Books of Blood 1 (part1)

Τα 3 πρώτα Βιβλία του Αίματος είναι ότι καλύτερο έχω διαβάσει σε σύγχρονη (μετά-50‘s)λογοτεχνία του τρόμου, και θρόνιασαν στο μυαλό μου τον Barker ως τον καλύτερο συγγραφέα του είδους στην post pulp περίοδο. Αισίως στην τέταρτη ανάγνωση για την οποία αφορμή έψαχνα και επί τη ευκαιρία πιάνω καθένα, ιστορία-ιστορία, για να τα εκθειάσω όπως τους αρμόζει. Αρχής γενόμενης από το πρώτο, το οποίο αδιαμφισβήτητα είναι και το κορυφαίο της σειράς.

booksofblood1

Το Βιβλίο του Αίματος:

Ένα στοιχειωμένο σπίτι, το οποίο αποτελεί κόμβο για τις λεωφόρους των νεκρών. Ένα fake medium, χαμένο ανάμεσα στην απληστία και το -απόλυτα κατανοητό- εφηβικό σεξουαλικό πάθος (κι ας είναι η αρχική ματιά του επ’ αυτού τελείως υλιστική/σωματική). Μια παραψυχολόγος ερευνήτρια με σκοπό ζωής την αντικειμενική καταγραφή έστω κι ενός σχετικού με του πεδίου της φαινομένου, η οποία όμως λαχταρά για το νεαρό κορμί του -εν μέρει- πειραματόζωού της. Η χαλαρότητα του φράγματος μεταξύ αυτού και του άλλου κόσμου.

Αυτά είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την εισαγωγή του εξάτομου πρώτου έργου του Clive Barker, η οποία ξεπερνά τον χαρακτηρισμό της, νοηματοδοτώντας από μόνη της τον πυρήνα γύρω από τον οποίο θα εξελιχθούν τα υπόλοιπα διηγήματα, αλλά και στεκάμενη αυτούσια ως ένα κρυστάλλινο δείγμα αυτού που θα επακολουθήσει. Γραφή άμεση και συνάμα λυρική, μπολιασμένη με το υπερφυσικό. Η αρχαιοελληνική Ύβρις σε πρώτο πλάνο, αμείλικτη απέναντι στη θρασύτητα του αγύρτη. Τα πνεύματα δρέπουν βαρύ φόρο για τον εμπαιγμό τους. Ένα παλίμψηστο μεταθανάτιων εμπειριών που διασώζεται με την επιτέλους εκδηλωμένη επιθυμία της πρωταγωνίστριας. Μια εικονοπλασία που θαμπώνει ακόμη και σήμερα. Ένα βιβλίο γραμμένο σε αίμα.

Η Κρεοφόρος του Μεσονυχτίου:

Νέα Υόρκη, η πόλη των Απολαύσεων, το Απαγορευμένο Μήλο. Ένας καρπός που έδρεψαν οι άποικοι, δίχως να λογαριάσουν Αυτούς που ήταν εκεί πριν από τους ίδιους. Μια πόλη που γιγαντώθηκε χωρίς να αποτίσει φόρο τιμής στο παρελθόν. Εδώ ο Barker ξεγυμνώνει το προσωπείο ΤΗΣ Μεγαλούπολης του κόσμου, χωρίς να καταφύγει σε ιδιαίτερα τεχνάσματα. Μέσω υπονοούμενων news titles οι οποίοι ελάχιστα θα εξέπλητταν το Νεοϋορκέζο του 80. Η αποκαθήλωση της ιδανικά πλασμένης (εκ του ασφαλούς, εκ της εξ αποστάσεως άγνοιας) εικόνας για την πρωτεύουσα του πλανήτη. Η αλήθεια είναι πως δεν παρουσιάζει κάτι καινούριο· πολύ πριν από αυτόν η εικόνα της Νέας Υόρκης είχε απογυμνωθεί μέσω της τέχνης. Καταφέρνει όμως μέσα σε ελάχιστες σελίδες να παρουσιάσει ένα παραμορφωμένο είδωλο της Πόλης, ως άλλον τεκνοβόρο Κρόνο.

Κάτω από το μυγιάγγιχτο προσωπείο του Νέου Άμστερνταμ κουλουριάζονται οι Πατέρες της πόλης, πάνω στους οποίους στηρίζεται η διαιώνιση του αμερικανικού ονείρου, με τίμημα λίγες από τις σάρκες των κατοίκων, απρόθυμων Ιφιγενειών. Με όχημα τον διακορευτή ηλεκτρικό, ο οποίος μετατρέπεται σε κινούμενο χασάπικο, μεταφέροντας σαν ομφάλιος λώρος την τροφή στα ανείπωτα πλάσματα των θεμελίων της πόλης. Η Λαβκραφτική ματιά είναι εμφανέστατη εδώ, στη σκιώδη περιγραφή του αρχέγονου πλάσματος μέσα στα σπλάχνα του Big Apple. Ο κανιβαλισμός αφενός πρόδηλος, καταρρίπτεται μέσα από την τεράστια απόσταση που χωρίζει τους Παλαιούς από τους νέους. Μόνο σημείο επαφής η γλώσσα, η οποία αποκόπτεται εν τέλει και κατασπαράζεται.

Η “Κρεοφόρος” είναι ίσως το πιο γνωστό διήγημα του Barker, έχει αποτελέσει σημείο έμπνευσης στη μετέπειτα τέχνη (μουσική και κινηματογράφος – δεν έχω δει την ταινία του 2008, και επιφυλάσσομαι), και ξεκινάει τη ροή των “κανονικών” διηγημάτων των Βιβλίων του Αίματος με τον καλύτερο τρόπο.

Το Φλυαρούδι και ο Τζακ:

Ένα ανάλαφρο διάλειμμα πολύ νωρίς. Το συγκεκριμένο διήγημα διαφέρει από τα υπόλοιπα λόγω ύφους, καθώς τη θέση του τρόμου καταλαμβάνει εδώ το χιούμορ. Το Φλυαρούδι, ένας άσιμος δαίμονας, έχει αναλάβει τον εκμαυλισμό του πρωταγωνιστή Τζακ, με απώτερο σκοπό να καταλήξει η ψυχή του Τζακ στα χέρια των αφεντών του (είθε να βασιλεύουν αιώνια, είθε να χέζουν ανάλαφρα στα κεφάλια των καταδικασμένων για πάντα). Ο Τζακ όμως αποδεικνύεται απαθέστερος πάντων, αντιμετωπίζοντας με φαινομενικά απύθμενη ψυχραιμία κάθε δεινό που σκάει το Φλυαρούδι πάνω του(μεταξύ των οποίων οι θεαματικοί θάνατοι των τριών γατιών του -Φρέντυ Πρώτος, Δεύτερος και Τρίτος.

Εκ πρώτης όψεως η ιστορία φαντάζει σχεδόν σαν μια παρανοϊκά ανεστραμμένη εκδοχή του Φάουστ. Από τη μια φτάνεις να λυπάσαι το καημένο το Φλυαρούδι, που άκαρπα προσπαθεί να αποτρελάνει το θνητό του θύμα. Η συμπεριφορά του Τζακ είναι όμως που καταλήγει να δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με την αξία της ψυχής ενός ατόμου, όταν η τύχη αυτής έρχεται σε οριακά ευθεία αντιπαράθεση με την ψυχική υγεία των παιδιών του. Το φινάλε ευτυχώς είναι αρκούντως συμμαζευτικό, σώζοντας μας και από -και καλά- δακρύβρεχτες απορίες του στυλ «ρε γαμώτο, που θα βρει τα λεφτά ο Τζακ να επανορθώσει το σαλόνι του που το έβαλε στο μπλέντερ το Φλυαρούδι;». Ένα μικρό κομψοτέχνημα που δεν το περιμένεις από τον Barker εκείνης της περιόδου.

Advertisements

3 responses to “Books of Blood 1 (part1)

  1. Παράθεμα: Books of Blood 1 (part2) | Industries of Inferno

  2. Η ταινία του 2008 είναι τουλάχιστον αστεία για να μην πω τίποτα χειρότερο.. Και νόμιζα ότι μόνο τα έργα του Lovecraft δεν μπορούν να μεταφερθούν στον κινηματογράφο λόγω ονειρικής διάθεσης και υπαινικτικού τρόμου.. Τελικά όλα αρπαχτές είναι και καταπάτηση του ύφους του εκάστοτε συγγραφέα

    • Α ωραία, να μην κάνω και τον κόπο να τη δω. Για Lovecraft μόνο το βωβό «Call of cthulhu» και το «Die Farbe» (βασισμένο στο Colour out of Space» είχαν κάτι να πουν, τα άλλα όντως αρπαχτές του χειρότερου είδους, αναμενόμενα κιόλας, ακριβώς λόγω του υπαινικτικού τρόμου που λες. Εν τω μεταξύ οι συντελεστές του Die Farbe θέλουν να κάνουν και το Dreamlands, το οποίο θα είναι βασισμένο στον ονειρικό κύκλο του Lovecraft, οψώμεθα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s