Iron Maiden – Book of Souls (first impressions)

IRON-MAIDEN-The-Book-of-Souls-3LP

Ένα ένα τα κομμάτια, 2 λόγια, με 2 ακροάσεις έκαστο, (ήταν) Live ανταπόκριση (όταν το έγραφα):

If Eternity Should Fail: Συμπαθητικό άριφφο κουπλέ, η γέφυρα ξεσπαθώνει, το ρεφρέν αδιάφορο, εκεί στα σόλο καλά το πάει, όχι κάτι τρομερό.

Καλά, το Speed Of Light για τα πανηγύρια, πάμε στο επόμενο.

The Great Unknown: Αδιάφορο καινούριας Maiden εποχής κομμάτι, το έχουμε ακούσει ανά τμήματα ολόκληρο παλιότερα, moving onwards.

The Red and the Black: Το πρώτο από τα άνω του δεκαλέπτου του δίσκου, παίρνει μπρος η μηχανή, Heaven & Hell καλπασμός, καμπόση επικοφολκίζουσα αισθητική με κάτι ωραία περάσματα από 80’ς καθαρό ήχο α λα Europe, ή κάτι AOR σχεδόν ξερω γω , αυτά τα ω-ω-ω-ω να μην είχε μόνο. A, και κάτι γυρίσματα καρμπόν νομίζω από προσωπική πορεία Dickinson μετά το σόλο. Το παρατραβάνε λίγο σε διάρκεια (13:33). Καλό όμως όπως και να έχει, πρώτη πραγματική αναλαμπή.

When the River Runs Deep: Δεύτερο γρήγορο σχετικά κομμάτι, αδιάφορα γυμνασιακό. Το πέρασα στη 2η ακρόαση.

The Book of Souls: Προσπαθεί, τεντώνεται, αναδύεται σαν σε εντολή φακίρη, ευχάριστο, και μάλλον τα καταφέρνει να ξεχωρίσει, κοινώς δεύτερη κομματάρα. Δίνει και πόνο προς το τέλος. Έπος με τα όλα του. Καλύτερο μέχρι στιγμής, καλύτερο μάλλον από ότι έχω ακούσει μετά το 2000 από Maiden.

Death or Glory:  Η δεύτερη πλευρά μπήκε με πολύ ωραίο τρόπο, δεν περίμενα καλό γρήγορο κομμάτι από Maiden πλέον, και μου έκατσε στο λαιμό (με την πολύ καλή έννοια). Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο επιμέρους (αν και η εισαγωγή είναι θεόλστατη) αλλά σα σύνολο αγνό κοπάνημα. Ο Dickinson έχει πάρει τα πάνω του εδώ και κάποια κομμάτια.

Shadows of the Valley: Ναι, ξεκινάει σαν το Wasted Years, Κάτι από Fallen Angel του Brave New World, πολύ ωραία περφόρμανς του Dickinson. Όχι κάτι ρηξικέλευθο, αλλά μάλλον κολλητικό. Ακόμη ένα καλό στη 2η πλευρά, φαίνεται να κλείνει προς τα εδώ η πλάστιγγα του δίσκου. Δυστυχώς πάλι ω-ω-ω-ω-ω προς το τελείωμα.

Tears of a Clown: Πιασάρικο, hype-ιασμένο από ότι είχα διαβάσει, πολύ πιασάρικο. Τίμιο κομμάτι, όχι να τρελαίνεσαι, αλλά διατηρεί την δάδα των εύπεπτων mid/ελαφρώς γρήγορων maiden-ικών κομματιών.

The Man of Sorrows: Ξεκινάει με μερακλίδικο ακουστικό/μπλουζιάρικο στέναγμα και επακόλουθη αναμενόμενη αλλά ωραία ερμηνεία Dickinson. Έχει κάτι από αυτή την σα-να-πετάω-πιάτα σπαραξικάρδια συνταγή εκεί στην αρχή. Μετά εξελίσσεται πιο στρωτά αλλά μελωδικά κι ωραία. Παιδιά, κιθαράρες. Από τις καλύτερες του δίσκου. (Ο τίτλος τουλάχιστον αμφιλεγόμενος, να βγάλετε και ένα The Tears of the Dragon σε κάποια φάση) Εξαιρετικό κομμάτι.

Empire of the Clouds: Πληκτράκια στην αρχή, φολκίζοντα και ευήλια, τα 8 πρώτα λεπτά θεσπέσια, με καταπληκτικά φωνητικά να καθοδηούν τις πανέμορφες συνθετικές γραμμές, πλήρεις μελωδιών. Έχει κάτι από την εναλλαγή του ομώνυμου Seventh Son (εντός πολλών παρενθέσεων). Ανέβασμα πυγμής με σταδιακή στεντόρια ανάπτυξη της Φωνής και των επιρροών. Ήρεμο και συννάμα τερατώδες κομμάτι. Πετάει βέβαια κι ένα τσιφτετέλι από τα σύνηθή του ο Harris (αν και Dickinson το έγραψε). Συν το ουροβόρο τελείωμα με κάποιες ιντριγκαδόρικες πληκτράδικες πιναλιές. Να ένα έπος κοινώς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s