνία φαντασίας και μυστηρίου, οι μη πρακτικές επιστημονικές γνώσεις, απορρίπτονται ως φαντασιοπληξίες χωρίς νόημα, η οποιαδήποτε χρήση γνώσεων που έχουν προέλθει από αυτές σε πρακτικές συνθήκες είναι ένα τρίψιμο στη μούρη των κυνικών. Αυτό βέβαια είναι για μια ακόμη φορά ήττα του Φανταστικού, μιας και καταλήγεις να θέλεις να επιβεβαιώσεις την ασχολία σου με τους όρους των άλλων – εντός της πραγματικότητας.

Εν τέλει το Stranger Things είναι ένα έργο τέχνης που κουβαλάει μέσα του την παιδική αντιδραστικότητα και εναντίωση σε οποιαδήποτε (προφανής) μορφής κυριαρχία επί του ατόμου. Όπως ξανά-ανέφερα, είναι μια ωδή στο Πείσμα, στην διαμόρφωση του κόσμου μέσω της θέλησης (χωρίς ομως να καταπιάνεται με το πως διαμορφώνεται αυτή η θέληση), στην ικανοποίηση που προσφέρει η επιβεβαίωση του Φανταστικού (έστω και εντός της κυρίαρχης πραγματικότητας), στην διάρρηξη της καθημερινότητας. Όλα αυτά διαποτισμένα με κιλά νοσταλγίας δημιουργούν έναν κόσμο όπου μπορείς να ποδηλατήσεις μέσα σε ρεύματα Μαγείας, κάνοντας σλάλομ ανάμεσα στις αλυσίδες της Κυριαρχίας, φτάνοντας σε μια ελαφρά γείωση όσον αφορά την τελική αναγκαστική (;) θυσία της El, αφήνοντας όμως να πέφτει μια δέσμη αστρικού φωτός από το παραθυράκι που σχηματίζεται με την τελική σκηνή του Will.

Doctor Who Top Episodes – Season 5

8589130502890-doctor-who-tardis-wallpaper-hd

Season 1

Season 2

Season 3

Season 4

Δυο είναι τα βασικά «τεχνικά» χαρακτηριστικά της πέμπτης σεζόν: η είσοδος του Matt Smith στο ρόλο του Doctor, και η είσοδος του Moffat στο δημιουργικό τιμόνι της σειράς. Και αν η πρώτη αλλαγή κατάφερε να είναι περισσότερο επιτυχημένη από όσο τολμούσα να ελπίζω, η δεύτερη έχει αρνητικές συνέπειες οι οποίες άρχισαν ελαφρώς να φαίνονται από την αρχή, αλλά θα γιγαντωθούν κυρίως στις επόμενες τρεις σεζόν. Όσον αφορά τον Matt Smith, στο ρόλο του ενδέκατου Doctor, παρά την αρχική ψυχρολουσία (τόσο όσον αφορά το περιτύλιγμα – ο ενδέκατος είναι ο πλέον νεαρός Doctor, και δίνει αρχικά την αίσθηση του σχετικά ακατέργαστου υλικού – όσο στην άκομψη, τραχιά σχεδόν, συμπεριφορά, μακριά από την γνήσια βρετανική elegance του Tennant), με κέρδισε πολύ γρήγορα, παρά το μέτριο υλικό των τριών πρώτων επεισοδίων. Όπως είχα γράψει και στο τέλος της τέταρτης σεζόν, ο 10th Doctor/Tennant είχε καεί εσωτερικά, τόσο με την αλλαγή τριών Companions σε τρία χρόνια, όσο και με την απότοκη αυτού ύβρη που διέπραξε στο “Waters of Mars.” Ο Matt Smith έφερε στο ρόλο μια ακόμη πιο trickster χροιά, μια φαινομενική ανεμελιά, ενίοτε στα όρια της αθωότητας, η οποία όμως δεν αποκρύπτει τελείως το γεγονός ότι είναι η ενδέκατη ενσάρκωση, με τη γνώση και εμπειρία όλων των προηγουμένων· είναι μεγαλύτερος ηλικιακά ο ενδέκατος Doctor (προφανώς), παρά το νεαρό της εμφάνισης.

Όσον αφορά τώρα την ανάληψη των ηνίων από τον Moffat, τα πράγματα είναι σε αυτή τη σεζόν άνισα: τέσσερα από τα έξι συνολικά επεισόδια που έγραψε είναι καταπληκτικά (με τα δυο πρώτα να είναι τα υπόλοιπα δυο), το γενικό story arc ήταν μια ευχάριστη ανάπαυλα πρωτοτυπίας (και ανησυχητικής υπόνοιας κοσμικού τρόμου μη δραπετεύσιμου – κάθε φορά που εμφανιζόταν κάποια ρωγμή) μέχρι ενός σημείου (δεν μιλάω για το πως συνεχίστηκε στις επόμενες σεζόν), αλλά το συνολικό πρόσημο του αποτελέσματος της πρόσθεσης των επεισοδίων είναι μάλλον αρνητικό, θυμίζοντας λίγο την μέτρια ποιότητα της δεύτερης σεζόν. Η Amy είναι μια ελαφρώς άχρωμη Companion, τουλάχιστον στην αρχή, την οποία μπορεί να συμπαθώ περισσότερο από την Rose, αλλά είναι ίσως ο λιγότερο δουλεμένος χαρακτήρας μέχρι εκείνη τη στιγμή στη σειρά. Ο Rory, στα επεισόδια που εμφανίζεται, κερδίζει μάλλον τις εντυπώσεις, αλλά με μικρή διαφορά – πέρα από το φινάλε βέβαια, στο οποίο και ο ίδιος και η Amy παίρνουν τα πάνω τους στην υπόληψή μου. Η ανάδειξη της River ως ήμι-μόνιμη Companion είναι ακόμη θετικής χροιάς, και αποτελεί συν τοις άλλοις ένα αντίβαρο στην σαφή βαρυτική δύναμη του Doctor.

vlc 2016-02-19 16-49-13-08

Time of the Angels/Flesh & Stone: Δεύτερη εμφάνιση της River Song στη σειρά (όπου ψυλλιαζόμαστε και κάποια πράγματα για το παρελθόν της/μέλλον μας), άκρως καλοδεχούμενη μετά την ξεκάθαρα θετική εντύπωση από τα “Silence in the Library”/”Forest of the Dead.” Δεύτερη εμφάνιση επίσης των Weeping Angels, μετά την πανηγυρικά υπερθετική εντύπωση του “Blink.” Το σκηνικό «ρημαγμένος πλανήτης – αρχαία ερείπια ένοπλη ομάδα διάσωσης/έρευνας» είναι προφανώς τετριμμένο, αλλά πάντα ευχάριστο. Η παρουσίαση των Angels παραμένει τρομακτική, τόσο με την μη αναμενόμενη εμφάνιση και πληθυσμιακή πυκνότητα, όσο και κυρίως με αυτήν την (τελείως κλείσιμο ματιού στον θεατή – pun intended) ικανότητα κίνησής τους μέσω οποιασδήποτε εικόνας τους, η οποία αφαιρεί κάτι από την ασφάλεια της θέσης του θεατή – εξαιρετική υλοποίηση τρόμου. Ειδικά η μόλυνση του ματιού με την εικόνα του Angel χτυπάει συμβολικά σε ασυνείδητο επίπεδο, θυμίζοντας μύθους περί Κακού Ματιού, δηλητηριώδεις ακίδες, και γενικότερα σκοτεινό μύθο και παραμύθι. Η επανάληψη του Vashta Nerada τρικ «ομιλία μέσω του νεκρού θύματός μας» πιάνει ακόμη, και σε συνδυασμό με το αχανές σκοτάδι των σπηλαίων δημιουργεί πολύ πειστική ατμόσφαιρα. Στο δεύτερο μισό ο παραδοσιακός τρόμος δίνει τη θέση του σε μια αρκετά πιο παράδοξη θεώρηση της ατμόσφαιρας, με κλασσικούς sci-fi κλειστοφοβικούς χώρους, ένα απρόσμενο δάσος, και κυρίως την στιβαρή εμφάνιση των ρωγμών, ως μια άμυαλη μορφή της καταστροφής στον υπερθετικό βαθμό, χτυπώντας πολύ βαθιά – στην ίδια την ύπαρξη του όντος. Εξαιρετικό όλο το σεκάνς με την (ουσιαστικά) τυφλή Amy, άξιος διάδοχος ενός από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς.

vlc 2016-02-19 16-09-34-86

Vincent & the Doctor: Έχω ξαναπεί ότι τα επεισόδια στα οποία συναντάμε παρελθοντικά διάσημα, ιστορικά, πρόσωπα, έχουν μια παραπάνω αξία (για μένα τουλάχιστον), τόσο αν αυτά έχουν να κάνουν με τα κυρίως ειπείν γεγονότα χάρη στα οποία είναι διάσημα, αλλά και ίσως και περισσότερο όταν απλά παρουσιάζουν σκηνές από την καθημερινότητα του εν λόγω ατόμου. Το συγκεκριμένο επεισόδιο προφανώς περιστρέφεται γύρω από τον Vincent Vang Gogh, και όσον αφορά την κυρίως πλοκή του δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο: ένα σχετικά αδιάφορο τέρας, το οποίο έχει έναν προφανή παραλληλισμό (ο οποίος ούτως ή άλλως δηλώνεται ρητά και εντός του) με τη ζωή του ζωγράφου. Το ενδιαφέρον εδώ είναι αυτά που γίνονται στο διάκοσμο, το ίδιο το περιβάλλον ουσιαστικά, βασικό μέρος του οποίου είναι φυσικά και ο Vincent. Απλοϊκή μα βαθιά συγκινησιακή ματιά στη ζωή του, με εξάρσεις ικανοποίησης λόγω της ιδεατής θραύσης της ζοφερής καθημερινότητας του ζωγράφου από την παρουσία του Doctor και της Amy. Και το αποκορύφωμα είναι η εν ζωή θέαση της μετά θάνατον αναγνώρισης του καλλιτέχνη, κάτι το οποίο είναι κρυφός διακαής πόθος για πάρα πολλούς οπαδούς οποιουδήποτε καλλιτέχνη ο οποίος δεν γνώρισε ποτέ την αναγνώριση όσο ζούσε, αλλά και δεν είδε πως εξελίχθηκαν και εξέλιξαν τα έργα του στο μέλλον του. Το επεισόδιο σίγουρα πατάει στη συγκίνηση (ακόμη και στην αναγνώριση του κενού του Rory από τον Vincent, εκεί που η ίδια η Amy δεν θυμάται τίποτα), αλλά το κάνει με έναν τόσο εγκάρδιο τρόπο που δεν μπορείς να του καταλογίσεις τίποτα.

The_pandorica_opens-van_gogh

The Pandorica opens/The Big Bang: Επικό φινάλε σεζόν, από αυτά τα οποία κορυφώνουν σε υπέρμετρη κλίμακα. Τι κι αν ξανά-εμφανίζονται Daleks και Cybermen, αυτή τη φορά ο μικρός ρόλος τους είναι ουσιαστικά διακοσμητικός. Τι κι αν υπάρχει μια λεγεώνα πλαστικών Ρωμαίων με όπλα μέσα στα χέρια τους και με την River Song για Κλεοπάτρα, η υπέροχη επιστροφή του Rory και η (παράλογη αλλά κατανοητή) απόφασή του να σταθεί για 2000 χρόνια φύλακας του Pandorica σβήνουν τα όποια αρνητικά. Η εξήγηση του όλου story arc με τα cracks είναι αρκούντως μοφφατική, ίσως περισσότερο από όσο θα μου άρεσε, έχει ένα στοιχείο κοσμικής υπερβολής που είναι βέβαια αλληλένδετο με το Doctor Who (αλλά εδώ ήταν μια καλή ευκαιρία για κάτι πιο πνευματικό/εξωκοσμικό). Η υπόσχεση συνέχισης του μυστηρίου στην επόμενη σεζόν τότε μου φαινόταν άκρως ενδιαφέρουσα και λογική, αλλά έχοντας στο μυαλό μου τώρα πόσο τελικά κράτησε αυτό το γαϊτανάκι, έχω κάποιες δεύτερες σκέψεις. Τέλος, μπορεί ο Moffat να μην έχει αφήσει χαρακτήρα για χαρακτήρα νεκρό, αλλά η επάνοδος του Doctor στο κλείσιμο του επεισοδίου είναι αγνή ανατριχίλα και ικανοποίηση, κι ας είναι (ή ίσως και λόγω αυτού) ελαφρώς cheesy. Παρά τα όποια μειονεκτήματα, το φινάλε αυτό σε κερδίζει πανεύκολα με το μέγεθος και την ορμητικότητά του. Μεγαλείο.

Doctor Who Top Episodes – Season 4 (and extras)

8589130502890-doctor-who-tardis-wallpaper-hd

Season 1

Season 2

Season 3

Μετά την συναισθηματική ψυχρολουσία του πολύ καλού εορταστικού “Voyage of the Damned” (προφανώς ήταν δύσκολο να έχεις την Kylie Minogue για σταθερό companion, αλλά..), το πρώτο κανονικό επεισόδιο της τέταρτης σεζόν επαναφέρει τη Donna της καρδιάς μας, την κατά τη γνώμη μου καλύτερη εκ των companions της νέας εποχής. Δεν είναι μόνο ο οργίλος χαρακτήρας της και η απολαυστική αυθεντική βλαχιά· είναι η πρώτη από τις νέες companions που δεν βλέπει το Doctor ερωτικά, αφήνοντας να αναπτυχθεί μια τίμια φιλική σχέση. Μια σεζόν που ακολουθεί κατά πόδας την εκρηκτική σε ποιότητα προηγούμενη. Εδώ έχουμε ένα δυνατό arc, ίχνη του οποίου απλώνονται σε όλα σχεδόν τα επεισόδια, ίσως με τον πιο αριστοτεχνικό τρόπο μέχρι τότε. Η σεζόν συνεχίζεται και μετά το κανονικό τέλος της, στα 1 χριστουγεννιάτικο συν 4 εξτρά που οδηγούν στην πασίγνωστη και δακρύβρεχτη αποχώρηση του Tennant μετά από 3 χρόνια στο στενό σακάκι του Doctor, και τα οποία επεισόδια εντάσσονται θεματικά και πνευματικά στην εν λόγω σεζόν.

Fires of Pompeii: Τα ιστορικά επεισόδια της σειράς ξεκινάνε με αβαντάζ στα μάτια μου έναντι των άλλων, και δη τα τοποθετημένα στον Αρχαίο κόσμο. Από την Πομπηία, λοιπόν, είναι που παίρνει μπρος η κυρίως ειπείν πορεία της Donna, μια μέρα πριν την έκρηξη του Βεζούβιου. Προφητείες (με την απαραίτητη παραλλαγή των Εστιάδων Παρθενών), χιούμορ με το πλήθος των Ρωμαϊκών θεών, μωσαϊκά τρανζίστορ, και Δυσοίωνη ατμόσφαιρα(με Δ κεφαλαίο).

pompeii

Η χαρά της προοικονομίας (ακούσιας και εκούσιας) : εμφανίζεται ο Capaldi, η Gillan, ενώ το πέτρωμα του σώματος κλείνει το μάτι σε εκείνο το φρικιαστικό Weeping Angel διπλό επεισόδιο της επόμενης σεζόν. Εδώ πέφτουν οι πολύ πρώτες χάντρες πάνω στο μωσαϊκό της μοίρας της Donna (το εργαλείο της προφητείας προσφέρεται υπέρ το δέον). Από εκεί και πέρα το θέμα της ανάμιξης με τη ροή της ιστορίας επανέρχεται, και συνεπακόλουθα η αιώνια κατάρα του Doctor: Το να κάθεται ως απλός (σχεδόν) θεατής στον θάνατο χιλιάδων. Παρά την ελαφρότητα που διέπει αρκετά σημεία του, το “Fires of Pompeii” σκεπάζει την οθόνη με δυσοίωνη μαυρίλα και τις αλυσίδες της Μοίρας.

Silence in the Library/Forest of the Dead: Άνετα μέσα στα 5 καλύτερα επεισόδια της σειράς. Ερημιά και απομόνωση μέσα στη Βιβλιοθήκη, δηλαδή στο Δάσος των Νεκρών. Οι Vashta Nerada είναι πιθανώς η μεγαλύτερη συνεισφορά του Moffat στο Whovian σύμπαν. Τόσο απλά στη σύλληψη πλάσματα, αλλά και τόσο εκστατικά τρομακτικά. Σκιές που ζουν μέσα στα βιβλία και προσκολλούνται πάνω στα θύματά τους. Διπλές σκιές, και πίσω τους να υψώνονται μια ντουζίνα Μυθολογικά αρχέτυπα περί διπλού, ίσκιου, doppelganger, changeling, κτλ. Κι όμως, ακόμη κι αυτά τα σκιερά πλάσματα έχουν κάποιου είδους συνείδηση και νοημοσύνη, άρα μπορούν να αισθανθούν φόβο – τεράστιος Tennant όταν τους λέει «ψάξτε για μένα στη βιβλιοθήκη» και οι σκιές αποτραβιούνται.

vashta

Το μοτίβο των δυο παράλληλων κόσμων, με σχετικά παράλληλες διηγήσεις είναι βούτυρο στο ψωμί του Moffat. Το φεγγάρι, και η ονειρική πραγματικότητα των αρχειοθετημένων, και η διαταραγμένη εμφάνιση της Miss Evangelista, θέτουν την σκηνή για ένα από τα επίπεδα του επεισοδίου, με τα εσωτερικά γυρίσματα στους διαδρόμους της βιβλιοθήκης να αποτελούν την κορωνίδα της απειλής. Ο σταδιακός χαμός μελών της πρωταγωνιστικής ομάδας είναι μεγαλύτερος από το σύνηθες για τη σειρά, κάτι που θα ξαναδούμε στην επόμενη σεζόν. Ενώ παράλληλα η Donna μας θέτει το δίλημμα μεταξύ ιδανικής φαντασίωσης και γκρίζας πραγματικότητας.

vasrt

Επίσης πρώτη εμφάνιση της River Song. Ενός χαρακτήρα βασισμένου πάνω στο χρονικό παράδοξο των αντίστροφης κατεύθυνσης χρονικών ροών. Παρά την υπερβολή της σε μετέπειτα επεισόδια (που προσωπικά δε με πείραξε καθόλου), η River εδώ είναι τυλιγμένη στο μυστήριο και την αυτοπεποίθηση ενός Time Lord, μια ισάξια του Doctor περσόνα, η οποία προσφέρει το έναυσμα για ένα από τα πιο γλυκόπικρα φινάλε της σειράς.

Midnight: Εδώ έχουμε να κάνουμε με θεατρικής κοψιάς έργο. Η δράση διαδραματίζεται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μέσα στην άτρακτο ενός τουριστικού σκάφους, και ο αντίπαλος είναι κάτι το απροσδιόριστο εμφανισιακά, το οποίο μπορεί να καταλαμβάνει την οντότητα κάποιου.

midnight

Εξαιρετικό take πάνω στο παιδικό παιχνίδι νεύρων «λέω ότι λες», το οποίο κάνει ένα φρικιαστικό peak όταν η επανάληψη έρχεται πριν την πράξη. Κατά τ’ άλλα ψυχολογία του πλήθους σε ακραίες καταστάσεις, απέναντι στο ξένο, τα κατώτερα ένστικτα επιβίωσης, πάτημα επί πτωμάτων για μια ελπίδα στη ζωή. Πρωτότυπο και πανέξυπνο, το Midnight βλέπεται κάλλιστα και από άσχετους με τη σειρά, καθώς στέκει και εκτός του σχετικού σύμπαντος, ως ένα μικρό κομψοτέχνημα.

Turn Left: Ο προπομπός του διπλού φινάλε. Μετά το Doctor-centric “Midnight” ακολουθεί το καθαρά Donna-centric “Turn Left”. Ξεκίνημα με ένα διάβασμα μοίρας, και ο απαίσιος ήχος των δαγκανών εντόμου, μαζί με την οπτική υπόνοια αυτού, παύονται για λίγο, καθώς επιστρέφουμε πίσω σε ένα κομβικό σημείο της ζωής της Donna. Κβαντισμός και εγένετο τυραννικό παράλληλο σύμπαν. Τώρα παίρνουμε μια ιδέα του πόσο σημαντική ήταν για το Doctor η παρουσία της Donna, του πόσο χρειάζεται αυτός ο συγκεκριμένος Doctor ένα ανθρώπινο χαλινάρι.

left

Ζόφος πάνω από τον κόσμο, δυστοπικό μέλλον με κριτική επί εθνικισμού και ολοκληρωτισμού (σημαντικό που έρχεται από τη σειρά, η οποία έχει πολλά πατριωτικά ξεσπάσματα). Δυσκολία στην αναπνοή μέχρι τέλους, εμφάνιση της Rose, δίχως ιδιαίτερες εξηγήσεις, και αυτές οι δαγκάνες του σκαθαριού να ροκανίζουν τις ατελέσφορες πιθανότητες. Επικό τελείωμα με την υπεύθυνη της παγίδας να σαλεύει ψιθυρίζοντας “Who are you, What will you become?”, και δύο λέξεις φυσικά: BAD WOLF.

-The Stolen Earth/Journey’s End: Πεμπτουσιακό φινάλε Doctor Who. Τα έχει όλα: Μεγαλειώδες στη βλέψη του (ολόκληρη η Γη εξαφανίζεται, ενώ επισκεπτόμαστε τη Shadow Proclamation), νοσταλγικό στις παρουσίες που μας αραδιάζει (Sarah Jane, Martha, Rose, Captain Jack, Harriet Jones, Davros διάολε), με δακρυγόνες συνεργασίες και ηρωισμούς. Τι κι αν έχει το σχεδόν γελοίο τηλεφώνημα του πλανήτη προς Doctor; Το ξεπερνάμε μπρος στην επική παραδοσιακή πλοκή, που περιέχει Daleks, και ένα κοσμοβορικό σχέδιο, το τέλος των Πάντων. Λεκτικές αψιμαχίες μεταξύ Doctor και Davros, στις οποίες πολλά από τα όπλα του δημιουργού των Dalek είναι κοφτερές αλήθειες σχετικά με τον τελευταίο των TimelordsΠερισσότερη τροφή για σκέψη μετά τους προβληματισμούς του παλιού “Genesis of the Daleks”. Μια ακόμη γενοκτονία από το Doctor, η οποία όμως οικειοποιείται από τον κλώνο του, που στην προκειμένη ενσωματώνει κάποια αναγκαία κακά της προσωπικότητας του Δέκατου (ας πούμε μια ελαφρά προοικονομία του War Doctor).

stolen earth

Αυτή όμως που κλέβει την παράσταση δεν είναι άλλη από την καταπληκτική Doctor-Donna, τον (βραχύβιο δυστυχώς) συνδυασμό των καλύτερων στοιχείων των συντελεστών της, μια Time Lord Ingenious, υπέρλαμπρη στην σουπερνοβαϊκή έκρηξή της. Θα δίναμε πολλά για μια σεζόν με Doctor-Donna, αλλά ακόμη και αυτά τα λίγα λεπτά θα παραμείνουν ανεξίτηλα στη μνήμη των φίλων της σειράς. Όπως δυστυχώς και το τελείωμα (που προοικονομεί την επόμενη regeneration, με τα λόγια της Donna να καθρεφτίζουν το αντίο του Tennant που έπεται) αυτό, το τόσο άδικο, όπως το λέει και ο τιτάνας Wilfred. She was the most important being in creation.

-The Waters of Mars: Η Ύβρις. Ένας Doctor δίχως companion, γεμάτος πίκρα την οποία μεταλαμπαδεύει σε αλαζονεία, την οποία μάλιστα δικαιολογεί με ολόκληρη επιχειρηματολογία που πολύ θα θέλαμε όλοι να είναι ισχύουσα. Όμως οι άγραφοι Νόμοι του Χρόνου είναι ισχυρότεροι ακόμη και από αυτόν, τον Τελευταίο των Time Lords. Η υπόθεση και το σκηνικό λίγη σημασία έχουν, παρόλο που είναι αξιολογότατα(αν και αρκετά ανθρωποκεντρικά, ως είθισται). Το θέμα της αυτοθυσίας υπέρ της επιβίωσης του είδους απλώνεται με άνεση (το έχουμε ξανασυναντήσει πολλάκις, για παράδειγμα στο Satan Pit).

watersmars

Αλλά η Ύβρις σκιάζει τα πάντα. Το τέλος θυμίζει Τραγωδία, και αντιλαμβανόμαστε πως η Κάθαρση για το Doctor θα έρθει με τον πλέον δύσκολο τρόπο.

The End of Time: Το μεγάλο αντίο του Δέκατου Doctor, δε θα μπορούσε παρά να είναι σμιλευμένο με τον Αρχέγονο αέρα της Μυθολογίας της σειράς. Η επιστροφή του Master από τους νεκρούς, με μια τελετή σχεδόν μεσαιωνικής μαγείας. Η λύση του γρίφου των τυμπάνων μέσα στο μυαλό του. Θολούρα πέρα από το χρόνο. Gallifrey invictus. Μια ευχάριστη έκπληξη με την τοποθέτηση του Wilfred στο συμπρωταγωνιστικό ρόλο, και μια σπαρακτικά δυσάρεστη με την αποκάλυψη του νοήματος των τεσσάρων χτυπημάτων. Απορία σχετικά με την Timelord που ψήφισε ντροπιαστικά, πλέον καταδικασμένη να κρύβει το πρόσωπό με τα χέρια της. Μόνο θλίψη για τη μοίρα του Master.

endoftime

Τα Εισόδια των Timelords στην πραγματικότητα με υπερφωτισμένη ασάφεια, ως άλλοι τιμωροί θεοί. Ο Gallifrey στον ουρανό, και το τέλος της ελπίδας μας για αυτόν (τουλάχιστον μέχρι το “Day of the Doctor”). Το ξέσπασμα του Doctor μετά τα τέσσερα χτυπήματα. Ανταλλαγές ηλικιών μεταξύ Wilfred και Doctor (όλοι οι διάλογοί τους είναι υπέροχοι). Μετά από αυτό το φινάλε ο Tennant δε θα μπορούσε να συνεχίσει, παραείχε τραβήξει πολλά αυτή η ενσάρκωση. Το γενναίο reset με τον φρέσκο Matt Smith ήταν επιβεβλημένο. Επικό τελείωμα, αντάξιο του μεγάλου Tennant.

Doctor Who Top Episodes – Season 3

8589130502890-doctor-who-tardis-wallpaper-hd

Season 1

Season 2

Καιρός για αλλαγή companion. Η Rose βρίσκεται από την άλλη μεριά του καθρέφτη, η Donna εμφανίστηκε στο χριστουγεννιάτικο “The Runaway Bride”, αλλά θα περιμένουμε μια σεζόν ακόμη για να τη δούμε για τα καλά στο πλάι του Doctor. Enter Martha Jones (εντάξει, την είχαμε δει και στο κλείσιμο του προηγούμενου κύκλου, αλλά σε άλλο ρόλο), μια από τις πιο βραχύβιες companions. Σαφής βελτίωση σε σχέση με τη Rose, μια δυναμικότερη και πιο ανεξάρτητη προσωπικότητα (με το καλημέρα κάνει τις προφανείς ερωτήσεις: Πώς λειτουργεί το ταξίδι στο χρόνο, πιθανές παρενέργειες, κτλ). Κατά τ’ άλλα, εδώ η σειρά απογειώνεται, με ένα καταπληκτικό σερί στο δεύτερο μισό της. Αναλυτικότερα:

-The Shakespeare Code: Δεύτερο επεισόδιο της σεζόν, πρώτο «κανονικό» για τη Martha, πλάι στο Doctor. Το ταξίδι στο παρελθόν και η συνάντηση με ιστορικά πρόσωπα θέτουν τις βάσεις για συγκεκριμένης υφής αριστουργήματα (βλέπε “The Unquiet Dead” στη Season 1 και “Girl in the Fireplace” στη Season 2), και το υπό εξέταση επεισόδιο δεν απογοητεύει. Λονδίνο του 1600, Shakespeare, Love’s Labours Won”, το χαμένο έργο.

vlc 2015-03-05 16-08-27-99

Οι τρεις μάγισσες του Macbeth(;), και η μαγεία μέσω της δόνησης ήχων και ονομάτων (όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλες τις μαγικές παραδόσεις). Possession, άσυλο, ένας πολύ ανθρώπινος (αλλά ιδιοφυής και μάστορας του λόγου) συγγραφέας, και φυσικά θέατρο. Πολύ καλή αντιμετώπιση των αντιλήψεων της εποχής, κάτι που σε πιο απλοϊκές εποχές θα αγνοούνταν (το γεγονός ότι η Martha είναι μαύρη, ελεύθερη, και γιατρός). Ιδανικό στρώσιμο της σεζόν, με ικανή χημεία ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, και έναν William που θα θέλαμε να τον ξαναδούμε, απολαυστικότατος.

Human Nature/Family of Blood: Τα 2 επεισόδια αυτά, που ξεκινούν ένα σερί μιας καταπληκτικής εξάδας, είναι για μένα ότι καλύτερο έχω δει στο Doctor Who, με το φινάλε του Family of Blood να αποτελεί μνημείο της πελώριας μορφής του Doctor, βρίθοντας με αποκαλυπτικό μεγαλείο. Ταξίδι στο παρελθόν της Βρετανίας, λίγο πριν τον ‘Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Doctor χρησιμοποιεί ένα Gallifrey-ικό τεχνούργημα, ένα ρολόι τσέπης, στο οποίο κλείνει την Timelord φύση του, καταλήγοντας ένας απλός άνθρωπος (ένας δάσκαλος ονόματι John Smith προφανώς) μέχρι να ανοίξει ξανά το ρολόι. Του οποίου τη λειτουργία δε θυμάται, ούτε τον απασχολεί ιδιαίτερα. Γιατί το ρολόι δημιουργεί μια νέα προσωπικότητα για να επενδύσει την ανθρώπινη φύση. Η Martha είναι ο σύνδεσμος με την «αληθινή» πραγματικότητα, η θεματοφύλακας της Γνώσης, η σιωπηλή σοφή.

vlc 2015-02-07 05-18-53-36

Ιδού ο Άνθρωπος λοιπόν, η ηθελημένη (έστω και προσωρινή) πτώση ενός Άρχοντα στη λάσπη της ρουτίνας, και της συναναστροφής, και των κοινωνικών τύπων και αβροτήτων, και των παθών. Η ρομφαία της Τραγικής Ειρωνείας κατακεραυνώνει τη Martha με το χέρι της ερωτευμένης από (και με) το δόκτορα νοσοκόμας. Τα τείχη που υψώνονται μέσω της πειθαρχίας και της αφοσίωσης στην Πατρίδα, και της αποδεκτής σκληρής τιμωρίας. Αποδεκτής και από τον John Smith, όχι από τον Doctor, αλλά ο Time Lord κοιμάται. Αυτά τα τείχη που θα καταρρεύσουν στα χαρακώματα της Ευρώπης σε πολύ λίγο καιρό. Ο ψυχικός Tim Latimer να είναι μια αντανάκλαση του ειδώλου του φαντάσματος του Van Gogh που έπεται.

vlc 2015-02-07 05-51-17-75

Ιδού ο άνθρωπος, όταν η Φύση του κυριαρχείται από τη δύναμη της Μοναδικής Συνείδησης, αυτής που δε θέλει να φύγει (αντιστοιχία με τη regeneration του 10ου), ούτε καν για χάρη της Οικουμένης ολάκερης, και προφανώς καλώς κάνει, γιατί η Οικουμένη είναι ότι υπάρχει στον τόπο(και όχι χώρο) της Συνείδησης. Δεν θα υπάρχει κόσμος για να θυσιαστείς όταν θα θυσιαστείς.

vlc 2015-02-07 06-09-31-26

Εν τέλει ο άνθρωπος John Smith πάει κόντρα στην ανθρώπινη φύση, και επιστρέφει η Φωτιά και ο Πάγος του απαστράπτοντος Μεγαλείου του Άρχοντα του Χρόνου. Και η Καταδίκη της Οικογένειας του Αίματος είναι the stuff legends are made of. Αλλά τα αποκαΐδια της συνεχούς Πυράς του Ανεύθυνου παραμένουν πέρα από τους τοίχους του TARDIS. Θεοσκότεινο επεισόδιο, με στοίβες επιπέδων αναγνώσεων, με πλήθος φιλοσοφικών εφαλτηρίων. Το Ιερό Δισκοπότηρο του Davies.

vlc 2015-02-07 06-18-45-90

-Blink: Μετά το βάρος της προηγούμενης διλογίας, θα περίμενε κανείς να ακολουθήσει κάτι πολύ πιο light-hearted. Το “Blink” είναι σαφώς πιο ελαφρύ συναισθηματικά, αλλά ζέχνει μαυρίλα και τρόμο. Πρόκειται για ένα επεισόδιο στο οποίο Doctor και Martha εμφανίζονται ελάχιστα. Εδώ έχουμε επίσης την πρώτη εμφάνιση των Weeping Angels (οι οποίοι θα λάμψουν πλήρως 2 σαιζόν μετά, σε μια εξαιρετική διλογία), ίσως των πιο τρομακτικών πλασμάτων του σύμπαντος της σειράς.

vlc 2015-02-08 01-48-48-09

Το επεισόδιο είναι στημένο με haunted house τρόπο, με λιτά σκηνικά εγκατάλειψης. Με απλά και λειτουργικά χρονικά παράδοξα. Με την interactivity που δεν είναι interactivity, και ανησυχεί. Με τη φύση των Weeping Angels να παγώνει το αίμα – αλήθεια, τι κάνουν και τι σκέφτονται όταν είναι πέτρες; Αν δεν υπάρχουν καθόλου, τότε που αποθηκεύονται οι αναμνήσεις τους, η προσωπικότητά τους; Α, και διήγηση μέσω γράμματος να αυξάνει τη θεατρικότητα της ιστορίας. Ένα κομψοτέχνημα, το οποίο δεν ξέρω αν είναι η κορυφή του Moffat, αλλά σίγουρα βρίσκεται μέσα στα 5 καλύτερά του, και δείχνει το δρόμο για τον τρόμο δια της απλότητας.

Utopia: Παρόλο που είναι το πρώτο της τελικής τριλογία της σεζόν, το βάζω ξεχωριστά, γιατί έχει την αίσθηση αυτόνομου επεισοδίου, κυρίως λόγω setting. Λοιπόν, το τέλος του σύμπαντος και του χρόνου δεν είναι ωραίο μέρος, και θυμίζει νύχτα του Mad Max. Κάποια υπολείμματα ανθρώπων επιζούν, και έχουν μάλιστα και την ελπιδοφόρα μυθική αφήγηση για την Ουτοπία (ενώ όλο το Σύμπαν έχει σβήσει). Αυτά πάνω κάτω.

vlc 2015-03-05 18-05-33-62

Στα επί της ουσίας τώρα: I. Επιστροφή του Captain Jack, και μαθαίνουμε γιατί αρνείται πεισματικά να πεθάνει. II. Είναι και ένας γέρος επιστήμονας, ο οποίος προσπαθεί να κατασκευάσει το διαστημόπλοιο που θα οδηγήσει την Ανθρωπότητα στα άστρα της Ουτοπίας. Όπως παρατηρεί και ο Doctor, ο Professor Yana είναι πανέξυπνος, μια ιδιοφυΐα αντάξια των Μεγάλων Φυλών, και όχι του Ανθρώπου. Ένας πράος θαυμάσιος άνθρωπος όπως και να έχει. Μόνο που έχει κι ένα ρολόι τσέπης όπως αποκαλύπτεται προς το τέλος, με Gallifrey-ικούς χαρακτήρες χαραγμένους πάνω του. Και η τρίχα σηκώνεται κάγκελο όταν αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της επικείμενη αποκάλυψης. Προσοχή: Εμείς που ξεκινήσαμε με την rebooted σειρά, δεν είδαμε ποτέ άλλο Time Lord, μόνο λόγια και μύθους και δέος γνωρίσαμε για αυτούς. Η ανατριχίλα της εμφάνισης κάποιου άλλου πέρα από το Doctor ήταν και είναι τεράστια. Σαν να τριγυρνάς για χρόνια στην ύπαιθρο της Ουαλίας, και ξάφνου να ακούς την Host of the Sidhe από μακριά να πλησιάζει. Η επανεμφάνιση του Master λοιπόν, έχει μυθική χροιά, ακόμη και για εμάς που δεν ξέραμε τι εστί Master. Τύμπανα προφητείας ηχούν.

-The Sound of Drums/Last of the Time Lords: Επιστροφή στο παρόν, στο κατόπιν του regenerated Master. Το όνομα Harold Saxon υπήρξε διάσπαρτο εντός του κύκλου, στα πρότυπα του Bad Wolf. Το ταξίδι στο χρόνο είναι το ιδανικό όχημα για να χτίσεις πλοκή με προφητικό ιστό να τη διαπερνά, καθώς η μη γραμμική (χρονικά) αφήγηση είναι κάτι με το οποίο ο θεατής έχει εκπαιδευτεί και αποδεχτεί. Ο Saxon/Master είναι ένας παρανοϊκός trickster God, το σκοτεινό και χαοτικό αντίστοιχο του (επίσης trickster) Doctor. Τα σχέδιά του είναι συνήθως κοντόφθαλμα (όσον αφορά το τελικό όραμα, όχι στην ανάπτυξή τους), και πλήρως εγωκεντρικά (όχι μεμπτό χαρακτηριστικό βέβαια, παρά την καθιερωμένη αρνητική χροιά του όρου, και δεν το λέω μόνο επειδή ο Master δεν είναι άνθρωπος). Εν τέλει εδώ έχουμε έναν μονολιθικό εχθρό, ο οποίος ξεπερνιέται με έναν τρόπο κακόγουστο. Αλλά είναι Time Lord, είναι ο Master – και στο τέλος τον ξεφορτώνονται πολύ εύκολα – γιατί Master και Doctor στο TARDIS θα ήταν overkill. Μπορεί, αλλά είναι βαρύ να ξαναγίνεται ο Doctor “Last of the Time Lords”. Βαρύ και για αυτόν, και για εμάς.

vlc 2015-03-05 18-10-32-56

Τέταρτη σεζόν

Doctor Who Top Episodes – Season 2

8589130502890-doctor-who-tardis-wallpaper-hd

Χλιαρή σεζόν, η οποία είχε αρκετά συμπαθητικά επεισόδια, αλλά δύσκολα βρίσκεις κάποιο πραγματικά καλό. Ίσως η μοναδική στην οποία δε θεωρώ αριστουργήματα τα φινάλε. Από την επόμενη αρχίζει καταιγισμός ποιότητας.

Εδώ η πρώτη σεζόν

-Christmas Invasion: Πρώτο επεισόδιο με Tennant, πρώτο χριστουγεννιάτικο για τη rebooted σειρά, σύγχρονο Λονδίνο(που αλλού;). Φαιδρό εικαστικά, με ρομποτικούς αγιοβασίληδες και Yule-ό-δεντρα βομβιστές. Με τον Tennant να κοιμάται για παραπάνω από το μισό επεισόδιο. Με τις χλιαρές προσωπικότητες των Rose και Σία.

DoctorS2-1

 

Κι όμως, με το ξύπνημα του Tennant, παίρνεις πίσω όποιες αμφιβολίες είχες, αν είναι η πρώτη φορά που βλέπεις το επεισόδιο (αν είναι η πολλοστή απολαμβάνεις εξίσου τα πρώτα λόγια του μεγάλου). Ο 10ος Doctor είναι μέχρι στιγμής ο καλύτερος που πέρασε από τη (νέα) σειρά, κι ας έχει 3 θηρία να τον ανταγωνίζονται – κι αυτό γίνεται κατανοητό από τις πρώτες στιγμές του. Υπεράνθρωπη άνεση, υπεράνθρωπος αέρας. Ο Eccleston ήταν σαν προσωπικότητα, απολογιστικά, ένα υβρίδιο μεταξύ Time Lord και ανθρώπου, μια πιο άμεση, γήινη, «βαριά» και συναισθηματική περσόνα, ο εξόριστος που πρέπει να εξιλεωθεί για τη φρίκη του Time War. Κράταγε πίσω (ο χαρακτήρας, όχι ο ηθοποιός) το μέγεθος του ονόματος του Doctor, το μέγεθος της καταγωγής του, για να επουλώσει τις πληγές. Ο Tennant όμως, ο 10ος Doctor, είναι ο Timelord Unchained, πολύ πιο εξωγήινος και ανάλαφρος από την προηγούμενη ενσάρκωσή του. Με πιο τραχιές γωνίες συμπεριφοράς, δε φοβάται να δείξει το μέγεθος αυτού που είναι. Με το καλημέρα, με τις πιτζάμες ακόμη(κυριολεκτικά) παίρνει μέρος σε μονομαχία, χάνει χέρι-βγάζει χέρι, κατακεραυνώνει τη Χάριετ Τζόουνς ως της αρμόζει, με μια αυτοπεποίθηση που αν την εξέπεμπε άνθρωπος θα ήταν απλά γελοία. Επεισόδιο που από τη μέση και μετά ανεβαίνει εκθετικά ποιότητα.

DoctorS2-2

School Reunion: Εδώ έχουμε μια περίπτωση επεισοδίου το οποίο σαν πλοκή δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, ενώ η απεικόνιση των αντιπάλων είναι κακή. Το επίπεδο όμως, και ιδιαίτερα τα υποχθόνια vibes ανεβαίνουν κατακόρυφα λόγω του παράγοντα νοσταλγία, ο οποίος είναι μεγάλης έκτασης εδώ. Το όνομα Sarah Jane Smith πιθανότατα είναι άγνωστο στους μη έχοντες επαφή με την κλασσική σειρά – δηλώνω ομοιοπαθής κατά την πρώτη θέαση του “School Reunion”. Κι όμως, το στήσιμο του επεισοδίου, και κυρίως η ενσωμάτωση του χαρακτήρα της Sarah Jane και του K-9 είναι αριστοτεχνική, και σύντομα σου δημιουργείται η ψευδαίσθηση πως έχεις ξαναζήσει περιπέτειες μαζί τους (τα κενά συμπληρώνονται άμεσα με νοητικές λειτουργίες παρόμοιες με αυτές που γεμίζουν μια διήγηση με μη αναφερόμενες λεπτομέρειες). Δε μπορώ να φανταστώ πως ένιωσαν τα άτομα που είχαν μεγαλώσει με τα αυθεντικά επεισόδια. Φουλ (δικαιολογημένη και μη) νοσταλγία λοιπόν, παράθεση 2 companions από διαφορετικές στιγμές του Doctor’s timestream, και να πως ένα μέτριου υλικού επεισόδιο ανεβαίνει σκαλιά.

DoctorS2-3

 

-The Girl in the Fireplace: Η δεύτερη σεζόν δεν είναι η καλύτερη στο σύνολό της– δυσκολεύτηκα να βρω επεισόδια που να ξεχωρίζουν. Υπάρχει όμως και το “Girl in the Fireplace”. Ένα επεισόδιο διαμάντι, πιθανώς μέσα στα 10 καλύτερα ever. Γαλλία, 18ος αιώνας, Reinette (Μαντάμ Πομπαντούρ). Μέσα στο τζάκι ένα χωροχρονικό παράθυρο (πάτημα σε μυθολογικής έκτασης αρχέτυπο, η φωτιά ως πύλη, η φλεγόμενη εστία ως το νοσταλγικό βαρίδι της παιδικής ηλικίας(η Reinette ήταν κοριτσάκι όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Doctor). Μια γυναικεία προσωπικότητα που λάμπει σαν ήλιος, αντάξια σχεδόν ενός Timelord. Η μόνη περίπτωση τέτοιας δυναμικής εμβέλειας από γυναικείο χαρακτήρα είναι η Doctor-Donna, η οποία όμως εμφανίστηκε για πολύ λίγο. Εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, σκεφτήκαμε πως θα ήταν ένας κύκλος με την Reinette ως companion, κάτι που όμως επιφυλάσσομαι κατά πόσο θα δούλευε σε μια τόσο μονοπροσωποκεντρική σειρά όπως το Doctor Who. Θα άξιζε όμως το πείραμα. Όπως και να’ χει, το “Girl in the Fireplace” είναι τεράστιας ποιότητας και συγκινήσεων επεισόδιο.

DoctorS2-4

 

Τρίτη σεζόν

Doctor Who Top Episodes – Season 1

8589130502890-doctor-who-tardis-wallpaper-hd

Πρέπει να ήταν αρχές Ιουνίου του ’10. Είχα τελειώσει με διαδοχικούς νυχτερινούς μαραθώνιους των True Blood, Supernatural, και του έπους Battlestar Galactica(για το οποίο πρέπει να ετοιμαστεί επίσης κείμενο). Ψάχνοντας τον επόμενο sci-fi σύντροφο απεμπολισμού από την ιδέα της εξεταστικής, θυμήθηκα το Doctor Who. Εγώ δεν το πρόλαβα όταν το έδειχνε τα αρχαία χρόνια στην ΕΡΤ, αλλά κάποιοι φίλοι μου μιλούσαν επί ετών με δέος για αυτό το τρομακτικό θέαμα των κονσερβέ ρομπότ που μονολογούσαν “exterminate”, καθώς και για το Κασκόλ. Με ένα γρήγορο γκουγκλάρισμα είδα πως μετά από πολυετές διάλειμμα, η σειρά είχε reboot-άρει το 2005. Πρώτη σεζόν να κατεβαίνει, ανυποψίαστος για το ότι η επαφή μου με την αγαπημένη μου (πλέον) σειρά απείχε κάποια gigabytes μόλις. Ακολουθεί παράθεση αγαπημένων επεισοδίων ανά season, κινούμενος αποκλειστικά στις καινούριες ενσαρκώσεις, μιας και ακόμη δεν έχω βρει τη δύναμη να ασχοληθώ ενδελεχώς με τις 26 παλιές, κλασσικές σεζόν.

Season 1 :

vlc 2015-02-01 21-44-08-56

The End of the World/The Unquiet Dead: Βάζω το δεύτερο και τρίτο επεισόδιο μαζί, όχι γιατί σχετίζονται θεματικά, αλλά γιατί ήταν αυτά που με έπεισαν. Μετά από ένα αδιάφορο ως κακό πρώτο επεισόδιο (“Rose”) το οποίο σε φεστιβάλ κακογουστιάς παρουσιάζει λιωμένα πλαστικά και κινούμενα μανεκέν, εισάγοντας μια εξίσου αδιάφορη companion -, έδωσα μια ακόμη ευκαιρία στη σειρά, γιατί οι υποσχέσεις παρότι κρυμμένες ήταν αρκετές, αλλά και γιατί ο Δόκτωρ ήταν εξαιρετικά συμπαθής.
Το “
End of the Worldείναι όλα όσα μας αρνήθηκε το “Rose”. Εκτεταμένα sci-fi, με ταξίδι στο μέλλον, space-opera-δικο σκηνικό. Τα vibes αρχίζουν να αλλάζουν, και ξάφνου βρίσκομαι να θυμάμαι γιατί απομνημόνευα τους αστρικούς χάρτες από τα 5 μου, γιατί έφτιαχνα πορτοκαλί χαρτονένια κόκπιτ διαστημοπλοίων. Γενναίο καινούριο μέλλον, εποχή των εξερευνήσεων, πρωταγωνιστής με σαφή χαρακτηριστικά του trickster god αρχετύπου (τα οποία θα τονιστούν ακόμη περισσότερο με τον ερχομό της επόμενης σεζόν), και αυτοτελή επεισόδια που αρχίζουν όμως να χτίζουν περίτεχνα, μέσω σκόρπιων αναφορών, για να κορυφώσουν στο φινάλε της πρώτης σεζόν. Γνωριμία με πρόσωπα και ονόματα που αποπνέουν δέος, υπονοώντας το εύρος του lore. Άρχοντας του Χρόνου.

vlc 2015-02-01 21-45-18-70

Το “Unquiet Deadείναι η άλλη όψη του “End of the World” από διάφορες απόψεις. Ταξίδι στο παρελθόν αυτή τη φορά, γοτθική μαυρίλα στη βικτωριανή Ουαλία, πνευματισμός. σφιχτά ήθη. Κάρολος Ντίκενς και έχουμε την πρώτη συνάντηση με ιστορικά πρόσωπα, ένα τεράστιο θετικό χαρακτηριστικό της σειράς γενικότερα. Παρόλο που η αναγωγή πάντων των αντιπάλων/τεράτων σε εξωγήινους μπορεί να με εκνευρίζει σε σημεία, εδώ απλά πήρα την πρώτη γεύση αυτής, και ήταν θετική. Κλιμακωτό φινάλε με μπόλιασμα υπονοήσεων για το γενικότερο arc της σεζόν. Άψογη αισθητική.

The Empty Child/The Doctor Dances: Βαρβάτο διπλό επεισόδιο στο Λονδρέζικο blitz, με πλοκάμια τρόμου διάσπαρτα στην πορεία του. Γιατί οι αντιασφυξιογόνες μάσκες στο σκοτάδι είναι απειλητικές – εις διπλούν αν φοριούνται από παιδιά. Γιατί τα παραμελημένα νοσοκομεία σε μια βομβαρδιζόμενη πόλη, με τα ελάχιστα φώτα, με τους ακίνητους ασθενείς, με την απειλή της επιδημίας, είναι υποκείμενα ενέργειας πάνω στο υποσυνείδητο. Γιατί τα αχρηστευμένα τηλέφωνα χτυπάνε μόλις πέσεις ο ήλιος. Γιατί το φάντασμα που απλώνονταν τότε πάνω από την Ευρώπη κουβαλούσε τους δικούς του τρόμους.

vlc 2015-02-01 21-47-25-93

Εδώ έχουμε την εισαγωγή του Captain Jack, ενός από τους πλέον αγαπημένους δορυφορικούς companions του Δόκτωρα. Με γοητεία που ρέει από τις βάτες της στρατιωτικής καπαρντίνας του, με πανσεξουαλικές διαθέσεις εκλεπτυσμένα φιλτραρισμένες μέσα από το πρίσμα ενός Ευγενικού Διονύσου, με στυλ πάνω απ’ όλα. Και φυσικά δεν ξεχνώ το επικό τέλος, όπου ο Doctor ως υπεράνθρωπος που είναι, σέρνει την ελπίδα από τη μούρη, και την απλώνει στα πόδια του αναγεννημένου μέσω κάθαρσης κοινού. Are you my Mommy?

vlc 2015-02-01 21-49-49-38

Bad Wolf/Parting of the Ways: Εδώ έχουμε το πρώτο από τα μεγάλα φινάλε, το κύκνειο άσμα του μεγάλου Eccleston, ο οποίος κατά γενική ομολογία ανταποκρίθηκε πολύ άνετα στο βάρος του ρόλου του. Bad Wolf λοιπόν, και τα ξέφτια που προεξείχαν από πολλά επεισόδια της σεζόν, εδώ συνενώνονται, σε ένα τελείωμα που έχει όλα όσα πρέπει: Αποκαλυπτική ατμόσφαιρα σα να είναι η πολυθρόνα σου 4 μέτρα ψηλή κι εσύ να μη μπορείς να κουνηθείς από τη θέση σου. Η επιλογή του “Bad Wolf” αρχέτυπου ήταν άψογη, ήταν η έκφραση της ζωοφόρας πανίσχυρης Φύσης, όπως θα μάθουμε πολλά επεισόδια αργότερα. Πυκνές ομίχλες lore, Αρχοντικού παρελθόντος(relative όρος πάντα στο Doctor Who), Daleks, last stands, ηρωισμός, grand scale, και η regeneration που κράτησε όσο έπρεπε. Enter David Tennant.

vlc 2015-02-01 21-56-02-88

Δεύτερο μέρος