Nettlecarrier – Black Coffin Rites review

nettlecarrier

Τρία χρόνια πριν, το ομώνυμο ντεμπούτο των Nettlecarrier ανέβηκε πολύ ψηλά στις προτιμήσεις των παραδοσιακόπληκτων μαυρομέταλλων, και δικαίως, μιας και το δευτεροκυματικό υλικό τους ήταν άκρως ποιοτικό, ιδιαίτερα στο συνθετικό τομέα. Άλλωστε το line-up τους είναι βαρύ, με αιχμή του δόρατος βεβαίως τον πολύ Dirge Rep (πάλαι ποτέ Gehenna, Enslaved, πέρασμα από Aura Noir, κτλ). Υπ’ όψιν, τα τρία μέλη, συν κάποιος από τους (αντιπαθείς σε εμένα) Kvelertak, έχουν φτιάξει και τους Djevel, οι οποίοι ντεμπουτάρουν οσονούπω, με τα πρώτα δείγματα να είναι άκρως θετικά. Πίσω στους Nettlecarrier, τα τρία χρόνια που είχαν να δουλέψουν το καινούριο υλικό αξιοποιήθηκαν απ’ ότι φαίνεται με πολύ καλό τρόπο, με αποτέλεσμα το (θεσπέσια ονοματισμένο) “Black Coffin Ritesνα είναι τουλάχιστον αντάξιο του προκατόχου του.

Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι κατά τι πιο συγκεκριμένο από αυτό του “Nettlecarrier”, τόσο ως προς την υπόνοια του μουσικού ύφους των Νορβηγών (το προηγούμενο θα μπορούσε να ανήκει κάλλιστα σε κάποιο post άλμπουμ) όσο και θεματικά, ενώ το λιτό και σχετικά αναπάντεχο λογότυπό τους παραμένει ως έχει. Μουσικά κινούμαστε σε γνώριμα μονοπάτια: τραχύ, ριφοκίνητο μαύρο μέταλλο νορβηγικής σχολής, δίχως ανεπιθύμητες προσμίξεις. Ο ελιτισμός της γνώσης της εμπνευσμένης σύνθεσης δεν επιτρέπει τη νόθευση με άλλα είδη. Μόνο παγωμένα ουρλιαχτά (τυπικό αλλά απολαυστικό λαρύγγι ο Mannevond, με ωραία εκφορά λόγου και διακριτικό echo) προς τον μαύρο ουρανό και οι πορείες των κολασμένων πνευμάτων πάνω στον ασταμάτητο σιδηρόδρομο της κιθάρας. Darkthrone-ικές μονοτονίες, Gorgoroth-ική στρυφνίλα, και ατμόσφαιρες που είναι γνώριμες κι αγαπημένες. Ευτυχώς το groove και η διαβρωτική επίδρασή του είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα στο δίσκο. Οι μελωδίες υπάρχουν, καλά στοιβαγμένες μέσα στον πυρήνα των αρχοντικών στην ανάπτυξή τους riff. Ταχύτητες αγχωτικές ως επί τω πλείστο, με λίγα βασανιστικά στην έρπουσα νωθρότητά τους σημεία. Τα κομμάτια έχουν ποικιλία στο εσωτερικό τους, είναι αριστοτεχνικά δομημένα, με καίριες παύσεις και αλλαγές υφοπλοής – εδώ υπάρχουν κάποια κοψίματα που σωρεύουν δυναμική ενέργεια σαν άπληστες μπαταρίες, πριν την εκτοξεύσουν σε κύματα παροξυσμού.

Το “Black Coffin Rites” έρχεται να σταθεί δίπλα σε δίσκους όπως το “Desert Northern Hell” των Tsjuder, και το “Bjoergvin” των Taake. Πρόκειται για ένα άλμπουμ από άτομα που ξέρουν πως να λατρέψουν το νορβηγικό ήχο και είναι έμπειροι συνθέτες. Είναι το πιο πρόσφατο άρτιο δείγμα μιας σκηνής που αρνείται πεισματικά να παραδώσει τα όπλα, παρά τη μετακίνηση της καινοτομίας σε άλλες γεωγραφικές συντεταγμένες. Το “Black Coffin Rites” είναι απολαυστικό μέχρι τελευταίας πρόκας, δίχως να παλιμπαιδίζει – οι Νορβηγοί έκαναν το 2 στα 2.

Highlights: Uten Gud, The Bones and Flesh of Hanged Men, Noctem Aeternum

Advertisements

Hæthen – Shaped By Aeolian Winds review

haethen

First things first: all of you unfamiliar with Fallen Empire Record‘s “MDF XII” compilation, visit this link and download it. Though it (obviously) acts as the company’s promo, the quality of these seven tracks is unquestionable. Following on the tradition of the SVN OKKVLT compilations (here and here), this is one release that embraces some of the finest contemporary species of the BM genre around the globe. Among those 7 hymns one could find Hæthen‘s “In absence of the Eternal”, a masterpiece of epic, sylvan black metal. Thus it was that “Shaped By Aeolian Winds” came to be one of my most anticipated albums, along with Misþyrmings “Söngvar elds og óreiðu”. The bandcamp’s release date kept changing, until it became apparent that the album would not be released in 2014, the date finally stabilizing on February 7th.

The American band’s only other release is the 2009 “Wanderer” demo (the 3 group members also had another band before, by the name of Opus Dei, which was essentially transformed into Hæthen), a mix of early Aeternus and Emperor, bent on creating raging-yet-epic atmosphere. A solid debut release, which was nevertheless plagued by some clumsy lead guitar work, especially on the solo-esque attempts of the 2nd track, and weak production. Last year’s aforementioned “In absence of the Eternal” track, presented us with a band improved on the sound and composition departments, but above all able to create sonic plateaus of majestic scope.

“Shaped By Aeolian Winds” is adorned by what will probably be my favourite cover art of 2015; a portal into an ancient forest, masterfully rendered in an archaic fashion, surrounded by faces of unfathomable and disturbing character. Arthur Machen would be proud, especially of the LP version.

Moving on to the album’s music. 9 tracks, spanning just over 55 minutes, building upon the foundations set by their demo. Grandiose black metal, with a heavy emphasis on the Scandinavian naturalistic scene (yet not totally denying their country of origin), sculpted by a constant state of dialogue between the 2 guitars. There are riffs aplenty in here, extensive in nature, which tend to branch out in order to create a sylvan panorama, an imaginative forest of primitive character. Paganism, or rather animism/shamanism, is strongly apparent in this record(a fact reinforced by the lyrics), while a comparison to Blut Aus Nord’s first “Memoria Vetusta” would not be arbitrary. The album’s drums are discreet, rising above their station during some stormy, raging moments, in which they seem to invoke chaos deities. On a side note, vocals have shed some of the demo’s diversity, being limited to a streamlined black metal “narrative” style, somewhat blurry in their utterance, but nevertheless shining with passion. Finally, there are a few folk-ish moments scattered in the album, the most obvious being the starting part of “Captured within the Annulus”.

Was “Shaped By Aeolian Winds” worth the wait? For me the answer is definitely positive. The Pennsylvanians have offered a record of ingenious pagan/nature-worshiping metal, close to the spirit of Kampfar and early Enslaved, allowing us to trek tirelessly through 55 minutes of true black metal art. Embracing melody in a satisfying way, the album seems like a force of nature, imperious in its path through a Northern Forest. Highly recommended for those seeking atmospheric (in the early 90’s sense) black metal, capable of evoking soundscapes of natural power.

Highlights: In absence of the Eternal, Taking the Auspices, Spiritrise

Vivus Humare – Einkehr review

vivus

Vivus Humare, a band formed in 2007 but having only a demo (2008’s “Prolog”) in their arsenal, is a prime example of mismatching visual aesthetic vibes. On one hand, the band members’ photos are suggestive of a “modern” and almost comical, Borgir-esque approach, which I personally find unattractive. But then one gazes upon the wonderful album cover, with the parchment-like texture and the ink drawing, full into the spirit of antiquated black metal, and the scales shift towards a positive appreciation of the band’s visual image.

Einkehr” is not a lengthy album, its duration just barely over 35 minutes. Of its music direction, one could abstractly place it amidst the depressive and atmospheric sub-genres, balanced on an occult and subterranean edge. The band’s focus on soundscapes of tangible darkness is evident throughout the album, especially in the final track, “Traum”, which has drunk deeply of the “De Mysteriis..” chalice. In contrast to other bands of the sub-genres in question, Vivus Humare do not falter on the speed spectrum, navigating tempestuous, blastbeating seas as well as placid, mid-tempo waters. Guitar riffology is fluent in repetitive expression, of an atmospheric, almost dungeon-like hue. Of special note are the clean vocals, injected throughout a large portion of the record; while the typical, black-metal-ish ones are prevalent, the fervid character of the former makes them quite functional in the building of atmospheric tension. The tracks’ compositional style is mainly concerned with shifting between passionate blitzkrieg and spacious, shadowy, slow parts; both in micro-(inside each of the three “main” tracks) and macro-scale, though diversity is not to be missed. The Australian atmospheric black metal scene comes into mind, specifically bands as Moon, Drowning the Light, and Pestilential Shadows.

Vivus Humare debut is a solid piece of work, which, although could certainly improve on the diversity-of-composition compartment, creating a greater array of memorable moments, is nevertheless far above the average album of this particular BM sound. Personally, I consider the dark, skeletal majesty of “Traum” as the way to go on their follow-up releases. “Einkehr” is an excellent companion to nocturnal wanderings, imaginative or not.