Non-metal albums top-5 2014

Δεν άκουσα πολλά μη black metal άλμπουμ φέτος, Εδώ είναι αυτά που ξεχώρισαν, ενώ κάπου ανάμεσά τους ίπταται και το «To be Kind» των Swans, το οποίο ακόμη δεν έχω ακούσει όσο θα ήθελα.

The Estranged – The Estranged

the-estranged

Έριξαν λίγο φως στον ήχο τους, διεύρυναν ηχητικά τα πλαίσια του “Subliminal Man”, ξέφυγαν από τα στενά όρια του post-punk. Μάστορες στη συγγραφή κολλητικών μελωδιών, δίχως να παραχωρούν ούτε εκατοστό ποιότητας. Τρομερά feel-good άλμπουμ με τη στόφα του κλασικού. Κάποιες ερμηνευτικές υπερβολές στα φωνητικά τις προσπερνάω με μεγάλη άνεση.
ΥΓ: Ο δίσκος έχει και το «δικό τους» “Damaged Goods”, το “Play for Keeps”.

http://youtu.be/gQOH4HRIHMg

Ought – More than any other day

ought

Καναδοί που άκουσαν μέχρι ανεπανόρθωτης φθοράς μια ντουζίνα κόπιες της μπανάνας των Velvet Underground πρωτίστως, και Television κατά δεύτερο λόγο. Αλλά κυρίως Velvet. Στην παραζάλη του εξαιρετικά καλογραμμένου αυτού δίσκου πιάνεις τον εαυτό σου να νομίζει πως ο Reed τραγουδάει από τον τάφο με λίγο πιο σπαρακτική χροιά στα μισά κομμάτια. Μέχρι και το δικό τους “Heroin” έχουν (“Forgiveness”). Απαράδεκτα κολλητικό άλμπουμ.

http://youtu.be/ov-XwQjKHkE

Ritual Howls – Turkish Leather

ritualhowls

Είχα καιρό να ακούσω καλό, μη παρωχημένο gothic rock. Δίσκο που να πίνει νερό στο όνομα των Nephilim, που να προσεγγίζει με σεβασμό την πληθωρικότητα των Sisters, που να ανταλλάζει ματιές με τα 90‘s μεσαίου βεληνεκούς συγκροτήματα όπως οι Nosferatu, οι Cassandra Complex, κτλ. Από τη μέση και μετά το “Turkish Leather” απογειώνεται, με ναυαρχίδα το κομμάτι-μέσα-στα-5-κορυφαία-κομμάτια-της-χρόνιάς “Final Service” – θεοί, τι κουπλέ, τι leads.

http://youtu.be/RpzK_cZZIqA

Salome’s Dance – Salome’s Dance

Salome's Dance

Από τη Ρωσία μας έρχονται οι Salome’s Dance, οι οποίοι επιδίδονται σε ένα deathrock early Christian Death-ικής υφής, με ελάχιστα πιο punk αιχμή (περιπλανώνται και οι Dead Cennedys εδώ), ποικιλία και περιρρέουσα έμπνευση. Διαμαντάκι με σπηλαιακή παραγωγή, γουστόζικο χεράτο εξώφυλλο, και πολύ πάθος. Το σκοτεινότερο μέλος της λίστας.

http://salomesdance.bandcamp.com/

Total Control – Typical System

typicalsystem

Ένας tour-de-force της new-wave/post-punk/synthpop παλέτας, από αυτούς τους Αυστραλούς που δε γνώριζα. Από Exploited μέχρι Joy Division και Bauhaus(στο “Liberal Party” κάνουν τεμενάδες στα κοψίματα του “She’s in Parties”) και Soft Cell και Camouflage, και πάλι πίσω. Ένα παλίμψηστο των late70’s έως mid-90’s. Αδυσώπητα εθιστικό, κουλουριάζεται για τα καλά γύρω από τον αισθητήρα της μελωδίας. Ακούγεται αφήνοντας στην άκρη τις κουβέντες περί αυθεντικότητας και επιρροών, κτλ. Είναι πολύ μεγάλο για να ασχοληθεί με μικρότητες.

http://hengebeat.bandcamp.com/album/typical-system

Advertisements

9+2 Post Punk albums

 (Πρώτη δημοσίευση στο http://skra-punk.com/ )

Γιατί εννιά και όχι δέκα; Εύλογη απορία. Το έκανα για να αποφύγω κάποιες δύσκολες επιλογές εκεί στη δέκατη θέση. Αντί αυτού λοιπόν, βάζω ως μπόνους τα 2 καλύτερα κατ’ εμέ άλμπουμ της ελληνικής post punk σκηνής. Παρερχόμενος τη μικρή αντισυμβατικότητα του αριθμού, εδώ έχουμε τα 9+2 άλμπουμ που θεωρώ ότι βρίσκονται στην κορυφή του συγκεκριμένου ιδιώματος(post punk, gothic rock, deathrock). Αριστουργήματα όλα με τον ένα ή άλλο τρόπο, και από συνειδητή επιλογή έμεινα σε δίσκους που κυκλοφόρησαν μέχρι και τα 80’s. Υπ’ όψιν, η λίστα αφορά μόνο δίσκους, δεν κατατάσσει τα συγκροτήματα όσον αφορά τη συνολική τους πορεία(στην οποία περίπτωση για παράδειγμα οι Bauhaus θα ήταν ξερά στην πρώτη θέση). Δίχως χρονοτριβή, ιδού η λίστα:

9. The Sound – From the Lion’s Mouth

From the lions mouth

Οι Sound ήταν από τις μπάντες των οποίων τα κομμάτια τα ήξερα πολύ πριν μάθω ποιοι τα παίζουν. Θεοχιτάκια για να στενάζουν τα dancefloors, εξαίρετη διαχείριση της μελωδίας ως δραματικό μέσο, κι ένα “New Dark Age” να ισοπεδώνει με την αντιπαράθεση συρσίματος και ντίσκο ξεσπασμάτων. Μαζί με το “New Stone Age” των OMD και το “Creeping” των South of no North κλείνει ένα υποκειμενικό τρίγωνο της απαλεψιάς. Πλασάκι το ότι ο πίνακας του εξωφύλλου υπάρχει στο booklet του “Covenant” των Morbid Angel(Christians to the Lions, ουγκ).

http://youtu.be/CWoNSADanoA

8. Joy Division – Unknown Pleasures

Unknownpleasures

Είναι χαμηλά, ναι. Επίσης πολύ σκέψη όσον αφορά το δίλημμα: αυτό ή το “Closer”; Εν τέλει αυτό επειδή ήταν το πρώτο που άκουσα. Επειδή όταν το άκουσα πρώτη φορά είπα “τι μαλακίες είναι αυτές;” και το ξέγραψα. Επειδή μετά το πέτυχα σε μια λίστα της White Wolf που περιείχε προτεινόμενη μουσική για Vampire the Masquerade sessions, και λέω δε γαμιέται, 5.90 έκανε μόνο από τα Metropolis. Επειδή έχει το “Disorder” και το “She’s lost control”. Επειδή όμως έχει και αντιχιτάκια σαν το “Day of the Lords”. Το οποίο αποπνέει την σκατόψυχη μοναξιά που ρέει μέσα στο δίσκο, αλλά συνάμα είναι τόσο διαολεμένα επιβλητικό. Ο μινιμαλισμός σε όλο του το μεγαλείο.

http://youtu.be/64x_RCArfjU

7. Sisters of Mercy – First and last and always

first and last and always

Sisters λοιπόν. Ποτέ δεν τους θεώρησα αμιγώς γκόθικ, προς τέρψη του Andrew. Πάντα ήταν λίγο πιο φαντεζί και φανφαρώδεις και wannabe(όχι οι ίδιοι, αλλά η εικόνα που έχουν σχηματίσει για αυτούς οι fans και μη) από αυτό που νοούσα ως πραγματική σκοτεινή μουσική. Αλλά: το πρώτο άλμπουμ τους, είτε το θέλουμε είτε όχι έβαλε τεράστιο βράχο στο darkwave οικοδόμημα. Μπορεί το “Floodland” να είναι αρτιότερος και πιο ενδιαφέρων δίσκος, έξω από στεγανά. Όμως εδώ είναι που σχηματίστηκε ο κατεξοχήν ήχος του κλαμπ. Δηλαδή, για όνομα του ακατονόμαστου, έχει “Black planet” μέσα, και “Nine while nine”, και “No time to cry”. Έχει επίσης και το Τ-Ε-Ρ-Α-Σ-Τ-Ι-Ο “Some kind of stranger” το οποίο θα φιγουράρει αιώνια στις λίστες με τα αγαπημένα κομμάτια, σε δυσθεώρητη θέση. Είναι το mainstream album που θα ήθελε να αποποιηθεί ταμπέλες αλλά είναι αιώνια δέσμιο στις προτιμήσεις μας.

http://youtu.be/5ILpBKetj7E

6. The Jesus and Mary Chain – Psychocandy

psychocandy

Γιατί συνέχισαν με τον πιο απαράδεκτο τρόπο αυτά που είπε η Banana των Velvet Underground, γιατί γύρισαν την πλάτη(αρχικά και κυριολεκτικά) στη λαοθάλασσα, για την αναγωγή του θορύβου σε μνημείο προσκυνήματος, για την λυρικότητα του ορυχείου που μπολιάζουν στη μουσική τους. Ένα τοστ που δε ντράπηκε να πασαλειφθεί με τα βουτηρένια περιττώματα ενός νεοαποκαλυπτικού καμβά. Τόση ψυχή δε χωράει σε λέξεις. Γλύψε τη Cindy και πάτα repeat.

http://youtu.be/Xkv-pA8Z_mM

5. Alien Sex Fiend – Who’s been sleeping in my brain

whosbeensleeping

Προσωπική αδυναμία, το soundtrack του Blade Runner, του Νευρομάντη, της cyberpunk σχολής γενικότερα. Batcave εμφύτευμα, ενώ το Transmetropolitan ετοιμάζει καινούρια καρέ. Ακόμη δεν τους έχουμε πολυκαταλάβει, δε γαμιέται, η καμπάνα του μπαρ μας οδηγεί. Εδώ έχουμε ιδιοφυές προοδευτικό post punk(αν και δεν κλείνεται σε ταμπέλες ο δίσκος), με σκουπιδιασμένη sci-fi ανάσα. Μη τυπικές δομές τραγουδιών, η καταπληκτικά ειρωνική χροιά του Nik, μια εποικοδομητική υιοθέτηση αυτών που είπαν οι Birthday Party. Το “Wish I Woz a Dog” είναι υπερκομματάρα που ξεσηκώνει κάθε DJ list παρά το μέγεθός του, τσακίζει με την πανέξυπνη ορμητικότητά του.

http://youtu.be/304AxCqSrvE

4. Bauhaus – Mask

Bauhaus-Mask

Οριακή κορυφή όσον αφορά τη δισκογραφία τους, από τα πιο βαριά βιντεοκλιπάκια στο ομώνυμο (είναι black metal στην ουσία του), ο ορισμός του σκοταδιού, χορέψτε ανέμελα ενώ σας ρουφάει το μεδούλι μέσα από το μουσαμά. Οι Bauhaus είναι εξαιρετικά δύσκολο συγκρότημα όσον αφορά την επιλογή δίσκου, έχουν 4 αριστουργήματα. Όμως αυτός ο κωλόδισκος ξέρει πώς να σε αποπροσανατολίζει και να σε κάνει να χαίρεσαι(“Passion of lovers” και “Kick in the eye”) ενώ σου τρώει τα σωθικά. Το “Of lillies and remains” πάντα μου θύμιζε το μπάσταρδο τέκνο της Enid Blyton με το Stephen King, ενώ το “Hollow hills” χτυπάει Neil Gaiman-ικές χορδές. Plastic, c’est chic, για μια κομψότητα ζούμε, Mask και ξανά Mask, το οποίο αναβοσβήνει σα βηματοδότης σε αρχή και τέλος.

http://youtu.be/kUxNAHW5V9M

3. Fields of the Nephilim – The Nephilim

nephilim

Φτάσαμε τριάδα. Οι Nephilim είναι τεράστιο συγκρότημα. Έχουν ένα “Dawnrazor” το οποίο είναι ανάγνωσμα για τις σιντοθήκες των dj’s, έχουν ένα “Elizium” παρακαταθήκη σε οτιδήποτε πάει να ακουστεί ως occult-κάτι(των Current 93 και των Coil εξαιρουμένων). Έχει(ο McCoy) το τεράστιο “Zoon”, έστω κι αν δεν κυκλοφόρησε με το όνομα των Fields. Πάνω απ’ όλα όμως έχουν το ομώνυμο lp τους, έναν goth(όσο κι αν με χαλάει ο όρος) ογκόλιθο, που πάντα θα στιγματίζεται από την καπελαδούρα του McCoy, από τη δημιουργική σπίθα του πατέρα Ένωχ, από το βιντεοκλίπ του “Moonchild” (που δυστυχώς έρχεται δεύτερο στα ομώνυμα έπη), από το “Last exit for the lost”, που είναι ο παιάνας του Crowley στην τελική.

http://youtu.be/g68dcZu5JhY

2. Christian Death – Only theatre of pain

Only_Theatre_of_Pain

“Όταν οι Celtic Frost το γυρίσανε.” “Η σατανίλα που δεν τόλμησε να εκφράσει κανένας Cronos, μήτε ο King Diamond.” “Το αναποδοσταύρι που πλασάρεται με πλισέ γιακά.” Εδώ μιλάμε για τους πραγματικούς Christian Death(Valor φάε τα σκατά μας), για τον τεράστιο Rozz Williams στα καλύτερά του. Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξανακουστεί. Εναρκτήρια καμπάνα(που σύμφωνα με τον Fenriz -αν θυμάμαι καλά- είναι γκαντεμιά όταν τη βάζεις στον πρώτο ή δεύτερο δίσκο) και φύγαμε σε ένα λαβύρινθο υψίσυχνων ριφ, ντέκαντεντ μελαγχολικών φωνητικών, και πορφυρής σαν κουρτίνα στοιχειωμένου σπιτιού ατμόσφαιρας. Χορευτική horror μουσική perchance; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως πως μόνο αυτός ο δίσκος αξίζει τον χαρακτηρισμό deathrock. Κανείς άλλος. Συνοδευτικά μπαίνει το live του 93 στο L.A., το οποίο είχα αγοράσει κάποτε σε βιντεοκασέτα, και στο οποίο φαίνεται πόσο μορφάρα ήταν ο αείμνηστος Rozz. Αν θυμάμαι καλά παίζουν όλο το “Theatre”, οπότε είμαστε εντός θέματος. (P.S. Ο θεούλης κάνει ένα ημιτελές στριπτίζ κατά τη διάρκεια των κομματιών, και φιλάει και κάτι κοπελίτσες του κοινού κάπου προς το τέλος, ροκσταριλίκια λέμε).

http://youtu.be/8IXjltrYFX4

1. Cure – Pornography

pornography

Όλα τα υπόλοιπα άλμπουμ της λίστας είναι εξαιρετικά στο είδος τους. Μέχρι εκεί όμως, δεν ξεπερνάν το genre. Το “Pornography” από την άλλη είναι μουσικό μνημείο που θα πρέπει να διδάσκεται υποχρεωτικά ως σπουδή στον σκοτεινό ψυχισμό. Κονιορτοποιεί τα στεγανά του gothic(ποιο gothic δηλαδή, τέλος πάντων) και βαδίζει μόνο του στις θάλασσες της σχιζοφρένειας. Μακράν το πιο μαύρο άλμπουμ της εννεάδας(sic), από τα πιο μαύρα στην ιστορία της μουσικής γενικότερα. Οι Cure αν είχαν βγάλει μόνο αυτό θα κατείχαν δικαιωματικά το θρόνο του Σκότους. Έχουν αξιοπρεπείς δισκογραφικές στιγμές, πριν και μετά από αυτό. Όμως σε 100 χρόνια από τώρα η Πορνογραφία θα είναι που θα μνημονεύεται.

http://youtu.be/BSaJG0my6zI

+2 Bonus από Ελληνική Σκηνή:

1. ANTI… – Split με Κοινωνικά Απόβλητα

anti - koinonika1[1]

Δε θα σταθώ καθόλου εδώ στην πλευρά των Κοινωνικών Αποβλήτων, είναι μια οκέι πανκ μπάντα αλλά ως εκεί. Η πλευρά όμως των ΑΝΤΙ… (η οποία παρεμπιπτόντως είναι η μόνη τους φυσιολογική κυκλοφορία εκτός των demo) είναι μια ανεξίτηλη στάμπα στην ελληνική και όχι μόνο μουσική σκηνή. Λυσσασμένο electropunk με φουλ synth κιθάρες, αδιανόητα καλές μελωδικές γραμμές στα πλήκτρα, αρχοντικό μπάσο, και μια φωνή που φτύνει στίχους-διαμάντια. Πραγματικά οι στίχοι τους είναι υπόδειγμα κοινωνικοπολιτικής κριτικής. Μια προσεκτική αυτιά στον “Εκπαιδευτικό Παροξυσμό” επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Τεράστια μπάντα που δυστυχώς δε δισκογράφησε περισσότερο.

http://youtu.be/Kj4nY9g-A6M

2. South of no North – Fell Frozen

fellfrozen

Οι South of no North είχαν την ατυχία να γεννηθούν στην Ελλάδα. Αν αυτό το συγκρότημα είχε κυκλοφορήσει τα άλμπουμ του στο εξωτερικό τώρα θα μνημονεύονταν παγκοσμίως πλάι σε Bauhaus, The Sound, Sad Lovers and Giants. Τόσο καλοί ήταν. Αρτιοπαιγμένο post punk με σκοτεινές προεκτάσεις, επιβλητικά αισθαντικά φωνητικά(η προφορά είναι λίγο “ελληνική” αλλά δεν ενοχλεί καθόλου), και τραγούδια που είναι θαμώνες στις προτιμήσεις των DJ. Συνθετικά τα παλικάρια το είχαν στον υπέρμετρο βαθμό. Ακούστε για παράδειγμα το ομώνυμο έπος από το “Fell Frozen”, το οποίο μαζί με το “Creeping” και το “Annabel Lee” είναι οι ναυαρχίδες του δίσκου.

http://youtu.be/IBum6wFM34o